سرالکس فرگوسن، لذت می‌برد وقتی «متلک» بار رئال مادرید می‌کند. فرگی از ابراز هیچ احساس ناخوشایندی نسبت به آنها ابایی ندارد؛ برای این‌یکی! مانوئل پگلرینی آخرین مربی‌شان متاسفم، بیچاره! باید در میان 11 پسرش که به فرمایش فلورنتینوپرس دور هم جمع شده‌اند عدالت و برابری را رعایت کند. واقعا؟ من این کار را به خاطر پول کرده‌ام. شما چطور، دوست ندارید؟ بویژه اگر پرس حجتش را درباره اضافه بر سازمان‌های تیم تمام کرده باشد، چیزی که بیشتر درباره جمعیت هلندی‌های رئال اتفاق افتاده است. از نظر آقای رئیس آنها آشغال‌هایی هستند که باید دور ریخته شوند! این اسامی را به خاطر بسپرید؛ وسلی اسنایدر، رافائل فان در فارت، درنته، رودفان نیستلروی و حتی آرین روبن، همگی خوش آمدید! دروازه‌های فوتبال انگلیس یا هرجای دیگر غیر از رئال به روی شما باز است. فکر می‌کنید آنها از روی صندلی بلند می‌شوند تا جا برای چه کسانی باز شود؟ کریس رونالدو، کاکا، کریم بنزما، آلوارو آربلوآ و چابی آلونسو. البته این آخری انتقالش از لیورپول کمی به درازا کشید ولی در آخر انجام شد. خب! تمام این تغییرات به این منظور انجام شده که مجموعه سلطنتی روی منحنی سیر صعودی را پیش بگیرد. اما حالا سوال را باید این‌گونه طرح کرد که چگونه می‌تواند آنها را دو به دو با هم تطابق دهد، مثلاً کاکا و رونالدو؟
کلید ماجرا آلونسو است، اگر او بتواند کنار لاسانا دیارا در جلوی چهار دفاع خطی قرار بگیرد مشکل تا حدودی رفع می‌شود، او این موقعیت را در لیورپول نیز تجربه کرد. زوج او در شهر بندری خاویرماسچرانو بود. رئال مادرید چند فصلی است که تاوان تصمیم ابلهانه پرس را پس می‌دهد.
بله، ماکله‌له را 6 فصل پیش فروختند تا هنوز فقدان یک هافبک دفاعی مقتدر در دار و دسته‌شان احساس شود، اغلب آنها را به خاطر این حماقت سرزنش می‌کنم، احمق‌ها، اگر آن زمان به جای صید دیوید بکام از «من‌یو»، آلونسو را از سوسیداد می‌گرفتند امروز به این وضع و اوضاع نمی‌افتادند و لازم نبود تا دست و پا بزنند. خب! بارسلونا خیلی خیلی راحت‌تر از اینها مجموعه‌اش را بسته (البته غیر اتوئو که از مجموعه خارج شده). ایمان پپ گوآردیولا به پسرانش سبب شد آنها قهرمانی اروپا را از چنگ «من‌یو»ی متمول بیرون بیاورند، اما از طرف دیگر فرگی و دست‌چین این فصلش، نگرانم می‌کنند، او واقعا چکار می‌کند؟ بیش از حد کنجکاومان می‌کند! بدون‌شک انتقال مایکل اوون یک قمار بزرگ بود، به همین دلیل است که توقع ما را مانند برباتف 30 میلیون پوندی بالا می‌برد و اجازه می‌دهد تا شک و تردیدی دوباره در وجودمان رخنه کند. حالا وضعیت خط حمله «من‌یو» چه آرایشی به خود می‌گیرد، آیا فرگی دوباره وین رونی را به جناح چپ می‌فرستد، شاید هم از او در نوک حمله استفاده کند. به هر حال فرگوسن و دیگر رفقایش در لیگ قهرمانان که این عنوان را دنبال می‌کنند اجازه می‌دهند بارسلونا باز هم بتواند همه آنها را درو کند؟
همه مدعیان اروپا
رئال مادرید (1-3-2-4)؛ کاسیاس، آربلوآ، راموس، آلبيول، مارچلو، لاسانادیارا، آلونسو، رونالدو، رائول،کاکا و بنزما.
فلورنتینوپرس قول داده از اشتباهات گذشته درس بگیرد و دیگر آن پروسه «کهکشانی یک» تکرار نشود، شاید به همین دلیل است که بر سر به دست آوردن بازیکنی مانند آلونسو لجاجت می‌کند.
او می‌خواهد زوجی را در کنار دیارا قرار دهد تا ستون فقرات تیمش را بهبود بخشد و برای این منظور بیش از همه به کاسیاس که جزو بهترین دروازه‌بان‌های جهان است دل خوش کرده؛ او می‌تواند اشتباهات فردی 4 مدافع جلویی‌اش را جبران کند. در خط حمله نیز رائول می‌تواند زمانی که تیم توپ را از دست می‌دهد فضای بین خودش و رونالدو را پرکند، اما بیشترین دغدغه این روز‌های رئال، درباره خط دفاعی است. به هر صورت آنها می‌توانند روی سرجیو راموس و آربلوآ حساب کنند. بویژه این تازه‌وارد آخری که می‌تواند خاطره روبرتو کارلوس را زنده کند.
کیفیت: 8 از 10
تعادل: 5/7 از 10
در مجموع: 5/15 از 20
آرسنال (1-1-4-4)؛ آلمونیا، سانیا، ورمالن، گالاس، کلیشی، وولکات، بنتنر، دنیلسون، ویرا، فابرگاس، روسیچکی، آرشاوین و فان‌پرسی.
بحران، بحران چیست؟ حتی بدون امانوئل آدبایور و کولوتوره، آرسن ونگر به مبارزه ادامه می‌دهد. بدون‌شک کلیشی و باکاری سانیا جزو بهترین‌هایی هستند که می‌توانند خط دفاعی آرسنال در این فصل را ترمیم کنند.
از طرف دیگر سسک فابرگاس هنوز طراح اصلی خط هافبک به حساب می‌آید و در جلوی روسیچکی و سمیر نصری، آرشاوین می‌تواند فصل رویایی ای را پیش‌رو
داشته باشد.
کیفیت: 7 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع 15 از 20
منچستر یونایتد (1-1-4-4)؛ فان‌درسار، رافائل داسیلوا، فردیناند، ویدیچ، اورا، والنسیا، کریک، فلچر، پارک، رونی و برباتف.
فرگی هیچ مشکلی برای رسیدن به هدفش ندارد، بویژه اینکه بن فاستر (دروازه‌بان دوم) را هنوز در اختیار دارد، یا در دفاع آن هم دفاع وسط، اما با تمام این تفاسیر باید دید فرگوسن با از دست دادن مهره‌ای مانند رونالدو ،برای پیدا کردن جانشینی مناسب برای او چه می‌کند و از طرف دیگر رقابت میان اوون،رونی و برباتف دیدنی خواهد بود.
کیفیت: 7 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع: 15 از 20
چلسی (2ـ 1ـ 2ـ 1ـ 4)؛ چک ، بوسینگوا، تری، کاروالیو، اشلی کول، میکل، اسین، مالودا، لمپارد، آنلکا و دروگبا.
این تیم به مراتب قوی‌تر از چلسی ژوزه‌مورینیو است، حتی شرایط خط دفاعی آنها و هافبک‌های جلوزن تیم به مراتب بهتر است، کارلو آنچلوتی آبی‌های لندن را متحول خواهد کرد و تنها چیزی که می‌تواند برای آنها مشکل‌ساز باشد، مصدومیت‌هایی است که گریبان بعضی از ستاره‌ها را گرفته و شاید این موضوع تعادل را در چلسی بر هم بزند.
کیفیت: 5/7 از 10
تعادل:8 از 10
در مجموع: 5/15 از 20
بارسلونا( 2ـ3ـ 1ـ 4)؛ والدس، آلوز، مارکز، پیکه، پویول، آبیدال، توره، مسی، ژاوی، اینیستا، ابراهیموویچ و آنری.
بارسا ضریب اشتباهاتش در فرمول برنده شدنش کاهش پیدا کرده، این را می‌توان از جابه‌جایی کارلوس پویول به جناح راست در شب فینال لیگ قهرمانان اروپا مشاهده کرد، حتی لیونل مسی و اینیستا بارها نشان داده‌اند با تغییر موقعیت در زمین سازگاری دارند و می‌توانند از عهده مسؤولیت‌های جدید برآیند. تنها چیزی که مهم است، انطباق زلاتان با روش بازی بارسلوناست که البته با توانایی تکنیکی ای که از او سراغ داریم به نظر می‌رسد مشکل خاصی به وجود نیاید. او به راحتی می‌تواند جای خالی اتوئو را پر کند.
کیفیت:8 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع: 20 از 16.
بلوف‌زن‌ها و فرهنگ بدهی، خوره‌هایی که به جان فوتبال افتاده‌اند
آرسنال نمی‌تواند هزینه خریدهای تازه چندانی را متقبل شود، پس آرسن ونگر چه می‌کند؟ هیچ، جز اینکه چهار فصل، بدون عنوان برای خودش قدم می‌زند و انتقادها را هم به جان می‌خرد. پورتسموث هم مثل آرسنال نمی‌توانست خریدهای چندانی انجام دهد، اما هری ردنپ چه کرد؟ رفت و یک تیم جدید خرید؛ تیمی شامل دیوید جیمز، گلن جانسون، سیلوین دیستین، سولی مونتاری، لاسانا دیارا، نیکو کرانچار [پسر سرمربی پرسپولیس خودمان] و کانو. این تیم ردنپ را مثل یک قهرمان روی دست بلند کردند و با خودشان تا فینال جام اتحادیه 2008 در ومبلی بردند و در آنجا با پیروزی بر کاردیف جام قهرمانی را بالا بردند تا نیوکاسل آن پیشنهاد نجومی را برای پرداختی معادل حقوق سرالکس فرگوسن به عمو هری بدهد، اما ردنپ راه تاتنهام را انتخاب کرد. تا امروز بندرت کلمه‌ای در انتقاد از ردنپ شنیده‌ایم و هیچکس هم هیچ‌وقت پرسشی درباره کیفیت روحی و مشروعیت ورزشی آن پورتسموث را زیر سوال نبرد که نخستین عنوان قهرمانی‌اش را از زمان قهرمانی‌های
49-1948 و 50-1949 در لیگ اول انگلستان کسب می‌کرد. این منطقی هم می‌نمود، چون قضاوت اینکه آیا یک فوتبالیست به صورت انفرادی بتواند یک مجموعه را به چنان سطحی برساند کار دشواری است و علاوه بر این، همه می‌دانند که ردنپ سزاوارانه با قانون خاص خودش بازی می‌کرد. مشکل اینجاست که باشگاهی که او با دستی بر قلب و اشک در چشم به اوج رساند حالا درهم شکسته، آن هم با فروختن جانسون، مونتاری، دیارا و دیگران و البته از دست دادن مهمترین سرمایه‌اش یعنی فرمانده هری. از آن بدتر جدا شدن پیتر کراوچ از آنها و پیوستنش به ردنپ و دفو در وایت هارت لین است. در حالی که الکساندر گایداماک به افق زل زده تا بلکه کسی پیدا شود و باشگاه ورشکسته‌اش را بخرد، سلیمان الفهیم هم به او رو دست زده و با انصراف از ادامه سرپرستی پورتسموث عملاً از خریداری آن امتناع کرده است.
جالب است، نه؟ حالا برای برپا نگاه داشتن صنعت باشگاهداری چه باید کرد؟
از سود فوتبال، بویژه سودی که از درآمد تلویزیونی حاصل می‌شود هنوز خبری نیست و در ساحل جنوبی ابری و آفتابی جزیره تاجران دور و بر پورتسموث هنوز به دنبال راهی برای فرار از وضعیت فعلی هستند. آنها در ابعاد جهانی التماس اعتبار دارند. اما بهانه‌ها و التماس‌های پورتسموث گایداماک یا نیوکاسل مایک اشلی همانقدر فایده دارند که درباره بانکدارهای وستهام یونایتد فایده بخش بودند. مشکل اعتبار درد آدم‌های عادی است که سعی می‌کنند سقفی بالای سرشان بسازند نه مایه‌دارهایی ابرمیلیونر. تراز منفی باشگاه‌ها شاید شرم‌آور باشد یا نه، این بسته به شرایط است. اما در سطح لیگ برتر انگلستان بی‌برو برگرد مایه خجالت است. باشگاه مورد علاقه من، دندی، در سال 2003 به فینال جام اتحادیه اسکاتلند رسید، با بازیکنی مثل کلودیو کانی‌جیا، که دیگر از عهده خرید چنین بازیکنانی بر‌نیامد و به ورطه ورشکستگی افتاد. خلاصه! در سطح اول فوتبال انگلیس عدالتی به چشم نمی‌خورد. هرچه زودتر لیگ برتر متوجه این بی‌عدالتی شود و به توصیه‌های یوفا برای حساب و کتاب بخشیدن به میزان بدهی گوش دهد، ذات فوتبال زودتر از خدشه‌دار شدن در امان می‌ماند.
ترجمه: حسین جوادی
منبع: Times
عظمت كاتالان‌ها
سرالکس فرگوسن، لذت می‌برد وقتی «متلک» بار رئال مادرید می‌کند. فرگی از ابراز هیچ احساس ناخوشایندی نسبت به آنها ابایی ندارد؛ برای این‌یکی! مانوئل پگلرینی آخرین مربی‌شان متاسفم، بیچاره! باید در میان 11 پسرش که به فرمایش فلورنتینوپرس دور هم جمع شده‌اند عدالت و برابری را رعایت کند. واقعا؟ من این کار را به خاطر پول کرده‌ام. شما چطور، دوست ندارید؟ بویژه اگر پرس حجتش را درباره اضافه بر سازمان‌های تیم تمام کرده باشد، چیزی که بیشتر درباره جمعیت هلندی‌های رئال اتفاق افتاده است. از نظر آقای رئیس آنها آشغال‌هایی هستند که باید دور ریخته شوند! این اسامی را به خاطر بسپرید؛ وسلی اسنایدر، رافائل فان در فارت، درنته، رودفان نیستلروی و حتی آرین روبن، همگی خوش آمدید! دروازه‌های فوتبال انگلیس یا هرجای دیگر غیر از رئال به روی شما باز است. فکر می‌کنید آنها از روی صندلی بلند می‌شوند تا جا برای چه کسانی باز شود؟ کریس رونالدو، کاکا، کریم بنزما، آلوارو آربلوآ و چابی آلونسو. البته این آخری انتقالش از لیورپول کمی به درازا کشید ولی در آخر انجام شد. خب! تمام این تغییرات به این منظور انجام شده که مجموعه سلطنتی روی منحنی سیر صعودی را پیش بگیرد. اما حالا سوال را باید این‌گونه طرح کرد که چگونه می‌تواند آنها را دو به دو با هم تطابق دهد، مثلاً کاکا و رونالدو؟
کلید ماجرا آلونسو است، اگر او بتواند کنار لاسانا دیارا در جلوی چهار دفاع خطی قرار بگیرد مشکل تا حدودی رفع می‌شود، او این موقعیت را در لیورپول نیز تجربه کرد. زوج او در شهر بندری خاویرماسچرانو بود. رئال مادرید چند فصلی است که تاوان تصمیم ابلهانه پرس را پس می‌دهد.
بله، ماکله‌له را 6 فصل پیش فروختند تا هنوز فقدان یک هافبک دفاعی مقتدر در دار و دسته‌شان احساس شود، اغلب آنها را به خاطر این حماقت سرزنش می‌کنم، احمق‌ها، اگر آن زمان به جای صید دیوید بکام از «من‌یو»، آلونسو را از سوسیداد می‌گرفتند امروز به این وضع و اوضاع نمی‌افتادند و لازم نبود تا دست و پا بزنند. خب! بارسلونا خیلی خیلی راحت‌تر از اینها مجموعه‌اش را بسته (البته غیر اتوئو که از مجموعه خارج شده). ایمان پپ گوآردیولا به پسرانش سبب شد آنها قهرمانی اروپا را از چنگ «من‌یو»ی متمول بیرون بیاورند، اما از طرف دیگر فرگی و دست‌چین این فصلش، نگرانم می‌کنند، او واقعا چکار می‌کند؟ بیش از حد کنجکاومان می‌کند! بدون‌شک انتقال مایکل اوون یک قمار بزرگ بود، به همین دلیل است که توقع ما را مانند برباتف 30 میلیون پوندی بالا می‌برد و اجازه می‌دهد تا شک و تردیدی دوباره در وجودمان رخنه کند. حالا وضعیت خط حمله «من‌یو» چه آرایشی به خود می‌گیرد، آیا فرگی دوباره وین رونی را به جناح چپ می‌فرستد، شاید هم از او در نوک حمله استفاده کند. به هر حال فرگوسن و دیگر رفقایش در لیگ قهرمانان که این عنوان را دنبال می‌کنند اجازه می‌دهند بارسلونا باز هم بتواند همه آنها را درو کند؟
همه مدعیان اروپا
رئال مادرید (1-3-2-4)؛ کاسیاس، آربلوآ، راموس، آلبيول، مارچلو، لاسانادیارا، آلونسو، رونالدو، رائول،کاکا و بنزما.
فلورنتینوپرس قول داده از اشتباهات گذشته درس بگیرد و دیگر آن پروسه «کهکشانی یک» تکرار نشود، شاید به همین دلیل است که بر سر به دست آوردن بازیکنی مانند آلونسو لجاجت می‌کند.
او می‌خواهد زوجی را در کنار دیارا قرار دهد تا ستون فقرات تیمش را بهبود بخشد و برای این منظور بیش از همه به کاسیاس که جزو بهترین دروازه‌بان‌های جهان است دل خوش کرده؛ او می‌تواند اشتباهات فردی 4 مدافع جلویی‌اش را جبران کند. در خط حمله نیز رائول می‌تواند زمانی که تیم توپ را از دست می‌دهد فضای بین خودش و رونالدو را پرکند، اما بیشترین دغدغه این روز‌های رئال، درباره خط دفاعی است. به هر صورت آنها می‌توانند روی سرجیو راموس و آربلوآ حساب کنند. بویژه این تازه‌وارد آخری که می‌تواند خاطره روبرتو کارلوس را زنده کند.
کیفیت: 8 از 10
تعادل: 5/7 از 10
در مجموع: 5/15 از 20
آرسنال (1-1-4-4)؛ آلمونیا، سانیا، ورمالن، گالاس، کلیشی، وولکات، بنتنر، دنیلسون، ویرا، فابرگاس، روسیچکی، آرشاوین و فان‌پرسی.
بحران، بحران چیست؟ حتی بدون امانوئل آدبایور و کولوتوره، آرسن ونگر به مبارزه ادامه می‌دهد. بدون‌شک کلیشی و باکاری سانیا جزو بهترین‌هایی هستند که می‌توانند خط دفاعی آرسنال در این فصل را ترمیم کنند.
از طرف دیگر سسک فابرگاس هنوز طراح اصلی خط هافبک به حساب می‌آید و در جلوی روسیچکی و سمیر نصری، آرشاوین می‌تواند فصل رویایی ای را پیش‌رو
داشته باشد.
کیفیت: 7 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع 15 از 20
منچستر یونایتد (1-1-4-4)؛ فان‌درسار، رافائل داسیلوا، فردیناند، ویدیچ، اورا، والنسیا، کریک، فلچر، پارک، رونی و برباتف.
فرگی هیچ مشکلی برای رسیدن به هدفش ندارد، بویژه اینکه بن فاستر (دروازه‌بان دوم) را هنوز در اختیار دارد، یا در دفاع آن هم دفاع وسط، اما با تمام این تفاسیر باید دید فرگوسن با از دست دادن مهره‌ای مانند رونالدو ،برای پیدا کردن جانشینی مناسب برای او چه می‌کند و از طرف دیگر رقابت میان اوون،رونی و برباتف دیدنی خواهد بود.
کیفیت: 7 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع: 15 از 20
چلسی (2ـ 1ـ 2ـ 1ـ 4)؛ چک ، بوسینگوا، تری، کاروالیو، اشلی کول، میکل، اسین، مالودا، لمپارد، آنلکا و دروگبا.
این تیم به مراتب قوی‌تر از چلسی ژوزه‌مورینیو است، حتی شرایط خط دفاعی آنها و هافبک‌های جلوزن تیم به مراتب بهتر است، کارلو آنچلوتی آبی‌های لندن را متحول خواهد کرد و تنها چیزی که می‌تواند برای آنها مشکل‌ساز باشد، مصدومیت‌هایی است که گریبان بعضی از ستاره‌ها را گرفته و شاید این موضوع تعادل را در چلسی بر هم بزند.
کیفیت: 5/7 از 10
تعادل:8 از 10
در مجموع: 5/15 از 20
بارسلونا( 2ـ3ـ 1ـ 4)؛ والدس، آلوز، مارکز، پیکه، پویول، آبیدال، توره، مسی، ژاوی، اینیستا، ابراهیموویچ و آنری.
بارسا ضریب اشتباهاتش در فرمول برنده شدنش کاهش پیدا کرده، این را می‌توان از جابه‌جایی کارلوس پویول به جناح راست در شب فینال لیگ قهرمانان اروپا مشاهده کرد، حتی لیونل مسی و اینیستا بارها نشان داده‌اند با تغییر موقعیت در زمین سازگاری دارند و می‌توانند از عهده مسؤولیت‌های جدید برآیند. تنها چیزی که مهم است، انطباق زلاتان با روش بازی بارسلوناست که البته با توانایی تکنیکی ای که از او سراغ داریم به نظر می‌رسد مشکل خاصی به وجود نیاید. او به راحتی می‌تواند جای خالی اتوئو را پر کند.
کیفیت:8 از 10
تعادل: 8 از 10
در مجموع: 20 از 16.
بلوف‌زن‌ها و فرهنگ بدهی، خوره‌هایی که به جان فوتبال افتاده‌اند
آرسنال نمی‌تواند هزینه خریدهای تازه چندانی را متقبل شود، پس آرسن ونگر چه می‌کند؟ هیچ، جز اینکه چهار فصل، بدون عنوان برای خودش قدم می‌زند و انتقادها را هم به جان می‌خرد. پورتسموث هم مثل آرسنال نمی‌توانست خریدهای چندانی انجام دهد، اما هری ردنپ چه کرد؟ رفت و یک تیم جدید خرید؛ تیمی شامل دیوید جیمز، گلن جانسون، سیلوین دیستین، سولی مونتاری، لاسانا دیارا، نیکو کرانچار [پسر سرمربی پرسپولیس خودمان] و کانو. این تیم ردنپ را مثل یک قهرمان روی دست بلند کردند و با خودشان تا فینال جام اتحادیه 2008 در ومبلی بردند و در آنجا با پیروزی بر کاردیف جام قهرمانی را بالا بردند تا نیوکاسل آن پیشنهاد نجومی را برای پرداختی معادل حقوق سرالکس فرگوسن به عمو هری بدهد، اما ردنپ راه تاتنهام را انتخاب کرد. تا امروز بندرت کلمه‌ای در انتقاد از ردنپ شنیده‌ایم و هیچکس هم هیچ‌وقت پرسشی درباره کیفیت روحی و مشروعیت ورزشی آن پورتسموث را زیر سوال نبرد که نخستین عنوان قهرمانی‌اش را از زمان قهرمانی‌های
49-1948 و 50-1949 در لیگ اول انگلستان کسب می‌کرد. این منطقی هم می‌نمود، چون قضاوت اینکه آیا یک فوتبالیست به صورت انفرادی بتواند یک مجموعه را به چنان سطحی برساند کار دشواری است و علاوه بر این، همه می‌دانند که ردنپ سزاوارانه با قانون خاص خودش بازی می‌کرد. مشکل اینجاست که باشگاهی که او با دستی بر قلب و اشک در چشم به اوج رساند حالا درهم شکسته، آن هم با فروختن جانسون، مونتاری، دیارا و دیگران و البته از دست دادن مهمترین سرمایه‌اش یعنی فرمانده هری. از آن بدتر جدا شدن پیتر کراوچ از آنها و پیوستنش به ردنپ و دفو در وایت هارت لین است. در حالی که الکساندر گایداماک به افق زل زده تا بلکه کسی پیدا شود و باشگاه ورشکسته‌اش را بخرد، سلیمان الفهیم هم به او رو دست زده و با انصراف از ادامه سرپرستی پورتسموث عملاً از خریداری آن امتناع کرده است.
جالب است، نه؟ حالا برای برپا نگاه داشتن صنعت باشگاهداری چه باید کرد؟
از سود فوتبال، بویژه سودی که از درآمد تلویزیونی حاصل می‌شود هنوز خبری نیست و در ساحل جنوبی ابری و آفتابی جزیره تاجران دور و بر پورتسموث هنوز به دنبال راهی برای فرار از وضعیت فعلی هستند. آنها در ابعاد جهانی التماس اعتبار دارند. اما بهانه‌ها و التماس‌های پورتسموث گایداماک یا نیوکاسل مایک اشلی همانقدر فایده دارند که درباره بانکدارهای وستهام یونایتد فایده بخش بودند. مشکل اعتبار درد آدم‌های عادی است که سعی می‌کنند سقفی بالای سرشان بسازند نه مایه‌دارهایی ابرمیلیونر. تراز منفی باشگاه‌ها شاید شرم‌آور باشد یا نه، این بسته به شرایط است. اما در سطح لیگ برتر انگلستان بی‌برو برگرد مایه خجالت است. باشگاه مورد علاقه من، دندی، در سال 2003 به فینال جام اتحادیه اسکاتلند رسید، با بازیکنی مثل کلودیو کانی‌جیا، که دیگر از عهده خرید چنین بازیکنانی بر‌نیامد و به ورطه ورشکستگی افتاد. خلاصه! در سطح اول فوتبال انگلیس عدالتی به چشم نمی‌خورد. هرچه زودتر لیگ برتر متوجه این بی‌عدالتی شود و به توصیه‌های یوفا برای حساب و کتاب بخشیدن به میزان بدهی گوش دهد، ذات فوتبال زودتر از خدشه‌دار شدن در امان می‌ماند.
ترجمه: حسین جوادی
منبع: Times
ارسال نظر
پربیننده