چند روز پیش برای ملاقات یکی از دوستانی که آپاندیسش عود کرده بود به بیمارستان رفتم. مریض تخت کناری میگفت در ژاپن به محض به دنیا آمدن بچه آپاندیسش را بر می‌دارند و تا آخر عمر بدون استرس عودکردن و نکردن آپاندیس همه تمرکزشان را می‌گذارند پای تولید تلفن پاناسونیک. آنجا برای اولین بار به ژاپنی ها حسودیم شد، آپاندیس ندارند و خیال شان راحت است، کلا آدم یک چیزهایی را نداشته باشد خیالش راحتتر است. مثلاً بعضی ها ماشین ندارند و هیچوقت دغدغه جای پارک و دزد قالپاق ندارند، یا همین سلطنت طلبها، بدون متحمل شدن زحمت فکر کردن، سرشان گرم منقلشان است و برای سلامتی شاه مقبور دعا می‌کنند! و این مهم را مدیون فقدان عقل و ساقی خوب و پارک نزدیک هستند. عدهای هم هستند که جرأت ندارند. انگار در همان بدو تولد و در بیمارستان جرأتشان را کندهاند و انداختهاند جلوی پیشی! آدم های بیجرات به خاطر فقدان غیرت هیچوقت از تحقیر و توهین و تهدید دیگران دلخور نمی شوند، از بین همه فنهای مرحوم بروس‌لی فرارش را دوست دارند، حتی دوتا غودای خشک و خالی هم خرج نمیکنند. اینها معتقدند اگرآمریکا اموالمان را بلوکه کرد نباید اعتراض کنیم چون ممکن است تحریممان کند، همین‌ها بعد از اینکه آمریکا تحریم مان کرد می‌گویند «بفرما مقاومت کردی لجش در اومد!»
کار به تهدید هم که می‌کشد باز می‌گویند « هیس هیچی نگو، فک میکنن صدای طبل جنگه»
یعنی اگر سرباز آمریکایی به سمت‌مان تیراندازی هم کند باز اینها می‌گویند «جاخالی نده، دلخور میشه»
مملکت هم که به خطر بیفتد از چیپس و ماست بخار بلند می‌شود از این ها نه، فقط ... لذت می‌برند!!