13 ژوئیه اولین سالگرد تاسیس اتحاد برای مدیترانه بود.
نیکولا سارکوزی در چنین روزی سال گذشته و در آستانه روز ملی فرانسه (14 ژوئیه و انقلاب فرانسه) در جمع سران کشورهای اتحادیه اروپا و کشورهای جنوب و شرق مدیترانه (به استثنای لیبی) اعلام کرد که منطقه دریای مدیترانه را به منطقه امن و صلح تبدیل خواهد کرد و روند بارسلونا (ائتلافی از کشورهای مدیترانه که در 1995 تاسیس شد) را از انجماد و بن‌بست خارج خواهد کرد. سارکوزی همچنین وعده داد این اتحاد «برای طرح‌های ملموس» است که در آینده نه‌چندان دور به «اتحادیه درازمدت» تبدیل می‌شود.
سیاست‌های بلندپروازانه سارکوزی برای سیاست خارجی پاریس مشکلاتی ایجاد کرد. وی 2 طرح منطقه‌ای بدون مشورت شرکای اروپایی‌اش ارائه داد و تحرک سیاسی فرانسه در فضای اروپایی را به معضلی کشاند. طرح اول ایجاد شورای «حکمای اروپا» جهت مشورت در آینده قاره سبز و ایجاد راهکارهای ممانعت از عضویت ترکیه و طرح دوم تشکیل «اتحادیه مدیترانه». شرکای اروپایی از اقدامات سارکوزی انتقاد کردند و نگرانی خود را اعلام داشتند که مرکل نخست‌وزیر آلمان به داد سارکوزی رسید و با چکش‌کاری، شورای حکمای اروپا را تشکیل داد که بدون اختیارات بود و تنها جنبه مشورتی آن حفظ شد (این شورا نمی‌تواند مانع عضویت ترکیه باشد) و در طرح دوم مرکل اتحادیه مدیترانه سارکوزی را به اتحاد برای مدیترانه تبدیل کرد و همه کشورهای اتحادیه اروپا را شریک این ائتلاف جدید کرد و بر روند بارسلونا (نهاد اروپایی- مدیترانه‌ای که در 1995 تاسیس شده) تاکید کرد. مرکل و شرکای اروپایی فرانسه، رویاهای سارکوزی برای رهبری مدیترانه را محدود و بلندپروازی‌های پاریس را مهار کردند.
اهداف اعلامی سارکوزی از ایجاد اتحاد برای مدیترانه:
1- عضویت ترکیه دراین اتحادیه به عنوان جانشین عضویت فرانسه در اتحادیه اروپا
2- تامین امنیت اروپا با مبارزه با مهاجرت‌های غیرقانونی و قاچاق موادمخدر و جنایت‌های سازمان یافته و ایجاد قالب‌های مبارزه با تروریسم
3- ایجاد فضای مناسب برای همکاری اقتصادی و برنامه‌های توسعه پایدار میان کشورهای شمال و جنوب این دریا.
اهداف پنهان پاریس از این اتحادیه:
1- ایجاد یک ظرف سیاسی که صهیونیست‌ها و اعراب را در بر دارد و ایجاد مکانیزم‌های تقویت مذاکرات صلح میان طرفین و حل قضایای خاورمیانه و مشارکت فعال اروپا در فعال‌سازی روند صلح در این منطقه
2- تحکیم هژمونی فرانسه – اروپا در این منطقه حساس و رقابت با نفوذ و سیاست‌های منطقه‌ای واشنگتن
3- پیوند دادن سوریه به این ائتلاف و تلاش برای جداسازی دمشق از جبهه مقاومت علیه رژیم صهیونیستی.
تحولات خاورمیانه بویژه تهاجم وحشیانه ارتش صهیونیستی به غزه در دسامبر و ژانویه 2009 این اتحادیه را به کما برد و همه فعالیت‌های آن منجمد شد. از فوریه تاکنون طرف اروپایی تلاش‌هایی جهت خروج از انجماد و کما می‌کند ولی هنوز موفق به احیا و فعال کردن این اتحادیه نشده است.
سیاست‌های نتانیاهو – لیبرمن، کشورهای عربی مدیترانه را از صلح با اسرائیل و حل قضیه فلسطین مایوس کرده و این کشورها حتی به سیاست‌های خاورمیانه‌ای اوباما خوشبین نیستند. در پایان ژوئن 2009 وزرای اتحاد برای مدیترانه حول موضوع توسعه پایدار و محورهای آن؛ آب، حمل و نقل، انرژی و توسعه انسانی پایدار در پاریس نشستی داشته و در هفتم ژوئیه 2009 وزیران دارایی 43 کشور عضو این اتحادیه در بروکسل جهت توسعه همکاری مالی و بانکی گردهم‌آمدند ولی این اتحادیه در بعد سیاسی و امنیتی و افکار عمومی هنوز به حالت طبیعی بازنگشته است. اعراب هنوز نسبت به اهداف و منویات اروپا در تشکیل چنین اتحادیه‌ای و پذیرفتن آنها تردید دارند و از کارنامه 10 ساله روند بارسلونا (2005-1995) کام‌های تلخی دارند. اروپایی‌ها اعلام کرده‌اند که برای توسعه همکاری میانی شمال و جنوب مدیترانه میان سال‌های 2013-2007 مبلغ 16 میلیارد دلار تخصیص داده ولی کشورهای در حال توسعه جنوب مدیترانه نسبت به جدیت اجرایی برنامه‌های توسعه پایدار اروپا خوشبین نیستند، زیرا اروپا از کشورهای جنوب خواسته‌های زیادی با پاداش‌های اندکی می‌خواهد. از اولویت‌های خواسته‌های اروپا از اعراب مدیترانه 1- آشتی با رژیم صهیونیستی و واقعیت‌های سیاست و ایدئولوژی آن یعنی پذیرفتن اسرائیل با تداوم شهرک‌سازی، یهودی کردن قدس، ممانعت از بازگشت آوارگان، اسکان آوارگان فلسطینی در کشورهای عربی و پذیرفتن اسرائیل به عنوان کشور یهودی خالص.
2- تلاش و اقدام جهت جلوگیری از مهاجرت‌های غیرقانونی و مبارزه با قاچاق و جنایت‌های سازمان یافته و به‌طور خلاصه تامین امنیت و آسایش شهروند اروپایی بدون دستمزد و پاداش و با زبان صریح و روشن، تبدیل رژیم‌های جنوب مدیترانه به ژاندارم و گارد ساحلی جهت جلوگیری از ورود مهاجران نگونبخت به قاره سبز. يك سال گذشت
بررسي كارنامه اتحاديه مديترانه‌اي
13 ژوئیه اولین سالگرد تاسیس اتحاد برای مدیترانه بود.
نیکولا سارکوزی در چنین روزی سال گذشته و در آستانه روز ملی فرانسه (14 ژوئیه و انقلاب فرانسه) در جمع سران کشورهای اتحادیه اروپا و کشورهای جنوب و شرق مدیترانه (به استثنای لیبی) اعلام کرد که منطقه دریای مدیترانه را به منطقه امن و صلح تبدیل خواهد کرد و روند بارسلونا (ائتلافی از کشورهای مدیترانه که در 1995 تاسیس شد) را از انجماد و بن‌بست خارج خواهد کرد. سارکوزی همچنین وعده داد این اتحاد «برای طرح‌های ملموس» است که در آینده نه‌چندان دور به «اتحادیه درازمدت» تبدیل می‌شود.
سیاست‌های بلندپروازانه سارکوزی برای سیاست خارجی پاریس مشکلاتی ایجاد کرد. وی 2 طرح منطقه‌ای بدون مشورت شرکای اروپایی‌اش ارائه داد و تحرک سیاسی فرانسه در فضای اروپایی را به معضلی کشاند. طرح اول ایجاد شورای «حکمای اروپا» جهت مشورت در آینده قاره سبز و ایجاد راهکارهای ممانعت از عضویت ترکیه و طرح دوم تشکیل «اتحادیه مدیترانه». شرکای اروپایی از اقدامات سارکوزی انتقاد کردند و نگرانی خود را اعلام داشتند که مرکل نخست‌وزیر آلمان به داد سارکوزی رسید و با چکش‌کاری، شورای حکمای اروپا را تشکیل داد که بدون اختیارات بود و تنها جنبه مشورتی آن حفظ شد (این شورا نمی‌تواند مانع عضویت ترکیه باشد) و در طرح دوم مرکل اتحادیه مدیترانه سارکوزی را به اتحاد برای مدیترانه تبدیل کرد و همه کشورهای اتحادیه اروپا را شریک این ائتلاف جدید کرد و بر روند بارسلونا (نهاد اروپایی- مدیترانه‌ای که در 1995 تاسیس شده) تاکید کرد. مرکل و شرکای اروپایی فرانسه، رویاهای سارکوزی برای رهبری مدیترانه را محدود و بلندپروازی‌های پاریس را مهار کردند.
اهداف اعلامی سارکوزی از ایجاد اتحاد برای مدیترانه:
1- عضویت ترکیه دراین اتحادیه به عنوان جانشین عضویت فرانسه در اتحادیه اروپا
2- تامین امنیت اروپا با مبارزه با مهاجرت‌های غیرقانونی و قاچاق موادمخدر و جنایت‌های سازمان یافته و ایجاد قالب‌های مبارزه با تروریسم
3- ایجاد فضای مناسب برای همکاری اقتصادی و برنامه‌های توسعه پایدار میان کشورهای شمال و جنوب این دریا.
اهداف پنهان پاریس از این اتحادیه:
1- ایجاد یک ظرف سیاسی که صهیونیست‌ها و اعراب را در بر دارد و ایجاد مکانیزم‌های تقویت مذاکرات صلح میان طرفین و حل قضایای خاورمیانه و مشارکت فعال اروپا در فعال‌سازی روند صلح در این منطقه
2- تحکیم هژمونی فرانسه – اروپا در این منطقه حساس و رقابت با نفوذ و سیاست‌های منطقه‌ای واشنگتن
3- پیوند دادن سوریه به این ائتلاف و تلاش برای جداسازی دمشق از جبهه مقاومت علیه رژیم صهیونیستی.
تحولات خاورمیانه بویژه تهاجم وحشیانه ارتش صهیونیستی به غزه در دسامبر و ژانویه 2009 این اتحادیه را به کما برد و همه فعالیت‌های آن منجمد شد. از فوریه تاکنون طرف اروپایی تلاش‌هایی جهت خروج از انجماد و کما می‌کند ولی هنوز موفق به احیا و فعال کردن این اتحادیه نشده است.
سیاست‌های نتانیاهو – لیبرمن، کشورهای عربی مدیترانه را از صلح با اسرائیل و حل قضیه فلسطین مایوس کرده و این کشورها حتی به سیاست‌های خاورمیانه‌ای اوباما خوشبین نیستند. در پایان ژوئن 2009 وزرای اتحاد برای مدیترانه حول موضوع توسعه پایدار و محورهای آن؛ آب، حمل و نقل، انرژی و توسعه انسانی پایدار در پاریس نشستی داشته و در هفتم ژوئیه 2009 وزیران دارایی 43 کشور عضو این اتحادیه در بروکسل جهت توسعه همکاری مالی و بانکی گردهم‌آمدند ولی این اتحادیه در بعد سیاسی و امنیتی و افکار عمومی هنوز به حالت طبیعی بازنگشته است. اعراب هنوز نسبت به اهداف و منویات اروپا در تشکیل چنین اتحادیه‌ای و پذیرفتن آنها تردید دارند و از کارنامه 10 ساله روند بارسلونا (2005-1995) کام‌های تلخی دارند. اروپایی‌ها اعلام کرده‌اند که برای توسعه همکاری میانی شمال و جنوب مدیترانه میان سال‌های 2013-2007 مبلغ 16 میلیارد دلار تخصیص داده ولی کشورهای در حال توسعه جنوب مدیترانه نسبت به جدیت اجرایی برنامه‌های توسعه پایدار اروپا خوشبین نیستند، زیرا اروپا از کشورهای جنوب خواسته‌های زیادی با پاداش‌های اندکی می‌خواهد. از اولویت‌های خواسته‌های اروپا از اعراب مدیترانه 1- آشتی با رژیم صهیونیستی و واقعیت‌های سیاست و ایدئولوژی آن یعنی پذیرفتن اسرائیل با تداوم شهرک‌سازی، یهودی کردن قدس، ممانعت از بازگشت آوارگان، اسکان آوارگان فلسطینی در کشورهای عربی و پذیرفتن اسرائیل به عنوان کشور یهودی خالص.
2- تلاش و اقدام جهت جلوگیری از مهاجرت‌های غیرقانونی و مبارزه با قاچاق و جنایت‌های سازمان یافته و به‌طور خلاصه تامین امنیت و آسایش شهروند اروپایی بدون دستمزد و پاداش و با زبان صریح و روشن، تبدیل رژیم‌های جنوب مدیترانه به ژاندارم و گارد ساحلی جهت جلوگیری از ورود مهاجران نگونبخت به قاره سبز. ارسال نظر
پربیننده