حبیب کولوتوره، آخرین عضو تیم آرسنال که در سال 2004 به قهرمانی رسید نیز توپچی‌ها را به مقصد منچسترسیتی ترک کرد. Goal.com اثرات جدایی هریک از ستاره‌های گذشته تیم را بررسی می‌کند. هدف اصلی مدیریت هر باشگاهی رسیدن به ترکیبی از عوامل است که موفقیتی پایدار را برای آنها به ارمغان بیاورد. بسیاری از مفسران، ثبات- چه در داخل زمین و چه در رختکن تیم- را عامل اصلی می‌دانند و بسیاری نیز به عنوان دلیلی بر این مدعا، از توپچی‌ها مثال می‌زنند. تیم شکست‌ناپذیر آرسنال در فصل 4-2003، اگرچه در لیگ قهرمانان حذف شد، اما در لیگ برتر انگلستان بدون حتی یک شکست به قهرمانی رسید و اینگونه بود که برای همیشه به فرهنگ عامه طرفداران فوتبال راه یافت. بسیاری این مسأله را غیرممکن می‌دانستند و زمانی که آرسن ونگر در روزهای آغازین هزاره سوم گفت که تیمش قادر است بدون شکست لیگ را به پایان برساند، به او خندیدند و رسانه‌های بریتانیایی، این فرانسوی با دانش و باتجربه را احمق خطاب کردند اما آن روزهای شکست‌ناپذیری در دیدارهای داخلی، با جدایی ستارگان تیم خیلی زود به پایان رسید. پیش از همه، پاتریک ویرا، کاپیتان و رهبر خط میانی تیم به یوونتوس پیوست و طعنه‌آمیز اینکه آخرین ضربه‌ای که او با پیراهن سفید و قرمز آرسنال در ضربات پنالتی مقابل منچستر یونایتد به توپ زد، آخرین جام آرسنال (قهرمانی در جام حذفی سال 2005) را برای آنها به ارمغان آورد.
پاتریک ویرا – جولای 2005 (یوونتوس- اینتر)
با انتقال پاتریک ویرا، جای او را بازیکن جوان و با استعداد توپچی‌ها، سسک فابرگاس گرفت. درستی این تصمیم آرسن ونگر برای فروش بازیکن پا به سن گذاشته فرانسوی و اطمینان به ستاره نوظهور اسپانیایی زمانی اثبات شد که ویرا در لیگ قهرمانان اروپای سال 2006 با پیراهن یوونتوس به هایبری بازگشت. در آن بازی سرنوشت‌ساز، فابرگاس او را از جریان بازی خارج کرد و میانه زمین را در دست گرفت. به‌رغم این ادعای ونگر که تیمش توانایی رقابت با تیم‌های بزرگ را دارد اما درحال حاضر، آنها سخت محتاج بازیکنی در اندازه‌های ویرا هستند. صلابت، رهبری و بازی بدون نقص او برای موفقیت تیم حیاتی بود. ویرا از زمانی که از آرسنال جدا شده، چهاربار قهرمان اسکودتو (البته یکی از آنها با پیراهن یوونتوس به دلیل کالچو پولی پس گرفته شد) و دو بار نیز با اینتر قهرمان سوپرکاپ ایتالیا شده است.
دنیس برگ کمپ- مه2006 (بازنشسته)
مرد هلندی هنرمند آرسنال یکی از ستاره‌های درخشان آرسن ونگر بود و اگرچه بیشتر به عنوان یار جانشین به کار گرفته می‌شد اما تاثیر بسیاری در موفقیت توپچی‌ها داشت. تیری آنری بارها از او به عنوان بهترین مکمل یک مهاجم یاد کرد؛ بازیکنی که پیش از آنکه حرکت را آغاز کنید، می‌دانست که حرکت بعدی چه خواهد بود. تسلط او روی توپ فوق‌العاده بود و در مقابل دروازه حریف، آرامش و خونسردی رشک برانگیزی داشت و علاوه بر ایفای نقش یک مهاجم، مهارت زیادی در بازیسازی داشت. او به آرسنال بسیار وفادار بود و سرانجام در سال 2006 کفش‌ها را آویخت و تاکنون نیز کسی نتوانسته جای خالی او را پر کند.
روبر پیرس- مه2006 (ویارئال)
این بازیکن فرانسوی که بسیاری او را با آن مدل ریش خاص به یاد می‌آورند، در میان هواداران آرسنال با مارک اوورمارس مقایسه می‌شود و اینکه آیا او در سال 2002 بهتر بود یا اوورمارس در سال 1998. معمولا مرد هلندی در مرتبه دوم قرار می‌گیرد زیرا پیرس از قدرت گلزنی بالاتری برخوردار بود و می‌توانست در نقش یک مهاجم نیز ظاهر شود. در آخرین بازی‌اش برای آرسنال در فینال لیگ قهرمانان اروپا تنها 20 دقیقه بازی کرد؛ ینس لمن اخراج شده بود و برای ورود آلمونیا باید یک بازیکن از زمین خارج می‌شد. نمایش او در تیم جدیدش، ویارئال بیانگر این واقعیت است که ونگر این بازیکن 35 ساله را پیش از موعد فروخت.
سول کمپبل- آگوست 2006 (پورتسموث)
زوج کولو توره و ویلیام گالاس به این دلیل که از ویژگی‌های یکسانی برخوردار بودند، مورد انتقاد قرار داشتند. از زمان بازنشستگی مارتین کیون، باشگاه آرسنال دیگر مدافعی نداشت که حاضر باشد سرش را در مقابل توپ قرار دهد و خطر برخورد با بازیکن حریف را بپذیرد. با این وجود سول کمپبل روی توپ‌های هوایی خوب کار می‌کرد و مرد بازی‌های بزرگ بود (تک‌گل آرسنال در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال2006 مقابل بارسلونا را او به ثمر رساند) و در کنار هر مدافعی که بازی کرد؛ تونی آدامز، کیون یا توره، عملکرد مناسبی از خود به نمایش گذاشت. تصمیم او برای ترک آرسنال معقولانه به نظر می‌رسد زیرا در این مدت با تیم جدیدش، پورتسموث، نسبت به آرسنال جام‌های بیشتری تصاحب کرده است (FA CUP سال 2007) طرفداران آرسنال امیدوارند که خرید جدید باشگاه، توماس ورمالن، در بازی هوایی مسلط باشد.
اشلی کول- آگوست 2006 (چلسی)
خروج اشلی کول از آرسنال از مدت‌ها پیش رقم خورده بود، هرچند انتقال او به رقیب همشهری در آخرین دقایق پایان مهلت نقل و انتقالات تابستان 2006 انجام گرفت. اظهار علاقه دوطرفه او و مسؤولان چلسی از یادها نرفته و این جمله ژوزه مورینیو که گفته بود ما به دنبال کول نبودیم بلکه به دنبال یک بازیکن ریزنقش در خط دفاعی می‌گشتیم، کسی را فریب نداد. زوج کول در سمت چپ، روبر پیرس بود که به آسانی همدیگر را پیدا می‌کردند و درکی بالا از بازی یکدیگر داشتند. او با پنج قهرمانی در جام حذفی، یکی از رکوردداران قهرمانی در این جام است. او فصل پیش مانند زمانی که در آرسنال بازی می‌کرد به اوج آمادگی بازگشت و از سوی هواداران چلسی به عنوان بهترین بازیکن فصل گذشته آبی‌ها انتخاب شد.
بیسان لورن – ژانویه 2007 (پورتسموث)
این بازیکن کامرونی بی‌تردید بهترین مدافع راست آرسنال در یک دهه اخیر است. قدرت بدنی و جنگجویی‌اش او را به بازیکنی متفاوت در این پست تبدیل کرده بود. او به همراه آرسنال دو بار «دابل» کرد و در مجموع سه‌بار فاتح جام حذفی شد اما آخرین روزهای حضور او در تیم آرسنال ناامیدکننده بود و سرانجام جایش را به امانوئل ابوئه و جاستین هویت داد. باکاری سانیا، مدافع راست فعلی تیم، جای خود را در ترکیب اصلی پیدا کرده است.
تیری آنری- ژوئن 2007 (بارسلونا)
سرانجام پس از مدت‌ها بحث و گمانه‌زنی، مخوف‌ترین اسلحه تیم آرسنال و خطرناک‌ترین مهاجم لیگ برتر، دو فصل پیش به بارسلونا پیوست. اگرچه هواداران آرسنال برای جدایی او مدت‌ها مرثیه‌سرایی کردند اما روی عملکرد تیمی آرسنال، چندان تاثیرگذار نبود؛ آدبایور مسؤولیت گلزنی تیم را بر عهده گرفت و در همان فصل 30 بار گلزنی کرد. تاثیرگذاری او در باشگاه حتی تا امروز موجب شده تا بت هوادارانی باشد که از اشبرتون گراو دیدن می‌کنند هرچند بعضی از طرفداران- به دلیل سیاست نقل و انتقال سؤال برانگیز باشگاه- از خود می‌پرسند که آیا اشتباه نمی‌کنند که چنین بت‌هایی را می‌پرستند. آنری تلاش کرد تا آرسنال را در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی برساند اما این جام را فصل گذشته با پیراهن بارسلونا و با پیروزی 2 بر صفر مقابل منچستریونایتد فتح کرد.
فردریک لیونبرگ- جولای 2007
(وستهام یونایتد- سیاتل ساوندرز)
توانایی لیونبرگ در نفوذ از قلب خط دفاعی حریف و فراهم کردن موقعیت گلزنی برای تیم به راحتی قابل جانشینی نبود.
شاید تنها آندری آرشاوین، مهاجم ریزنقش فعلی آرسنال، به اندازه لیونبرگ و پیرس توانایی نفوذ و خلق موقعیت گلزنی از قلب دفاع را داشته باشد.
ینس لمن- ژوئن 2008 (اشتوتگارت)
«ینس دیوانه» را علاوه بر حضور مستحکم در درون دروازه آرسنال، با خشم عنان گسیخته و مضحکش به یاد می‌آوریم. آرسن ونگر با به خدمت گرفتن دروازه‌بانانی مانند رامی شعبان موجب شده بود تا بسیاری دچار تردید شوند که آیا او خواهد توانست جای خالی دیوید سیمن را پر کند؟ اما ینس لمن این مسأله را ثابت کرد. در روزهایی که آرسنال در حال ثبت یک رکورد در لیگ قهرمانان اروپا بود و در 10 بازی متوالی دروازه‌اش را بسته نگه داشت، لمن بهترین روزهایش را سپری می‌کرد و کمتر دروازه‌بانی به اندازه او در آن مقطع درخشید.
با این وجود در آغازین بازی‌های فصل بعد، لمن چند اشتباه فاحش و فاجعه‌بار انجام داد و سرانجام نیمکت‌نشین مانوئل آلمونیا شد که فصل پیش از آن نشان داده بود که در درون دروازه، جانشین قابل اعتمادی است.
ژیلبرتو سیلوا- جولای 2008 (پاناتینایکوس)
ژیلبرتو سیلوا معمولا زمانی که پاتریک ویرا پایه‌ریز حملات تیم بود مانند صفحه‌ای نامرئی وظیفه حفاظت از دروازه تیم را برعهده داشت و بعد از ترک آرسنال توسط ویرا، او با شرایطی که برای جوان اسپانیایی فراهم کرد، اجازه داد تا فابرگاس نامی برای خود دست و پا کند. ژیلبرتو که با برزیل قهرمان جهان شده، یک آنتی برزیلی است؛ بازیکنی که از تکنیک اکثر بازیکنان برزیلی برخوردار نیست اما کارآیی و تاثیرگذاری او در ترکیب اصلی تیم زمانی به چشم آمد که از آرسنال جدا شد. او زمانی باشگاه را ترک کرد که در ژانویه همان سال لاسانا دیارا از تیم جدا شده بود و متیو فلامینی نیز به صورت آزاد به میلان پیوست. به همین دلیل خروج او حیرت هواداران را موجب شد.
کولو توره- جولای 2009 (منچسترسیتی)
او آخرین بازیکنی است که در ترکیب اصلی تیم شکست‌ناپذیر آرسنال قرار داشت؛ بازیکنانی که باقی مانده‌اند مانند سسک فابرگاس، رابین فان پرسی، گائل کلیشی و امانوئل ابوئه در آن فصل به ندرت به بازی گرفته می‌شدند بنابراین شاید زمان سوگواری برای تیمی باشد که آرسنالی‌ها هرگز آن را فراموش نخواهند کرد. توره فصل گذشته روزهایی خوبی با زوج دفاعی‌اش، ویلیام گالاس سپری نکرد و اکنون در 28 سالگی به نوکیسه‌های منچسترسیتی پیوسته است؛ هرچند بسیاری بر این عقیده‌اند که روزهای اوج او سپری
شده است.
اما نظر شما چیست؟ به نظر شما جدایی کدام بازیکن، آرسنال را بیشتر متضرر کرد؟ حبیب کولو توره؛ آخرین شکست‌ناپذیر آرسنال هم رفت
كوچ توپچي‌ها
حبیب کولوتوره، آخرین عضو تیم آرسنال که در سال 2004 به قهرمانی رسید نیز توپچی‌ها را به مقصد منچسترسیتی ترک کرد. Goal.com اثرات جدایی هریک از ستاره‌های گذشته تیم را بررسی می‌کند. هدف اصلی مدیریت هر باشگاهی رسیدن به ترکیبی از عوامل است که موفقیتی پایدار را برای آنها به ارمغان بیاورد. بسیاری از مفسران، ثبات- چه در داخل زمین و چه در رختکن تیم- را عامل اصلی می‌دانند و بسیاری نیز به عنوان دلیلی بر این مدعا، از توپچی‌ها مثال می‌زنند. تیم شکست‌ناپذیر آرسنال در فصل 4-2003، اگرچه در لیگ قهرمانان حذف شد، اما در لیگ برتر انگلستان بدون حتی یک شکست به قهرمانی رسید و اینگونه بود که برای همیشه به فرهنگ عامه طرفداران فوتبال راه یافت. بسیاری این مسأله را غیرممکن می‌دانستند و زمانی که آرسن ونگر در روزهای آغازین هزاره سوم گفت که تیمش قادر است بدون شکست لیگ را به پایان برساند، به او خندیدند و رسانه‌های بریتانیایی، این فرانسوی با دانش و باتجربه را احمق خطاب کردند اما آن روزهای شکست‌ناپذیری در دیدارهای داخلی، با جدایی ستارگان تیم خیلی زود به پایان رسید. پیش از همه، پاتریک ویرا، کاپیتان و رهبر خط میانی تیم به یوونتوس پیوست و طعنه‌آمیز اینکه آخرین ضربه‌ای که او با پیراهن سفید و قرمز آرسنال در ضربات پنالتی مقابل منچستر یونایتد به توپ زد، آخرین جام آرسنال (قهرمانی در جام حذفی سال 2005) را برای آنها به ارمغان آورد.
پاتریک ویرا – جولای 2005 (یوونتوس- اینتر)
با انتقال پاتریک ویرا، جای او را بازیکن جوان و با استعداد توپچی‌ها، سسک فابرگاس گرفت. درستی این تصمیم آرسن ونگر برای فروش بازیکن پا به سن گذاشته فرانسوی و اطمینان به ستاره نوظهور اسپانیایی زمانی اثبات شد که ویرا در لیگ قهرمانان اروپای سال 2006 با پیراهن یوونتوس به هایبری بازگشت. در آن بازی سرنوشت‌ساز، فابرگاس او را از جریان بازی خارج کرد و میانه زمین را در دست گرفت. به‌رغم این ادعای ونگر که تیمش توانایی رقابت با تیم‌های بزرگ را دارد اما درحال حاضر، آنها سخت محتاج بازیکنی در اندازه‌های ویرا هستند. صلابت، رهبری و بازی بدون نقص او برای موفقیت تیم حیاتی بود. ویرا از زمانی که از آرسنال جدا شده، چهاربار قهرمان اسکودتو (البته یکی از آنها با پیراهن یوونتوس به دلیل کالچو پولی پس گرفته شد) و دو بار نیز با اینتر قهرمان سوپرکاپ ایتالیا شده است.
دنیس برگ کمپ- مه2006 (بازنشسته)
مرد هلندی هنرمند آرسنال یکی از ستاره‌های درخشان آرسن ونگر بود و اگرچه بیشتر به عنوان یار جانشین به کار گرفته می‌شد اما تاثیر بسیاری در موفقیت توپچی‌ها داشت. تیری آنری بارها از او به عنوان بهترین مکمل یک مهاجم یاد کرد؛ بازیکنی که پیش از آنکه حرکت را آغاز کنید، می‌دانست که حرکت بعدی چه خواهد بود. تسلط او روی توپ فوق‌العاده بود و در مقابل دروازه حریف، آرامش و خونسردی رشک برانگیزی داشت و علاوه بر ایفای نقش یک مهاجم، مهارت زیادی در بازیسازی داشت. او به آرسنال بسیار وفادار بود و سرانجام در سال 2006 کفش‌ها را آویخت و تاکنون نیز کسی نتوانسته جای خالی او را پر کند.
روبر پیرس- مه2006 (ویارئال)
این بازیکن فرانسوی که بسیاری او را با آن مدل ریش خاص به یاد می‌آورند، در میان هواداران آرسنال با مارک اوورمارس مقایسه می‌شود و اینکه آیا او در سال 2002 بهتر بود یا اوورمارس در سال 1998. معمولا مرد هلندی در مرتبه دوم قرار می‌گیرد زیرا پیرس از قدرت گلزنی بالاتری برخوردار بود و می‌توانست در نقش یک مهاجم نیز ظاهر شود. در آخرین بازی‌اش برای آرسنال در فینال لیگ قهرمانان اروپا تنها 20 دقیقه بازی کرد؛ ینس لمن اخراج شده بود و برای ورود آلمونیا باید یک بازیکن از زمین خارج می‌شد. نمایش او در تیم جدیدش، ویارئال بیانگر این واقعیت است که ونگر این بازیکن 35 ساله را پیش از موعد فروخت.
سول کمپبل- آگوست 2006 (پورتسموث)
زوج کولو توره و ویلیام گالاس به این دلیل که از ویژگی‌های یکسانی برخوردار بودند، مورد انتقاد قرار داشتند. از زمان بازنشستگی مارتین کیون، باشگاه آرسنال دیگر مدافعی نداشت که حاضر باشد سرش را در مقابل توپ قرار دهد و خطر برخورد با بازیکن حریف را بپذیرد. با این وجود سول کمپبل روی توپ‌های هوایی خوب کار می‌کرد و مرد بازی‌های بزرگ بود (تک‌گل آرسنال در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال2006 مقابل بارسلونا را او به ثمر رساند) و در کنار هر مدافعی که بازی کرد؛ تونی آدامز، کیون یا توره، عملکرد مناسبی از خود به نمایش گذاشت. تصمیم او برای ترک آرسنال معقولانه به نظر می‌رسد زیرا در این مدت با تیم جدیدش، پورتسموث، نسبت به آرسنال جام‌های بیشتری تصاحب کرده است (FA CUP سال 2007) طرفداران آرسنال امیدوارند که خرید جدید باشگاه، توماس ورمالن، در بازی هوایی مسلط باشد.
اشلی کول- آگوست 2006 (چلسی)
خروج اشلی کول از آرسنال از مدت‌ها پیش رقم خورده بود، هرچند انتقال او به رقیب همشهری در آخرین دقایق پایان مهلت نقل و انتقالات تابستان 2006 انجام گرفت. اظهار علاقه دوطرفه او و مسؤولان چلسی از یادها نرفته و این جمله ژوزه مورینیو که گفته بود ما به دنبال کول نبودیم بلکه به دنبال یک بازیکن ریزنقش در خط دفاعی می‌گشتیم، کسی را فریب نداد. زوج کول در سمت چپ، روبر پیرس بود که به آسانی همدیگر را پیدا می‌کردند و درکی بالا از بازی یکدیگر داشتند. او با پنج قهرمانی در جام حذفی، یکی از رکوردداران قهرمانی در این جام است. او فصل پیش مانند زمانی که در آرسنال بازی می‌کرد به اوج آمادگی بازگشت و از سوی هواداران چلسی به عنوان بهترین بازیکن فصل گذشته آبی‌ها انتخاب شد.
بیسان لورن – ژانویه 2007 (پورتسموث)
این بازیکن کامرونی بی‌تردید بهترین مدافع راست آرسنال در یک دهه اخیر است. قدرت بدنی و جنگجویی‌اش او را به بازیکنی متفاوت در این پست تبدیل کرده بود. او به همراه آرسنال دو بار «دابل» کرد و در مجموع سه‌بار فاتح جام حذفی شد اما آخرین روزهای حضور او در تیم آرسنال ناامیدکننده بود و سرانجام جایش را به امانوئل ابوئه و جاستین هویت داد. باکاری سانیا، مدافع راست فعلی تیم، جای خود را در ترکیب اصلی پیدا کرده است.
تیری آنری- ژوئن 2007 (بارسلونا)
سرانجام پس از مدت‌ها بحث و گمانه‌زنی، مخوف‌ترین اسلحه تیم آرسنال و خطرناک‌ترین مهاجم لیگ برتر، دو فصل پیش به بارسلونا پیوست. اگرچه هواداران آرسنال برای جدایی او مدت‌ها مرثیه‌سرایی کردند اما روی عملکرد تیمی آرسنال، چندان تاثیرگذار نبود؛ آدبایور مسؤولیت گلزنی تیم را بر عهده گرفت و در همان فصل 30 بار گلزنی کرد. تاثیرگذاری او در باشگاه حتی تا امروز موجب شده تا بت هوادارانی باشد که از اشبرتون گراو دیدن می‌کنند هرچند بعضی از طرفداران- به دلیل سیاست نقل و انتقال سؤال برانگیز باشگاه- از خود می‌پرسند که آیا اشتباه نمی‌کنند که چنین بت‌هایی را می‌پرستند. آنری تلاش کرد تا آرسنال را در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی برساند اما این جام را فصل گذشته با پیراهن بارسلونا و با پیروزی 2 بر صفر مقابل منچستریونایتد فتح کرد.
فردریک لیونبرگ- جولای 2007
(وستهام یونایتد- سیاتل ساوندرز)
توانایی لیونبرگ در نفوذ از قلب خط دفاعی حریف و فراهم کردن موقعیت گلزنی برای تیم به راحتی قابل جانشینی نبود.
شاید تنها آندری آرشاوین، مهاجم ریزنقش فعلی آرسنال، به اندازه لیونبرگ و پیرس توانایی نفوذ و خلق موقعیت گلزنی از قلب دفاع را داشته باشد.
ینس لمن- ژوئن 2008 (اشتوتگارت)
«ینس دیوانه» را علاوه بر حضور مستحکم در درون دروازه آرسنال، با خشم عنان گسیخته و مضحکش به یاد می‌آوریم. آرسن ونگر با به خدمت گرفتن دروازه‌بانانی مانند رامی شعبان موجب شده بود تا بسیاری دچار تردید شوند که آیا او خواهد توانست جای خالی دیوید سیمن را پر کند؟ اما ینس لمن این مسأله را ثابت کرد. در روزهایی که آرسنال در حال ثبت یک رکورد در لیگ قهرمانان اروپا بود و در 10 بازی متوالی دروازه‌اش را بسته نگه داشت، لمن بهترین روزهایش را سپری می‌کرد و کمتر دروازه‌بانی به اندازه او در آن مقطع درخشید.
با این وجود در آغازین بازی‌های فصل بعد، لمن چند اشتباه فاحش و فاجعه‌بار انجام داد و سرانجام نیمکت‌نشین مانوئل آلمونیا شد که فصل پیش از آن نشان داده بود که در درون دروازه، جانشین قابل اعتمادی است.
ژیلبرتو سیلوا- جولای 2008 (پاناتینایکوس)
ژیلبرتو سیلوا معمولا زمانی که پاتریک ویرا پایه‌ریز حملات تیم بود مانند صفحه‌ای نامرئی وظیفه حفاظت از دروازه تیم را برعهده داشت و بعد از ترک آرسنال توسط ویرا، او با شرایطی که برای جوان اسپانیایی فراهم کرد، اجازه داد تا فابرگاس نامی برای خود دست و پا کند. ژیلبرتو که با برزیل قهرمان جهان شده، یک آنتی برزیلی است؛ بازیکنی که از تکنیک اکثر بازیکنان برزیلی برخوردار نیست اما کارآیی و تاثیرگذاری او در ترکیب اصلی تیم زمانی به چشم آمد که از آرسنال جدا شد. او زمانی باشگاه را ترک کرد که در ژانویه همان سال لاسانا دیارا از تیم جدا شده بود و متیو فلامینی نیز به صورت آزاد به میلان پیوست. به همین دلیل خروج او حیرت هواداران را موجب شد.
کولو توره- جولای 2009 (منچسترسیتی)
او آخرین بازیکنی است که در ترکیب اصلی تیم شکست‌ناپذیر آرسنال قرار داشت؛ بازیکنانی که باقی مانده‌اند مانند سسک فابرگاس، رابین فان پرسی، گائل کلیشی و امانوئل ابوئه در آن فصل به ندرت به بازی گرفته می‌شدند بنابراین شاید زمان سوگواری برای تیمی باشد که آرسنالی‌ها هرگز آن را فراموش نخواهند کرد. توره فصل گذشته روزهایی خوبی با زوج دفاعی‌اش، ویلیام گالاس سپری نکرد و اکنون در 28 سالگی به نوکیسه‌های منچسترسیتی پیوسته است؛ هرچند بسیاری بر این عقیده‌اند که روزهای اوج او سپری
شده است.
اما نظر شما چیست؟ به نظر شما جدایی کدام بازیکن، آرسنال را بیشتر متضرر کرد؟ ارسال نظر
پربیننده