پروژه کانال دو دریا
محیط زیست خاورمیانه در خطر است
پروژه کانال میان دریای سرخ و بحر میت بار دیگر سوژه رسانه‌ها و گروه‌های طرفدار محیط زیست شد. صهیونیست‌ها چند سال پیش پروژه ساخت یک کانال آبی میان دریای سرخ و دریای میت را مورد بررسی قرار داده و جهت اجرایی کردن نقشه‌ها و پژوهش‌های مهندسی و زمین‌شناسی مورد نیاز آماده ساختند. هنوز شخصیت‌ها و محافل آکادمی نسبت به عملی شدن و اقتصادی بودن اجرای چنین پروژه‌ای شک و تردید دارند. رژیم صهیونیستی طرح‌های این پروژه را جهت تامین منابع ملی و جذب سرمایه‌های خارجی به بانک جهانی ارائه داده و قرار است این نهاد پولی بین المللی نتیجه اقتصادی بودن اجرای این پروژه را در سال 2011 اعلام کند. طرفداران محیط زیست بحر میت نسبت به اوضاع وخیم این دریا هشدارهای جدی داده و اعلام داشتند که این دریا در طول 30 سال گذشته یک سوم حجم خود را به خاطر بهره‌برداری‌های حریصانه رژیم صهیونیستی از دست داده و عملیات استخراج املاح معدنی، خشکسالی و آلودگی‌های آب‌های رود اردن که منبع اساسی تامین آب این دریاست لطمات زیادی به محیط زیست این منطقه زده است.
اساس اندیشه پروژه دو دریا به قرن 19 برمی‌گردد و تئودور هرتزل، موسس جنبش صهیونیستی معاصر در کتابش به نام «سرزمین موعود» (در 1902 چاپ شده) طراح اصلی این پروژه است. سیلفان شالوم، وزیر همکاری منطقه‌ای رژیم صهیونیستی (وزیر اسبق خارجه) در 28 ژوئن 2009 برخی از جزئیات طرح را اعلام کرد که قرار است به‌طور آزمایشی 200 میلیون متر مکعب آب از دریای سرخ به دریای میت منتقل شود که یکصد میلیون مترمکعب آن به کارخانجات شیرین‌سازی آب تحویل و بقیه را به دریای میت تزریق کنند. با اجرای پروژه کانال دو دریا قرار است سالانه 8/1 میلیارد مترمکعب آب از دریای سرخ به دریای میت منتقل (800 میلیون مترمکعب آن جهت شیرین‌سازی) و بقیه جهت احیای دریای میت سرازیر خواهد شد. نشریات صهیونیستی گزارش دادند که پادشاهی اردن، رژیم صهیونیستی و بانک جهانی در 28 ژوئن 2009 برای اجرایی کردن این پروژه به توافقاتی رسیده‌اند. قرار است بانک جهانی 5/1 میلیارد از کل هزینه‌های پروژه که بالغ بر 15 میلیارد دلار است را تامین کند. قرار است این پروژه در سه مرحله در زمانی میان 6 تا 10 سال با لوله‌کشی 180 کیلومتری اجرا شود. امان از اعراب خواسته حمایت‌های فنی، مالی و رسانه‌ای کنند. مقامات اردنی می‌گویند این پروژه به تامین آب شرب پایتخت و برخی از شهرهای کشور و احیای دریای میت کمک حیاتی می‌کند. گرچه این کشور به موجب قرارداد صلح «وادی عربه» بخشی از آب‌های مورد نیاز از دریایچه طبریا تامین می‌کند ولی به ادعای مقامات اردنی اجرایی شدن پروژه کانال دو دریا برای اقتصاد و کشاورزی کشور سودمند است.
طرفداران و مخالفان این پروژه:
مخالفان: طرفداران محیط زیست می‌گویند این پروژه آثار تخریبی گوناگونی دارد از جمله:
- آلوده کردن سفره‌های آبی منطقه به خاطر نفوذ و رخنه کردن آب‌های دریای سرخ
- تاثیرات زمینی از جمله ایجاد رانش‌های خطرناک زمینی در محل اجرا کردن پروژه
- محل اجرایی این پروژه در منطقه زلزله‌خیز است.
- روی ترکیبات فیزیکی و شیمیایی آب و خاک منطقه تاثیرات فراوانی خواهد داشت.
- اجرایی کردن این پروژه تغییرات اکولوژیکی بر نظام زیست‌محیطی منطقه ایجاد می‌کند.
- مخلوط شدن آب دریای سرخ و بحرمیت آثار منفی‌ای روی جهانگردی و صنایع منطقه خواهد داشت.
کارشناسان مصری و کمیسیون امور عربی و روابط خارجی پارلمان مصر در 24 دسامبر 2008 هشدار دادند که ساخت این کانال روی محیط زیست و زمین‌شناسی منطقه خاورمیانه تبعات منفی و غیرقابل جبرانی خواهد داشت.
سرلشکر طلعت مسلم، از استراتژیست‌های امنیت ملی مصر معتقد است عملی کردن این پروژه تاثیرات اندکی روی کانال سوئز خواهد داشت ولی روی صنعت جهانگردی اثرات سوء خواهد گذاشت.
دکتر جمال زهران، رئیس دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کانال سوییس و یکی از پژوهشگران معروف مصر می‌گوید: «ممکن است این پروژه در مرحله اول تاثیرات منفی اندکی روی امنیت ملی مصر و منافع آن داشته باشد ولی رژیم صهیونیستی همواره اهداف پنهانی از اجرای چنین پروژه‌هایی داشته که برای امنیت مصر تهدیدزاست». از دیدگاه زهران اجرای چنین پروژه‌ای خطرناک‌تر از سلاح‌های هسته‌ای رژیم صهیونیستی خواهد بود.
طرفداران: اردن، رژیم صهیونیستی و بانک جهانی به رهبری آمریکا و ریاست روبرت زولیک، نماینده بوش در امور سودان و طراح راهبردهای امنیتی- سیاسی علیه خارطوم، از اجرایی کردن چنین پروژه‌ای حمایت می‌کنند و دلایل خود را اينگونه بيان مي‌كنند:
- این پروژه برای احیای دریای میت و حفظ محیط زیست آن سودمند است.
- برای رژیم صهیونیستی، اردن و فلسطین آب مورد نیاز را تامین می‌کند.
- برای رژیم صهیونیستی بخشی از انرژی برق را تامین می‌کند.
- برای فعال‌سازی صنعت جهانگردی اردن و فلسطین اشغالی بسیار سودمند است.
- اهداف نهان و پنهانی برای تامین امنیت و منافع ملی صهیونیستی را به دنبال دارد، از جمله تاثیرگذاری امنیتی – راهبردی روی کانال سوئز و عبور و مرور کشتی‌ها در دریای سرخ. جمهوری اسلامی ایران و کشورهای منطقه خاورمیانه باید ابعاد و تبعات اجرایی شدن چنین پروژه‌ای را با جدیت بررسی و با پاسداران محیط زیست هم‌صدا باشند.
برداشت
پروژه کانال دو دریا
محیط زیست خاورمیانه در خطر است
پروژه کانال میان دریای سرخ و بحر میت بار دیگر سوژه رسانه‌ها و گروه‌های طرفدار محیط زیست شد. صهیونیست‌ها چند سال پیش پروژه ساخت یک کانال آبی میان دریای سرخ و دریای میت را مورد بررسی قرار داده و جهت اجرایی کردن نقشه‌ها و پژوهش‌های مهندسی و زمین‌شناسی مورد نیاز آماده ساختند. هنوز شخصیت‌ها و محافل آکادمی نسبت به عملی شدن و اقتصادی بودن اجرای چنین پروژه‌ای شک و تردید دارند. رژیم صهیونیستی طرح‌های این پروژه را جهت تامین منابع ملی و جذب سرمایه‌های خارجی به بانک جهانی ارائه داده و قرار است این نهاد پولی بین المللی نتیجه اقتصادی بودن اجرای این پروژه را در سال 2011 اعلام کند. طرفداران محیط زیست بحر میت نسبت به اوضاع وخیم این دریا هشدارهای جدی داده و اعلام داشتند که این دریا در طول 30 سال گذشته یک سوم حجم خود را به خاطر بهره‌برداری‌های حریصانه رژیم صهیونیستی از دست داده و عملیات استخراج املاح معدنی، خشکسالی و آلودگی‌های آب‌های رود اردن که منبع اساسی تامین آب این دریاست لطمات زیادی به محیط زیست این منطقه زده است.
اساس اندیشه پروژه دو دریا به قرن 19 برمی‌گردد و تئودور هرتزل، موسس جنبش صهیونیستی معاصر در کتابش به نام «سرزمین موعود» (در 1902 چاپ شده) طراح اصلی این پروژه است. سیلفان شالوم، وزیر همکاری منطقه‌ای رژیم صهیونیستی (وزیر اسبق خارجه) در 28 ژوئن 2009 برخی از جزئیات طرح را اعلام کرد که قرار است به‌طور آزمایشی 200 میلیون متر مکعب آب از دریای سرخ به دریای میت منتقل شود که یکصد میلیون مترمکعب آن به کارخانجات شیرین‌سازی آب تحویل و بقیه را به دریای میت تزریق کنند. با اجرای پروژه کانال دو دریا قرار است سالانه 8/1 میلیارد مترمکعب آب از دریای سرخ به دریای میت منتقل (800 میلیون مترمکعب آن جهت شیرین‌سازی) و بقیه جهت احیای دریای میت سرازیر خواهد شد. نشریات صهیونیستی گزارش دادند که پادشاهی اردن، رژیم صهیونیستی و بانک جهانی در 28 ژوئن 2009 برای اجرایی کردن این پروژه به توافقاتی رسیده‌اند. قرار است بانک جهانی 5/1 میلیارد از کل هزینه‌های پروژه که بالغ بر 15 میلیارد دلار است را تامین کند. قرار است این پروژه در سه مرحله در زمانی میان 6 تا 10 سال با لوله‌کشی 180 کیلومتری اجرا شود. امان از اعراب خواسته حمایت‌های فنی، مالی و رسانه‌ای کنند. مقامات اردنی می‌گویند این پروژه به تامین آب شرب پایتخت و برخی از شهرهای کشور و احیای دریای میت کمک حیاتی می‌کند. گرچه این کشور به موجب قرارداد صلح «وادی عربه» بخشی از آب‌های مورد نیاز از دریایچه طبریا تامین می‌کند ولی به ادعای مقامات اردنی اجرایی شدن پروژه کانال دو دریا برای اقتصاد و کشاورزی کشور سودمند است.
طرفداران و مخالفان این پروژه:
مخالفان: طرفداران محیط زیست می‌گویند این پروژه آثار تخریبی گوناگونی دارد از جمله:
- آلوده کردن سفره‌های آبی منطقه به خاطر نفوذ و رخنه کردن آب‌های دریای سرخ
- تاثیرات زمینی از جمله ایجاد رانش‌های خطرناک زمینی در محل اجرا کردن پروژه
- محل اجرایی این پروژه در منطقه زلزله‌خیز است.
- روی ترکیبات فیزیکی و شیمیایی آب و خاک منطقه تاثیرات فراوانی خواهد داشت.
- اجرایی کردن این پروژه تغییرات اکولوژیکی بر نظام زیست‌محیطی منطقه ایجاد می‌کند.
- مخلوط شدن آب دریای سرخ و بحرمیت آثار منفی‌ای روی جهانگردی و صنایع منطقه خواهد داشت.
کارشناسان مصری و کمیسیون امور عربی و روابط خارجی پارلمان مصر در 24 دسامبر 2008 هشدار دادند که ساخت این کانال روی محیط زیست و زمین‌شناسی منطقه خاورمیانه تبعات منفی و غیرقابل جبرانی خواهد داشت.
سرلشکر طلعت مسلم، از استراتژیست‌های امنیت ملی مصر معتقد است عملی کردن این پروژه تاثیرات اندکی روی کانال سوئز خواهد داشت ولی روی صنعت جهانگردی اثرات سوء خواهد گذاشت.
دکتر جمال زهران، رئیس دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کانال سوییس و یکی از پژوهشگران معروف مصر می‌گوید: «ممکن است این پروژه در مرحله اول تاثیرات منفی اندکی روی امنیت ملی مصر و منافع آن داشته باشد ولی رژیم صهیونیستی همواره اهداف پنهانی از اجرای چنین پروژه‌هایی داشته که برای امنیت مصر تهدیدزاست». از دیدگاه زهران اجرای چنین پروژه‌ای خطرناک‌تر از سلاح‌های هسته‌ای رژیم صهیونیستی خواهد بود.
طرفداران: اردن، رژیم صهیونیستی و بانک جهانی به رهبری آمریکا و ریاست روبرت زولیک، نماینده بوش در امور سودان و طراح راهبردهای امنیتی- سیاسی علیه خارطوم، از اجرایی کردن چنین پروژه‌ای حمایت می‌کنند و دلایل خود را اينگونه بيان مي‌كنند:
- این پروژه برای احیای دریای میت و حفظ محیط زیست آن سودمند است.
- برای رژیم صهیونیستی، اردن و فلسطین آب مورد نیاز را تامین می‌کند.
- برای رژیم صهیونیستی بخشی از انرژی برق را تامین می‌کند.
- برای فعال‌سازی صنعت جهانگردی اردن و فلسطین اشغالی بسیار سودمند است.
- اهداف نهان و پنهانی برای تامین امنیت و منافع ملی صهیونیستی را به دنبال دارد، از جمله تاثیرگذاری امنیتی – راهبردی روی کانال سوئز و عبور و مرور کشتی‌ها در دریای سرخ. جمهوری اسلامی ایران و کشورهای منطقه خاورمیانه باید ابعاد و تبعات اجرایی شدن چنین پروژه‌ای را با جدیت بررسی و با پاسداران محیط زیست هم‌صدا باشند.
ارسال نظر
پربیننده