چه کسی زیباتر است؟

قضاوت درباره زیبایی ظاهری صورت افراد به عنوان تابعی از نظام تربیتی و ارزشی در کشورهای دور و نزدیک تفاوت‌هایی با یکدیگر دارد. اگرچه نمی‌توان گفت میان زیبایی گل، زیبایی آواز پرندگان یا یک صورت زیبا چه تشابهی وجود دارد، اما بدون شک همه آنها را با یک ویژگی مشترک یعنی زیبایی توصیف می‌کنیم. به همین دلیل تعریف اینکه چه کسی یا چه چیزی زیباست و چه چیزی زیبا نیست مرزهای قابل تمایز و روشنی ندارد. محققان بر این باورند بخشی از مغز که در پشت سر و درست بالای نخاع واقع شده، محل قضاوت مغز درباره زیبایی‌هاست. این منطقه از مغز که فوزی‌فرم نامیده می‌شود، همان منطقه‌ای است که تصاویر اعضای خانواده، دوستان و افرادی را که می‌شناسیم در آن ذخیره می‌کنیم و آنها را می‌شناسیم. کک‌ مک کک‌مک بیشتر در دوران کودکی روی گونه‌ها و بینی به وجود می‌آید. این لک‌ها در ابتدا کوچک هستند و به مرور زمان بر اثر تابش خورشید شدت می‌یابد به طوری که در تابستان بیشتر و در زمستان کمتر می‌شوند. کک‌مک پس از بلوغ ثابت می‌شود و کمی هم بهبود می‌یابد. داشتن پوست سفید و کک‌مکی نشانه حساس بودن به نور خورشید بوده و احتمال ابتلا به سرطان پوست در این افراد بالاتر است. این لک‌ها که جنبه ژنتیکی داشته و اغلب در خانواده افراد سابقه دارد، در کشورهای شمال اروپا بسیار شایع است. داشتن کک‌مک در اروپا نشانه زیبایی افراد است و برخلاف ما که تصور می‌کنیم این لک‌ها صورت را زشت می‌کند و به دنبال درمان کک‌مک هستیم، بعضی از دختران اروپایی سعی می‌کنند با مواد آرایشی هم که شده روی صورتشان کک‌مک نقاشی کنند. چشم بادامی در بسیاری از کشورهای دنیا داشتن چشم‌های بزرگ ملاک زیبایی است اما در کشورهای جنوب شرق آسیا چشم‌های کوچک زیباتر به نظر می‌رسد. کره‌ای‌ها و ژاپنی‌ها چشم‌های کشیده و کوچک را ترجیح می‌دهند و آرزو می‌کنند موهای مجعد داشته باشند. نژاد زرد خصوصیات ژنتیکی پایداری دارد به طوری که حتی فرزندان دورگه آنها نیز به ندرت چشم بادامی و موی لخت ندارند. زردپوست‌ها به طور کلی مردمانی ریزنقش‌تر از دیگر نژادها هستند و اگرچه از بقیه چابک‌ترند ولی معمولا انرژی بدنی کمتری دارند. لب بشقابی در برخی قبایل آفریقایی یک سنت عجیب و غریب وجود دارد که با ادراک زیبایی‌شناسی مردم قبیله رابطه‌ای تنگاتنگ دارد. به موجب این سنت، زنان لب‌هایشان را سوراخ می‌کنند و در آن دست‌ساخته‌هایی به بزرگی یک بشقاب قرار می‌دهند. اندازه بشقاب نشان‌دهنده طبقه اجتماعی و اقتصادی زن در قبیله و نشانی از آمادگی او برای ازدواج است. در نظر مردان نیز زنانی که بشقاب‌های بزرگ‌تری در لب دارند زیباتر جلوه می‌کنند. در این رسم که در مناطقی از آفریقا، ‌آمریکای شمالی و مرکزی وجود دارد زنان با دست خودشان بشقاب را که اغلب از جنس چوب سبک یا کلوخ است می‌تراشند و شکل می‌دهند. در اتیوپی دختران بین سنین 13 تا 18 سالگی هنگامی که خود را برای این کار آماده می‌بینند خودشان تصمیم به سوراخ کردن لب‌هایشان می‌گیرند. برای این کار ابتدا دکمه‌ای به اندازه یک یا دو سانتیمتر در لب‌هایشان فرو می‌کنند و بعد از دو تا سه هفته که زخم‌ آن بهبود یافت آن را با یک دکمه بزرگ‌تر جایگزین می‌کنند و این کار را آنقدر ادامه می‌دهند تا زمانی که دکمه کوچک با یک بشقاب بزرگ جایگزین شده باشد. در برخی قبایل زنان برای رقابت با یکدیگر و نشان دادن بزرگی، بشقاب‌هایشان را تا آخر عمر نگه می‌دارند اما برخی هم تنها پیش از ازدواج این تزئینات مجلل را حفظ می‌کنند و پس از آن لب‌های چروک و آویزانی پیدا می‌کنند که با چند کوک به صورتشان متصل می‌شود. این رسم در میان زنان قبیله موری و سورما در اتیوپی، مردان برزیلی قبیله سویا، زنان پیرو آیین سارا در کشور چاد و چند قبیله دیگر در تانزانیا دیده شده است. دولت کانادا و چاد تاکنون برای جلوگیری از برگزاری این آیین‌ها قوانینی تصویب کرده‌اند که به موجب آن سوراخ کردن لب‌ها غیرقانونی اعلام شده است.