کاظم برآبادی: روز گذشته مدیرعامل شرکت بهره‌برداری متروی تهران و حومه از برگزاری دومین مسابقه عکاسی متروی تهران با عنوان «مترو و مردم» خبر داده بود. ناخودآگاه با خواندن این خبر به یاد همکار مطبوعاتی‌ام افتادم که چند روز پیش برای تهیه عکس به ایستگاه مترو قلهک رفته بود و در آنجا مسؤولان حفاظت مترو برخورد ناشایستی با وی کرده بودند.
البته این موضوع نه فقط مربوط به آن خبرنگار و نه‌تنها مربوط به آن ایستگاه می‌شد، اهالی رسانه که بیش از همگان به موضوعات اجتماعی نگاهی رسانه‌ای و البته منتقد دارند بارها و بارها از ممانعت مسؤولان مترو برای تهیه عکس از فضای داخلی ایستگاه‌ها گله کرده‌اند. بارها و بارها پیش آمده که یک خبرنگار یا عکاس خبری حتی با ارائه کارت شناسایی هم نتوانسته عکس دلخواه خود را از دالان‌های زیرزمینی قطار پایتخت بگیرد، پس با این حساب عکاسان حرفه‌ای، آماتور و دانش‌آموزی که شرکت مترو از آنها برای شرکت در مسابقه عکاسی مترو دعوت کرده چگونه می‌توانند نگاتیوهای خود را« به دست لرزان زمان» بسپارند؟ اگر هدف برگزارکنندگان این مسابقه همان‌طور که در فراخوان‌شان آمده «بهره‌گیری از هنر عکاسی در راه گسترش فرهنگ درست استفاده از مترو» است، آیا گسترش این فرهنگ با استفاده از هنر عکاسی فقط و فقط در این مقطع زمانی باید مورد بررسی قرار گیرد؟ مگر نه اینکه مترو به عنوان یک وسیله حمل و نقل عمومی هنوز در بسیاری از موارد با نقص فرهنگ استفاده همراه است و رسانه‌ها به عنوان بهترین پوشش‌دهنده و ارتقادهنده فرهنگ می‌توانند به این مهم بپردازند و اگر این‌طور است چرا محدودیت برای عکاسان و خبرنگاران؟
تجربه‌ای که به شخصه از شرک متروی تهران یا هر ارگانی که مسؤول متروی پایتخت است، دارم به من گوشزد می‌کند همه این کارها برای مخفی کردن مشکلات و معضلات مترو از چشم مردم است. اگر آن روز مسؤولان حفاظت متروی شریعتی با همکار دوربین به دست من برخورد می‌کنند تنها به این خاطر است که او رفته تا با عکاسی از پله برقی آماده نشده این ایستگاه - علاوه بر به تصویر کشیدن رنج و زحمت مسافران- شاهدی بر خلف‌وعده مدیران مترو بیاورد و این چالشی است که مدیران را هیچ‌گاه خوش نیامده و نمی‌آید. حالا قرار است متروی تهران مسابقه‌ای را برگزار کند و احتمالا در انتهای ماراتن نفسگیر آن، شاهد عکس‌هایی به عنوان تصاویر برنده خواهیم بود که بیش از آنکه روی فرهنگ استفاده از حمل و نقل ریلی متمرکز باشد ستایشگر بی‌چون و چرای عظمت پوشالی و ساختگی متروی تهران است؛ مترویی که به هیچ عنوان بی‌ارزش، کم‌اهمیت و بی‌تاثیر در حمل و نقل پایتخت نیست اما نمی‌توان روی معضلات آن چشم گذاشت. حداقل این است که ما اهالی رسانه نمی‌توانیم اینگونه باشیم!
متروی تهران مسابقه عکاسی مترو برگزار می‌کند
عکاسی در منطقه ممنوعه
کاظم برآبادی: روز گذشته مدیرعامل شرکت بهره‌برداری متروی تهران و حومه از برگزاری دومین مسابقه عکاسی متروی تهران با عنوان «مترو و مردم» خبر داده بود. ناخودآگاه با خواندن این خبر به یاد همکار مطبوعاتی‌ام افتادم که چند روز پیش برای تهیه عکس به ایستگاه مترو قلهک رفته بود و در آنجا مسؤولان حفاظت مترو برخورد ناشایستی با وی کرده بودند.
البته این موضوع نه فقط مربوط به آن خبرنگار و نه‌تنها مربوط به آن ایستگاه می‌شد، اهالی رسانه که بیش از همگان به موضوعات اجتماعی نگاهی رسانه‌ای و البته منتقد دارند بارها و بارها از ممانعت مسؤولان مترو برای تهیه عکس از فضای داخلی ایستگاه‌ها گله کرده‌اند. بارها و بارها پیش آمده که یک خبرنگار یا عکاس خبری حتی با ارائه کارت شناسایی هم نتوانسته عکس دلخواه خود را از دالان‌های زیرزمینی قطار پایتخت بگیرد، پس با این حساب عکاسان حرفه‌ای، آماتور و دانش‌آموزی که شرکت مترو از آنها برای شرکت در مسابقه عکاسی مترو دعوت کرده چگونه می‌توانند نگاتیوهای خود را« به دست لرزان زمان» بسپارند؟ اگر هدف برگزارکنندگان این مسابقه همان‌طور که در فراخوان‌شان آمده «بهره‌گیری از هنر عکاسی در راه گسترش فرهنگ درست استفاده از مترو» است، آیا گسترش این فرهنگ با استفاده از هنر عکاسی فقط و فقط در این مقطع زمانی باید مورد بررسی قرار گیرد؟ مگر نه اینکه مترو به عنوان یک وسیله حمل و نقل عمومی هنوز در بسیاری از موارد با نقص فرهنگ استفاده همراه است و رسانه‌ها به عنوان بهترین پوشش‌دهنده و ارتقادهنده فرهنگ می‌توانند به این مهم بپردازند و اگر این‌طور است چرا محدودیت برای عکاسان و خبرنگاران؟
تجربه‌ای که به شخصه از شرک متروی تهران یا هر ارگانی که مسؤول متروی پایتخت است، دارم به من گوشزد می‌کند همه این کارها برای مخفی کردن مشکلات و معضلات مترو از چشم مردم است. اگر آن روز مسؤولان حفاظت متروی شریعتی با همکار دوربین به دست من برخورد می‌کنند تنها به این خاطر است که او رفته تا با عکاسی از پله برقی آماده نشده این ایستگاه - علاوه بر به تصویر کشیدن رنج و زحمت مسافران- شاهدی بر خلف‌وعده مدیران مترو بیاورد و این چالشی است که مدیران را هیچ‌گاه خوش نیامده و نمی‌آید. حالا قرار است متروی تهران مسابقه‌ای را برگزار کند و احتمالا در انتهای ماراتن نفسگیر آن، شاهد عکس‌هایی به عنوان تصاویر برنده خواهیم بود که بیش از آنکه روی فرهنگ استفاده از حمل و نقل ریلی متمرکز باشد ستایشگر بی‌چون و چرای عظمت پوشالی و ساختگی متروی تهران است؛ مترویی که به هیچ عنوان بی‌ارزش، کم‌اهمیت و بی‌تاثیر در حمل و نقل پایتخت نیست اما نمی‌توان روی معضلات آن چشم گذاشت. حداقل این است که ما اهالی رسانه نمی‌توانیم اینگونه باشیم!
ارسال نظر
پربیننده