«وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی
کام بخشی گردون، عُمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت، داد عیش بستانی
زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت
عاقلا مکن کاری کآورد پشیمانی»
ای صاحب فال بدان و آگاه باش که در این هفته، دولت به تو رو می‌دهد، اما تو سعی کن پُررو نشوی! این هفته آسانسور اداره دولتی‌ای که شصت و‌سه‌ماه است از پله‌هایش بالا و پایین می‌روی درست می‌شود و تو علاوه بر روی فرش قرمز، از لا به لای بنرهای ”قدمت رو جفت چشمام ارباب رجوع نازنین” و ”و ارباب رجوع گوگولیِ کی بودی تو؟” عبور می‌کنی و به مسئولی که مدت‌هاست در حسرت دیدارش هستی خواهی رسید. فرصت را غنیمت بشمار و از خوبی‌هایش بگو، او دوست دارد. مبادا کفران نعمت کرده و به خاطر این شصت و سه ماهی که از هفت صبح تا چهار بعد از ظهر جلسه بود از او گله کنی، او دوست ندارد. او به تو از شکلات‌های روی میزش تعارف خواهد کرد و با لبخند از تو می‌خواهد که هفته بعد بیایی چون به مناسبت هفته دولت جلسه دارد. در همین حین که دولت به تو رو می‌دهد و همینطور که تو سعی می‌کنی پررو نشوی، می‌توانی شکرگزار باشی! چرا که آسانسور سالم، فرش قرمز، بنرهای زیبا و شکلات از دستان مدیر با لبخند تنها یک هفته در سال از آن توست!