از «عرب‌نيا» تقليد نكرده‌ام

چه شد که به سریال «رستگاران» پیوستید؟ من قبلا با سیروس مقدم یک تله‌فیلم کار کرده بودم به نام روز بعد از خوشبختی و در آنجا با سعید نعمت‌الله که نویسنده این کار بود آشنا شده و به واسطه این آشنایی برای این پروژه انتخاب شدم. فکر نمی‌کنید این روز پخش بودن کار روی کیفیت بازی بازیگران تاثیر می‌گذارد؟ ما الان هم خیلی روز پخش نشدیم. یک اتفاق بی‌نظیر افتاده و آن این است که سیروس مقدم و گروهش که مهم‌تر از همه تصویربردار آن آقای معقولی است انرژی عجیب و غریبی دارند. درباره ما بازیگران باید بگویم که فرصت استراحت هم داریم اما کمتر روز پخش می‌شویم و با توجه به انرژی بسیار بالای اعضای گروه فکر نمی‌کنم روی کیفیت بازی ما تاثیرگذار باشد چون ما همراه گروهی هستیم که تک‌تک‌شان باتجربه‌اند بویژه آقای مقدم که چیزی حدود 50 سال سابقه کار دارند. وقتی بازیگران می‌خواهند نقشی را انتخاب کنند به اصطلاح یک رزومه‌ای از آن شخصیت پیش روی خود می‌بینند. دوست دارم بدانم برای این کاراکتری که شما بازی کردید چه پیش‌زمینه‌ای به شما ارائه شد؟ چراکه ما به جز جدیت و گهگاهی عصبانیت هیچ چیزی از او و زندگی خصوصی‌اش نمی‌دانیم و نمی‌بینیم. ببینید داستان ما یک داستان اجتماعی است و پلیسی نیست. پلیس جزو داستان است. برای همین ما از زندگی خصوصی او چیزی نمی‌بینیم. این پلیس جدیت دارد ولی عصبی نیست، پلیس از بطن جامعه است و از آن آدم‌هایی است که اگر بخواهد خانه بخرد هزاران بدبختی دارد، او یک درد مشترک با مال باخته‌ها دارد. اما قرار نیست این مسائل‌ به مخاطب القا شود. این را من نباید بگویم، این را مخاطب باید حدس بزند. این پلیس جوری است که حتی اگر پدرش هم خلافکار باشد دنبالش می‌رود و بالاخره دستگیرش می‌کند. در کنار این جدیت می‌تواند این نکته وجود داشته باشد که او یک جور همذات‌پنداری با کسانی می‌کند که پولشان از دست رفته است. راستی چرا اینقدر پلیس دیر به همه‌جا می‌رسد و به نوعی دنباله‌روی خجسته یا افراد دیگر است؟ تا نیمه قصه این اتفاق می‌افتد به خاطر اینکه پلیس می‌خواهد این شخصیت را تعقیب کند تا از روابط اجتماعی او چیزی دستگیرش شود. این اتفاقی است که در سیستم‌های پلیسی می‌افتد چون برای پلیس هم همه‌چیز مجهول است و هیچکدام از این آدم‌ها را نمی‌شناسد، در حالی که ممکن است خجسته آدم‌ها را بشناسد. شما هرچه در فیلمنامه بود اجرا کردید یا چیزی اضافه یا کم کردید؟ طبیعتا خیلی چیزها را اضافه کردم. می‌خواهم بدانم آن چیزی که خیلی قابل لمس است و شما اضافه کردید، چیست؟ چیزهایی مانند راه رفتن، لحن حرف زدن، عصبانی شدنش و... سرگرد صادقی‌ای که من ساختم را هیچ کس نمی‌تواند بسازد هرکسی به شیوه‌ای این کاراکتر را در می‌آورد. ایده آب خوردن هم از خودتان بود؟ نه این ایده اول کار به صورت پیشنهاد مطرح شد، در واقع دنبال یک کلیدی برای پلیس می‌گشتیم تا پلیس را از چهره‌ای که همیشه می‌دیدیم جدا کنیم. پیشنهاد اول از طرف آقای نعمت الله (نویسنده كار) بود که خیلی پیشنهاد درست و بجایی هم بود. من در نقدی خواندم که شما در رستگاران از بازی فریبرز عرب‌نیا تقلید کرده‌اید. خودتان چه نظری دارید؟ (فکر می‌کند) جالبه اما من تا به حال به این موضوع فکر نکرده بودم. من اعتقادی به تقلید ندارم و بازی خودم را انجام دادم. ایشان هم حتما عقیده خودشان را گفته‌اند. فکر می‌کنید تا به اینجا به آن چیزی که می‌خواستید، رسیدید؟ بله رسیدم. اگر مردم یک کار پلیسی خارجی را می‌دیدند و این نحوه آب خوردن را حتما می‌گفتند چه المان خوبی است و چقدر به چشم می‌آید. درصورتی که وقتی راجع به کار خودمان این اتفاق می‌افتد همه جبهه می‌گیرند. همه چیز را که نباید در دهان مخاطب بگذاریم. آقای مجیدی چند سال است که دارید کار می‌کنید؟ نزدیک به 10 سال. چطور شد که بازیگر شدید؟ احتمالا از بد روزگار بوده است! (می‌خندد) من در دانشگاه تئاتر خواندم البته دیپلم ریاضی داشتم اما به خاطر علاقه‌ام بازیگر شدم. با توجه به تحصیلاتتان چرا هیچ وقت به صورت جدی تئاتر کار نکردید؟ به نظرم تئاتر فضای خوبی از نظر مخاطب ندارد مثل این است که همه یک خانواده‌اند و برای هم کار می‌کنند و من نمی‌توانم با این فضا ارتباط برقرار کنم. اما تئاتر مشتری‌های ثابت خودش را دارد. بله اما همان‌ها هم اغلب دانشجوهای تئاتر یا از همین خانواده هستند. خیلی از منتقدان می‌گویند عیار یک بازیگر با تئاتر مشخص می‌شود. یعنی من بیایم و خودم را با تئاتر قوی کنم؟ دقیقا. من فیلم می‌بینم و فن بیانم را تقویت می‌کنم. ما باید خودمان را به‌روز نگه داریم و کارهای روز دنیا را پیگیری کنيم با کار تئاتر قرار نیست آدم تقویت بشود. در تئاتر فقط مخاطب را همراه خود می‌کنیم. فن بیان و بدن را باید مداوم با کارهای مختلف مناسب نگه داشت. من فکر می‌کنم بسیاری از بازی‌های شما تکیه بر فن بیان دارد چرا که شما تسلط بسیاری بر بیانتان دارید. خودتان چه فکر می‌کنید؟ به نظرم این مساله باید خیلی بهتر بشود. شما چقدر سابقه سینمایی دارید؟ من کارم را با «شوکران» شروع کردم و با کار نیمه‌تمام «زنگی و رومی» ناصر تقوایی که هیچ وقت ادامه پیدا نکرد، ما فقط یک هفته فیلمبرداری داشتیم. من در فیلم گاوخونی بهروز افخمی و شبانه هم حضور داشتم که خب البته تمام این نقش‌ها نقش‌های کوتاهی بود و کمکی به دیده شدنم نکرد. آقای مجیدی! شما چهره بسیار مهربانی دارید که به درد نقش‌های مثبت می‌خورد. نقش ضد قهرمان و منفی در کارنامه شما وجود ندارد، چرا؟ کاملا منفی وجود نداشته اما در آخرین گناه منفی بود. خاکستری بود. بله این تعبیر درست‌تری است. شنیده‌ام آرزو دارید نقش سیاه بازی کنید،‌ درست است؟ بله، چون ما باید همه چیز را تجربه کنیم. من خیلی جاها شنیدم که چون فلانی چهره گرم و صدای گرمی دارد نباید برای نقش‌های منفی سراغش برویم. خب من نمی‌توانم به آنها بگویم که نه این‌طور نیست، بیایید سراغم من قول می‌دهم که خوب بازی کنم. خیلی‌ها می‌گفتند که آرش مجیدی نمی‌تواند این نقش را بازی کند چون صدا و چهره‌اش به این نقش نمی‌خورد اما دیدید که شد چون مهم‌تر از همه این بود که سیروس مقدم گفته بود می‌شود. می‌دانید، بازیگری از نظر من عین قورمه‌سبزی پختن است؛ غذای هرکس یک طعمی دارد و ما نمی‌توانیم بگوییم کسی بلد نیست قورمه‌سبزی بپزد. من می‌توانم هر نقشی را بازی کنم به شرطی که خودم را دائما به‌روز کنم. یادتان هست شما یک نقش خیلی جالب در سریال من یک مستاجرم داشتید، چرا دیگر از آن نوع تیپ‌ها بازی نکردید؟ پیشنهادش اتفاق نیفتاد چون بر خلاف چهره جدی‌ام توانستم این نقش را بازی کنم و بازخورد خیلی خوبی هم از مخاطبان دیدم. از میان کارهایتان کدامیک را بیشتر دوست دارید؟ سریال «و خداوند عشق را آفرید»، تله‌فیلم «روز بعد از خوشبختی» و همچنین دو تله‌فیلم «کشف» و «تماس» از شاه محمدی را خیلی دوست داشتم.