زمانی روی تیمی واقعا قوی و مدعی شرط می‌بندم که تیم ضعیف را تنها با اختلاف 2 گل شکست بدهد. یعنی اینکه تیم قدرتمند باید دست کم دو گل بیش از تیم دیگر به ثمر برساند. اگر این تیم ببازد، مساوی کند و یا تنها با یک اختلاف گل برنده بشود، شرط به نتیجه نرسیده و فرد باخته است. در تمام آسیا [شرط‌بندها] شیفته چنین چیزی هستند. یک قمارباز می‌تواند روی هر لیگ فوتبال محبوب در دنیا شرط‌بندی کند. از سوپرلیگ چین و لیگ برتر انگلیس گرفته تا لیگ جوانان اسکاتلند که بازیکنانش را دانش‌آموزان و نیمه‌آماتورها تشکیل می‌دهند. یک بار با صادرکننده‌ای در یکی از بزرگ‌ترین انجمن‌های سری در کوآلالامپور حرف می‌زدم. او با لیگ فوتبال ایسلند آشنا بود. پیش از گفت‌وگویمان هنوز نمی‌دانستم که اصلا ایسلند لیگ فوتبال دارد اما، ما در کافی‌شاپ هتلی 5 ستاره نشسته بودیم، قهوه می‌خوردیم و درباره سرنوشت تیم‌های گوناگون در ریکیاویک و آکرانس حرف می‌زدیم. او معتقد بود که در لیگ فوتبال ایسلند به دلیل وسعت این کشور درستی و صداقت حکفرماست. او می‌گفت: «آنها اهل اسکاندیناوی هستند همانند وایکینگ‌ها. بسیار شرافتمند. بسیار درستکار و بدون تقلب و نادرستی». دان و استیو اغلب شب‌ها تا دیر وقت بیدار می‌مانند تا بر سر رقابت‌های فوتبال اروپایی به طور زنده شرط‌بندی کنند. همه چیز به طور معلوم از راه تلفنی و یا نزدیک انجام می‌شود ولی استیو و دیگران به من گفتند که فناوری در سال‌های اخیر شرط‌بندی را دستخوش دگرگونی کرده است: « اینترنت و موبایل جایگزین تلفن شده‌اند. وقتی حرف می‌زدیم، می‌گفتیم 10 سن یعنی 100 رینگیت (معادل 30 دلار) و یا یک رینگیت یعنی هزار تا (300 دلار).
امروز هر فرد از میرزابنویس یک CD اینترنت دریافت می‌کند. او آدرس تجاری تو را می‌خواهد و شماره تلفن و نشانی شخصی و همچنین شماره تلفن‌هایی را که مربوط به کارت‌های اعتباری تو است. هر چیز ممکن... تکنولوژی هندی است ولی مافیا اهل هنگ‌کنگ و مالزی. هنگ‌کنگی‌ها از 3 سال پیش در این بازار آمده‌اند و مصمم هستند تا بازار را تقسیم کنند. واسطه‌هایی در کار هستند که مبلغ شرط‌بندی شده از سوی دان و استیو را پیش میرزا بنویس‌ها می‌برند. آنها شاید در ناحیه‌ای از شهرهای بزرگ و یا در گوشه شهری کوچک مستقر باشند. در مالزی و سنگاپور واسطه می‌تواند تباری غیرچینی داشته باشد اما همین که فرد وارد این سلسله مراتب شد، شانس غیرچینی‌ها به آخر می‌رسد. پس از میرزا بنویس‌های محلی در این سلسله مراتب نوبت به نمایندگان محلی می‌رسد که در مراکز محاسباتی‌شان مجموع رقم‌های شرط‌بندی شده در ناحیه را محاسبه کنند و آنها را جمع‌بندی کنند. میرزا بنویس‌های محلی پول‌های دریافتی خود را به این مراکز پرداخت می‌کنند. به طور معمول این مراکز در خانه‌های کاملا معمولی در مناطق آرام مسکونی قرار دارند که در آنها رفت و آمد کمی به چشم می‌خورد. استیو و دان با یک مرکز محاسبه کوچک در جوهور بارو در ارتباط بودند. این مرکز درست بالای یک تعمیرگاه خودرو بود و از بیرون کاملا معمولی به نظر می‌رسید. از درون این خانه با کامپیوترها و تلفن‌های فراوان همچون دفتر اداری کوچکی بود. از قرار معلوم در تمام مراکز محاسبه دکمه‌ای وجود دارد که با فشار آن می‌توان همه اطلاعات و شرط‌بندی‌های قطعی را در صورت هجوم پلیس از بین برد. با این همه استیو برایم گفت که این‌گونه هجوم‌ها اغلب «شو» و نمایشی هستند تا به این ترتیب ماموران پلیس همانند «بازرس‌لی» درستکار به نظر برسند و سندیکای قماربازی و شرط‌بندی هم آنچنان هم به دردسر نیفتد: «گهگاه برخی میرزابنویس‌ها به ماموران پلیس نشانی خانه‌ای را می‌دهند تا آنها بتوانند آن را بازرسی کنند. این کار، فیلم آنهاست. سیستم همچنان پابرجاست. هیچ‌کس نمی‌خواهد تصویری زشت را از خود به جا بگذارد». زمانی که دوباره به آکسفورد برگشتم، با جو پیستونه تماس گرفتم تا نگاهی به جنایت‌های سازمان یافته و شرط‌بندی‌های غیرقانونی در آسیا بیندازم. پیستونه یکی از قهرمانان اهل شمال آمریکا در مبارزه با مافیاست. او شش سال تمام را به عنوان مامور مخفی با نام «دانی براسکو» کار کرد و توانست به «بونانوها» یکی از پنج خانواده بزرگ مافیای نیویورک نفوذ کند. او با اعتراف‌های شاهدانش در دادگاه در محکوم شدن بیش از یکصد عضو مافیا نقش زیادی داشت. تنها افراد اندکی هستند که دنیای درونی مافیای آمریکا را به خوبی پیستونه می‌شناسند. ما با یکدیگر درباره تجربه‌های او زمانی که دفتر شرط‌بندی غیرقانونی را اداره می‌کرد، حرف زدیم: «بدیهی است ما به ماموران پلیس رشوه می‌دادیم. ببینید! قمار بدون رشوه وجود ندارد. نمی‌شود شرط‌بندی را پنهان نگه داشت. چرا که برای انجام شرط‌بندی باید به جایی رفت و میرزا بنویس هم باید در جایی مستقر باشد. او باید در گوشه‌ای در یک کافی‌شاپ یا رستوران باشد. بنابراین متاسفانه به چشم می‌آید و دیده می‌شود». شروع کردم با او از پلیس مالزی تعریف کنم. از مامورانی که در حمله‌ای از پیش‌طراحی شده به دفترهای شرط‌بندی حمله کردند اما او حرفم را قطع کرد. قبل از آنکه بتوانم جمله‌ام را به پایان برسانم او گفت: درست است، آنها دست به هجوم غافلگیرکننده می‌زنند. منظورم این است که در آمریکا هم این کار رخ می‌دهد. آنها حمله می‌کنند و چند فرد گمنام را دستگیر می‌کنند. تا این‌طور به نظر برسد که بیکار ننشسته‌اند. اما این یک بازی قدیمی است و چیز تازه‌ای نیست...
ترجمه: محمد علیجانی بایی
پیروزی‌های مطمئن (23)
زمانی روی تیمی واقعا قوی و مدعی شرط می‌بندم که تیم ضعیف را تنها با اختلاف 2 گل شکست بدهد. یعنی اینکه تیم قدرتمند باید دست کم دو گل بیش از تیم دیگر به ثمر برساند. اگر این تیم ببازد، مساوی کند و یا تنها با یک اختلاف گل برنده بشود، شرط به نتیجه نرسیده و فرد باخته است. در تمام آسیا [شرط‌بندها] شیفته چنین چیزی هستند. یک قمارباز می‌تواند روی هر لیگ فوتبال محبوب در دنیا شرط‌بندی کند. از سوپرلیگ چین و لیگ برتر انگلیس گرفته تا لیگ جوانان اسکاتلند که بازیکنانش را دانش‌آموزان و نیمه‌آماتورها تشکیل می‌دهند. یک بار با صادرکننده‌ای در یکی از بزرگ‌ترین انجمن‌های سری در کوآلالامپور حرف می‌زدم. او با لیگ فوتبال ایسلند آشنا بود. پیش از گفت‌وگویمان هنوز نمی‌دانستم که اصلا ایسلند لیگ فوتبال دارد اما، ما در کافی‌شاپ هتلی 5 ستاره نشسته بودیم، قهوه می‌خوردیم و درباره سرنوشت تیم‌های گوناگون در ریکیاویک و آکرانس حرف می‌زدیم. او معتقد بود که در لیگ فوتبال ایسلند به دلیل وسعت این کشور درستی و صداقت حکفرماست. او می‌گفت: «آنها اهل اسکاندیناوی هستند همانند وایکینگ‌ها. بسیار شرافتمند. بسیار درستکار و بدون تقلب و نادرستی». دان و استیو اغلب شب‌ها تا دیر وقت بیدار می‌مانند تا بر سر رقابت‌های فوتبال اروپایی به طور زنده شرط‌بندی کنند. همه چیز به طور معلوم از راه تلفنی و یا نزدیک انجام می‌شود ولی استیو و دیگران به من گفتند که فناوری در سال‌های اخیر شرط‌بندی را دستخوش دگرگونی کرده است: « اینترنت و موبایل جایگزین تلفن شده‌اند. وقتی حرف می‌زدیم، می‌گفتیم 10 سن یعنی 100 رینگیت (معادل 30 دلار) و یا یک رینگیت یعنی هزار تا (300 دلار).
امروز هر فرد از میرزابنویس یک CD اینترنت دریافت می‌کند. او آدرس تجاری تو را می‌خواهد و شماره تلفن و نشانی شخصی و همچنین شماره تلفن‌هایی را که مربوط به کارت‌های اعتباری تو است. هر چیز ممکن... تکنولوژی هندی است ولی مافیا اهل هنگ‌کنگ و مالزی. هنگ‌کنگی‌ها از 3 سال پیش در این بازار آمده‌اند و مصمم هستند تا بازار را تقسیم کنند. واسطه‌هایی در کار هستند که مبلغ شرط‌بندی شده از سوی دان و استیو را پیش میرزا بنویس‌ها می‌برند. آنها شاید در ناحیه‌ای از شهرهای بزرگ و یا در گوشه شهری کوچک مستقر باشند. در مالزی و سنگاپور واسطه می‌تواند تباری غیرچینی داشته باشد اما همین که فرد وارد این سلسله مراتب شد، شانس غیرچینی‌ها به آخر می‌رسد. پس از میرزا بنویس‌های محلی در این سلسله مراتب نوبت به نمایندگان محلی می‌رسد که در مراکز محاسباتی‌شان مجموع رقم‌های شرط‌بندی شده در ناحیه را محاسبه کنند و آنها را جمع‌بندی کنند. میرزا بنویس‌های محلی پول‌های دریافتی خود را به این مراکز پرداخت می‌کنند. به طور معمول این مراکز در خانه‌های کاملا معمولی در مناطق آرام مسکونی قرار دارند که در آنها رفت و آمد کمی به چشم می‌خورد. استیو و دان با یک مرکز محاسبه کوچک در جوهور بارو در ارتباط بودند. این مرکز درست بالای یک تعمیرگاه خودرو بود و از بیرون کاملا معمولی به نظر می‌رسید. از درون این خانه با کامپیوترها و تلفن‌های فراوان همچون دفتر اداری کوچکی بود. از قرار معلوم در تمام مراکز محاسبه دکمه‌ای وجود دارد که با فشار آن می‌توان همه اطلاعات و شرط‌بندی‌های قطعی را در صورت هجوم پلیس از بین برد. با این همه استیو برایم گفت که این‌گونه هجوم‌ها اغلب «شو» و نمایشی هستند تا به این ترتیب ماموران پلیس همانند «بازرس‌لی» درستکار به نظر برسند و سندیکای قماربازی و شرط‌بندی هم آنچنان هم به دردسر نیفتد: «گهگاه برخی میرزابنویس‌ها به ماموران پلیس نشانی خانه‌ای را می‌دهند تا آنها بتوانند آن را بازرسی کنند. این کار، فیلم آنهاست. سیستم همچنان پابرجاست. هیچ‌کس نمی‌خواهد تصویری زشت را از خود به جا بگذارد». زمانی که دوباره به آکسفورد برگشتم، با جو پیستونه تماس گرفتم تا نگاهی به جنایت‌های سازمان یافته و شرط‌بندی‌های غیرقانونی در آسیا بیندازم. پیستونه یکی از قهرمانان اهل شمال آمریکا در مبارزه با مافیاست. او شش سال تمام را به عنوان مامور مخفی با نام «دانی براسکو» کار کرد و توانست به «بونانوها» یکی از پنج خانواده بزرگ مافیای نیویورک نفوذ کند. او با اعتراف‌های شاهدانش در دادگاه در محکوم شدن بیش از یکصد عضو مافیا نقش زیادی داشت. تنها افراد اندکی هستند که دنیای درونی مافیای آمریکا را به خوبی پیستونه می‌شناسند. ما با یکدیگر درباره تجربه‌های او زمانی که دفتر شرط‌بندی غیرقانونی را اداره می‌کرد، حرف زدیم: «بدیهی است ما به ماموران پلیس رشوه می‌دادیم. ببینید! قمار بدون رشوه وجود ندارد. نمی‌شود شرط‌بندی را پنهان نگه داشت. چرا که برای انجام شرط‌بندی باید به جایی رفت و میرزا بنویس هم باید در جایی مستقر باشد. او باید در گوشه‌ای در یک کافی‌شاپ یا رستوران باشد. بنابراین متاسفانه به چشم می‌آید و دیده می‌شود». شروع کردم با او از پلیس مالزی تعریف کنم. از مامورانی که در حمله‌ای از پیش‌طراحی شده به دفترهای شرط‌بندی حمله کردند اما او حرفم را قطع کرد. قبل از آنکه بتوانم جمله‌ام را به پایان برسانم او گفت: درست است، آنها دست به هجوم غافلگیرکننده می‌زنند. منظورم این است که در آمریکا هم این کار رخ می‌دهد. آنها حمله می‌کنند و چند فرد گمنام را دستگیر می‌کنند. تا این‌طور به نظر برسد که بیکار ننشسته‌اند. اما این یک بازی قدیمی است و چیز تازه‌ای نیست...
ترجمه: محمد علیجانی بایی
ارسال نظر
پربیننده