باربد بهراد: درود بر محمد مایلی‌کهن که نه اهل رنگ عوض کردن است و نه دیدن چهره رقیب او را چنان می‌هراساند که لب به ستایش مصنوعی‌اش بگشاید. این مغز فوتبال پوچ ما است که بازیکنان، مربیان و مدیرانش در صفحات روزنامه، امواج صوتی رادیو و تصاویر جادویی تلویزیونی بر هم می‌تازند اما به محض اینکه گذرشان به کمیته انضباطی می‌افتد و با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند چنان گذشته را تکذیب می‌کنند که گویی تنها این رسانه‌ها بودند که نقش‌آفرینی می‌کردند و استادان هیچ واکنشی مقابل هم نداشته‌اند! عصر گرم دوشنبه 12 مردادماه یعنی 2 روز قبل، یکی از آن جلسات ویژه کمیته انضباطی برگزار شد که خروجی‌اش آشتی‌کنان آشتیانی و ساکت بود و قربانی‌اش هم قلم و صفحات مطبوعات ورزشی. هر 2 مدیرعامل از فرط گرمای اتاق کمیته انضباطی، کت‌شان را از تن درآوردند و با پیراهنی سفید و آستین کوتاه مقابل هم نشستند. محمدرضا ساکت در آغاز جلسه گله را شروع می‌کند و با همان ادبیات خاصش از واعظی شکایت دارد.
در سوی مقابل مدیرعامل استقلال هم حرف‌هایی می‌زند اما چند دقیقه بعد با وساطت شریفی دیالوگ رنگ و بوی دیگری می‌گیرد و اثری از گله و شکایت نیست. فقط کم مانده از شدت مهرورزی استخوان‌های همدیگر را خرد کنند.
بوی صفا و صمیمیت چنان در فضای فدراسیون فوتبال پخش می‌شود که حتی رهگذران هم این انرژی مثبت را احساس می‌کنند. این موضوع که ساکت و آشتیانی همه چالش‌های قبلی را به دست فراموشی می‌سپارند و با دلی صاف روی یکدیگر را می‌بوسند اصلا اتفاق بدی نیست و باید از این رفتار ستایش شود اما موضوع مهم و اصل کاری به جایی منوط است که مدیرعامل سپاهان شروع به تخریب مطبوعات ورزشی می‌کند: «اعتقاد دارم صحبتی انجام نشده و اینها پردازش‌های مطبوعاتی بوده». توجه کنید به کلمه پردازش مطبوعاتی! به زعم جناب مدیر هیچ بگومگویی میان او و همتایش در استقلال نبوده است و بد‌تر از همه این فعل و انفعال را به گردن اصحاب رسانه می‌اندازد. قدیمی‌ترین مدیرعامل لیگ برتر سپس به تشریح این شیطنت رسانه‌ای (البته به زعم خودش) پرداخت: «هنگامی که مسابقات لیگ برگزار نمی‌شود و بی‌خبری در مطبوعات رواج پیدا می‌کند سعی می‌کنند به کوچک‌ترین اخباری انعکاس بیشتری بدهند. قرار بر این است جلسه مشترکی میان باشگاه‌ها برای ارتقای سطح فوتبال ایران انجام شود و امیدوارم اصل موضوع فراموش نشود».
ساکت که روی موج فراموشی افتاده بود حتی شکایت امیر قلعه‌نویی از واعظی را رد کرد: «فکر نمی‌کنم قلعه‌نویی شکایتی از مدیرعامل استقلال کرده باشد. این مساله را می‌توانید از آقای شریفی بپرسید». البته سرمربی سپاهان که در اقدامی مثبت شکایت از محمد مایلی‌کهن را پس گرفته بود، هیچ موضع خاصی در قبال باز پس‌گیری شکایتش از مدیرعامل استقلال نگرفت اما به نظر می‌رسد هنوز نامه شکایت او تحویل کمیته انضباطی نشده و بعد از بازی حساس استقلال و سپاهان در هفته اول لیگ نهم این موضوع سمت و سوی اصلی‌اش را می‌یابد. باری حرف‌های ساکت به معنای دور ریختن حواشی زرد سپاهان و استقلال بود اما شوربختانه او هیچ مفری را برای خروج از این بحران پیدا نکرد جز روزنامه‌های ورزشی؛ همان‌هایی که بیانیه‌های داغ استقلال و سپاهان را از روی سایت‌های رسمی آنها برمی‌داشتند!
راستی سایت‌های این 2 باشگاه جزو رسانه‌های دروغ‌پرداز محسوب می‌شود یا ارگان رسمی باشگاه‌ها به شمار می‌روند؟ درود بر مایلی‌کهن که هنگام ملاقات فیروز کریمی در کمیته انضباطی نه او را در آغوش کشید و نه رسانه‌های ورزشی را محکوم به خیالپردازی کرد. ساکت و آشتیانی اختلاف‌ها را کنار گذاشتند
قربانی صلح؛ مطبوعات ورزشی
باربد بهراد: درود بر محمد مایلی‌کهن که نه اهل رنگ عوض کردن است و نه دیدن چهره رقیب او را چنان می‌هراساند که لب به ستایش مصنوعی‌اش بگشاید. این مغز فوتبال پوچ ما است که بازیکنان، مربیان و مدیرانش در صفحات روزنامه، امواج صوتی رادیو و تصاویر جادویی تلویزیونی بر هم می‌تازند اما به محض اینکه گذرشان به کمیته انضباطی می‌افتد و با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند چنان گذشته را تکذیب می‌کنند که گویی تنها این رسانه‌ها بودند که نقش‌آفرینی می‌کردند و استادان هیچ واکنشی مقابل هم نداشته‌اند! عصر گرم دوشنبه 12 مردادماه یعنی 2 روز قبل، یکی از آن جلسات ویژه کمیته انضباطی برگزار شد که خروجی‌اش آشتی‌کنان آشتیانی و ساکت بود و قربانی‌اش هم قلم و صفحات مطبوعات ورزشی. هر 2 مدیرعامل از فرط گرمای اتاق کمیته انضباطی، کت‌شان را از تن درآوردند و با پیراهنی سفید و آستین کوتاه مقابل هم نشستند. محمدرضا ساکت در آغاز جلسه گله را شروع می‌کند و با همان ادبیات خاصش از واعظی شکایت دارد.
در سوی مقابل مدیرعامل استقلال هم حرف‌هایی می‌زند اما چند دقیقه بعد با وساطت شریفی دیالوگ رنگ و بوی دیگری می‌گیرد و اثری از گله و شکایت نیست. فقط کم مانده از شدت مهرورزی استخوان‌های همدیگر را خرد کنند.
بوی صفا و صمیمیت چنان در فضای فدراسیون فوتبال پخش می‌شود که حتی رهگذران هم این انرژی مثبت را احساس می‌کنند. این موضوع که ساکت و آشتیانی همه چالش‌های قبلی را به دست فراموشی می‌سپارند و با دلی صاف روی یکدیگر را می‌بوسند اصلا اتفاق بدی نیست و باید از این رفتار ستایش شود اما موضوع مهم و اصل کاری به جایی منوط است که مدیرعامل سپاهان شروع به تخریب مطبوعات ورزشی می‌کند: «اعتقاد دارم صحبتی انجام نشده و اینها پردازش‌های مطبوعاتی بوده». توجه کنید به کلمه پردازش مطبوعاتی! به زعم جناب مدیر هیچ بگومگویی میان او و همتایش در استقلال نبوده است و بد‌تر از همه این فعل و انفعال را به گردن اصحاب رسانه می‌اندازد. قدیمی‌ترین مدیرعامل لیگ برتر سپس به تشریح این شیطنت رسانه‌ای (البته به زعم خودش) پرداخت: «هنگامی که مسابقات لیگ برگزار نمی‌شود و بی‌خبری در مطبوعات رواج پیدا می‌کند سعی می‌کنند به کوچک‌ترین اخباری انعکاس بیشتری بدهند. قرار بر این است جلسه مشترکی میان باشگاه‌ها برای ارتقای سطح فوتبال ایران انجام شود و امیدوارم اصل موضوع فراموش نشود».
ساکت که روی موج فراموشی افتاده بود حتی شکایت امیر قلعه‌نویی از واعظی را رد کرد: «فکر نمی‌کنم قلعه‌نویی شکایتی از مدیرعامل استقلال کرده باشد. این مساله را می‌توانید از آقای شریفی بپرسید». البته سرمربی سپاهان که در اقدامی مثبت شکایت از محمد مایلی‌کهن را پس گرفته بود، هیچ موضع خاصی در قبال باز پس‌گیری شکایتش از مدیرعامل استقلال نگرفت اما به نظر می‌رسد هنوز نامه شکایت او تحویل کمیته انضباطی نشده و بعد از بازی حساس استقلال و سپاهان در هفته اول لیگ نهم این موضوع سمت و سوی اصلی‌اش را می‌یابد. باری حرف‌های ساکت به معنای دور ریختن حواشی زرد سپاهان و استقلال بود اما شوربختانه او هیچ مفری را برای خروج از این بحران پیدا نکرد جز روزنامه‌های ورزشی؛ همان‌هایی که بیانیه‌های داغ استقلال و سپاهان را از روی سایت‌های رسمی آنها برمی‌داشتند!
راستی سایت‌های این 2 باشگاه جزو رسانه‌های دروغ‌پرداز محسوب می‌شود یا ارگان رسمی باشگاه‌ها به شمار می‌روند؟ درود بر مایلی‌کهن که هنگام ملاقات فیروز کریمی در کمیته انضباطی نه او را در آغوش کشید و نه رسانه‌های ورزشی را محکوم به خیالپردازی کرد. ارسال نظر
پربیننده