اين جمله‌ها روزنامه‌ها را خوشحال مي‌كند. مردم راضي هستند، شهروندان هم راضي هستند كه پليس بيكار نيست، يك نفر دستگير مي‌شود؛ كسي كه هيچ نقشي ندارد. آنها ترتيبي مي‌دهند كه در زمان حمله پول زيادي در محل نباشد، اينكه تازگي ندارد و هميشه اين طور بوده است. در سال 1995 پس از آنكه ميزان و گستره تباني در مالزي و سنگاپور كشف شد، پليس سلطنتي مالزي دست به كار شد آنها بيش از 150 نفر را دستگير كردند كه با رقابت‌هاي ليگ در ارتباط بودند؛ بازيكنان، مربيان و حتي يك ميرزا بنويس محلي. به گفته يك نويسنده اين اقدام پليس «بزرگ‌ترين و اساسي‌ترين اقدام در تاريخ شرط‌بندي حرفه‌اي به شمار مي‌آمد.» اگر اين حرف درست باشد، پس آنچه درباره حمله‌هاي پليس گفته شده اشتباه و نادرست بود. چرا كه اين اقدام به گفته چند فرمانده بازپرسي‌ها كاملا اشتباه بود. يك مامور برايم گفت که هنوز مامور پليسي را به ياد مي‌آورد، ماموري كه در اين پرونده از جمله سران بود:«هنوز هم يكي از ماموران پليس را به ياد مي‌آورم كه يكي از بازرسان ارشد در اين پرونده بود. دستور داديم او را زير نظر بگيرند افرادي كه او را تعقيب مي‌كردند به من زنگ زدند و گفتند كه او در هتلي در كلانگ با ميرزا بنويسي چيني ديدار دارد كه ما درباره او تحقيق كرديم». از او پرسيدم آيا آنها همكارانشان را دستگير مي‌كردند. او هم پاسخ داد: «نه، اين كار بسيار دردناك بود. او با مافياي چيني به خوبي آشنا بود. مطمئن هستم مي‌دانم كه او چگونه به اطلاعاتش دست مي‌يافت، بنابراين ما او را تنزل درجه داده و ترتيبي مي‌داديم كه او خودش كناره‌گيري كند». در مدت يكي از اقامت‌هايم در مالزي دولت عليه برخي از ماموران راهنمايي و رانندگي كه از رانندگان اخاذي مي‌كردند، تحقيق مي‌كرد. اين پست‌ها آنقدر پرمشتري بودند كه ماموران شاغل در آنها در قالب گروهي درآمده بودند، حدس زده مي‌شد كه نيروهاي پليس حاضر به پرداخت پول بودند تا در اين گروه جاي داشته و يكي از اعضاي آن باشند. البته در كنار پشتيباني‌هاي مالي دو پديده ديگر هم وجود دارند كه شرط‌بندي غير قانوني را سرپا نگه مي‌دارند و مي‌گذارند كه اين نمايش ادامه بيابد؛ «اعتماد و اخطاري مرگبار».
بخش 6 - مافيا، اعتماد و اخطار مرگبار
خيلي چيزها مطرح هستند. اما بيش از هر چيز دوست دارم بگويم آنها مرعوب مي‌شوند يا اينكه كتك مي‌خورند. آنها له مي‌شوند و به اين ترتيب براي اخطار مرگبار به خوبي آماده و پخته مي‌شوند. در بازارچه‌هاي خياباني پتالينگ [شهري در مالزي] يك چيز جور درنمي‌آمد. هتل من درست در نزديكي «China Town»، شهرك چيني‌های كوالالامپور قرار داشت و من پي بردم كه چگونه در فاصله كوتاهي پس از غروب آفتاب حدود 350 دكه در يك جا برپا مي‌شد. فروشندگان در فاصله بسيار نزديكي كنار هم قرار داشتند. دكه‌هايي بودند كه به جهانگردان سردرگم از دو جين كشور مختلف، عطرهاي تقلبي و كفش و لباس‌هاي طراحي شده مي‌فروختند، آن هم با متفاوت‌ترين قيمت‌ها. فريادهاي بلند فروشندگان و بوي دوريان، ميوه‌اي آسيايي كه بوي آشغال و پنير گنديده مي‌دهد. زماني كه براي نخستين بار در آنجا بودم، ترسيدم كه بازار در عرض چند سال در ميان بتن و آسفالت محو شود. مانند بسياري چيزهاي ديگر در شهر به نظر مي‌رسيد اين محل از كاركرد اصلي‌اش كه نيازهاي جامعه چيني‌هاي ساكن در محل را برآورده مي‌كند، به مراتب فاصله گرفته است، به جاي آن افراد در آنجا در خدمت جهانگردان آفتاب سوخته بودند. فروشندگان DVD نخستين افرادي بودند كه به من هشدار مي‌دادند كه در آنجا اوضاع به گونه‌اي ديگر پيش مي‌رود. در ميان اين بلواي همگاني، مردان جواني بودند كه با دسته‌هاي DVD هاي كپي شده در زير بغلشان به اين طرف و آن طرف مي‌رفتند. قيمت‌ها به شكلي باور نكردني ثابت بود. DVD ها هر یک 10 رينگيت مالزي (معادل 5/5 دلار) بها داشتند. حتي وقتي كه جهانگردان شروع به چانه زدن مي‌كردند، قيمت‌ها تكان نمي‌خورد. در يك چنين جوي كه رقابتي به نظر مي‌رسيد، اين ثابت ماندن قيمت‌ها درخور توجه بود. اما پس از اينكه چند ماه در اين بازار به اين طرف و آن طرف رفتم و با دست‌فروش‌ها و فروشندگان DVD صحبت كردم برايم قطعي شد كه در اصل «رئيسی» در كار است كه تمام فروشندگان DVD را كنترل مي‌كند. همه فروشندگان DVD به او تعلق دارند و تمام تلاش‌هاي بيروني براي فروش و رقابت شديد ظاهري و فريبكاري است. هرچه مدت بيشتري را در آنجا گذراندم، برايم واضح‌تر شد كه در واقع تنها افراد اندكي در كوالالامپور است كه در بازار، فروشندگان واقعي شمرده مي‌شوند. بيشتر مالزيايي‌ها به اين مراكز فروش مي‌رفتند. از راه دوستانم به دسته‌هاي بزر‌گ‌تر و ارزان‌تر پي بردم. برايم روشن شد كه بازارهاي خياباني پتالينگ به دلیل حضور جهانگردان سرپا نيستند بلكه به خاطر آنها سرپا هستند. اين عده به ما چيزي را مي‌دادند كه مي‌خواستيم. آسياي كم نظير و نامتعارف، گرم، متراكم و شلوغ از انبوه جمعيت و نه آن چيزي را كه در واقع وجود دارد. از دكه‌هاي سوخته خوشم مي‌آمد: شش دكه رديف و كاملا سوخته. صاحبان دكه‌هاي ديگر هاج و واج مانده بودند و شانه‌هايشان را وقتي از آنها مي‌پرسيدم چگونه اين همه دكه مي‌توانند همه مشتريان را از آن خود كنند، به نشانه ندانستن بالا مي‌انداختند. در نهايت دو صاحب فروشگاه مرا به كناري كشاندند. سنديكاي شرط‌بندي غير قانوني در آسيا شبيه به بازارچه‌هاي خياباني در پتالينگ است؛ آنها تصویر سیستمي سراسر رقابتي را ارائه مي‌دهند. اما در واقع تنها يك ساختمان دقيق كنترلي وجود دارد كه به گروهي كوچك و برگزيده از افراد تعلق دارد و از سوي آنها تغذيه مالي مي‌شود و بازار با آنها كار مي‌كند و آنها به دو چيز نياز دارند؛ اعتماد و خشونت.
ترجمه: محمد عليجاني بايي پيروزي‌هاي مطمئن (24)
اين جمله‌ها روزنامه‌ها را خوشحال مي‌كند. مردم راضي هستند، شهروندان هم راضي هستند كه پليس بيكار نيست، يك نفر دستگير مي‌شود؛ كسي كه هيچ نقشي ندارد. آنها ترتيبي مي‌دهند كه در زمان حمله پول زيادي در محل نباشد، اينكه تازگي ندارد و هميشه اين طور بوده است. در سال 1995 پس از آنكه ميزان و گستره تباني در مالزي و سنگاپور كشف شد، پليس سلطنتي مالزي دست به كار شد آنها بيش از 150 نفر را دستگير كردند كه با رقابت‌هاي ليگ در ارتباط بودند؛ بازيكنان، مربيان و حتي يك ميرزا بنويس محلي. به گفته يك نويسنده اين اقدام پليس «بزرگ‌ترين و اساسي‌ترين اقدام در تاريخ شرط‌بندي حرفه‌اي به شمار مي‌آمد.» اگر اين حرف درست باشد، پس آنچه درباره حمله‌هاي پليس گفته شده اشتباه و نادرست بود. چرا كه اين اقدام به گفته چند فرمانده بازپرسي‌ها كاملا اشتباه بود. يك مامور برايم گفت که هنوز مامور پليسي را به ياد مي‌آورد، ماموري كه در اين پرونده از جمله سران بود:«هنوز هم يكي از ماموران پليس را به ياد مي‌آورم كه يكي از بازرسان ارشد در اين پرونده بود. دستور داديم او را زير نظر بگيرند افرادي كه او را تعقيب مي‌كردند به من زنگ زدند و گفتند كه او در هتلي در كلانگ با ميرزا بنويسي چيني ديدار دارد كه ما درباره او تحقيق كرديم». از او پرسيدم آيا آنها همكارانشان را دستگير مي‌كردند. او هم پاسخ داد: «نه، اين كار بسيار دردناك بود. او با مافياي چيني به خوبي آشنا بود. مطمئن هستم مي‌دانم كه او چگونه به اطلاعاتش دست مي‌يافت، بنابراين ما او را تنزل درجه داده و ترتيبي مي‌داديم كه او خودش كناره‌گيري كند». در مدت يكي از اقامت‌هايم در مالزي دولت عليه برخي از ماموران راهنمايي و رانندگي كه از رانندگان اخاذي مي‌كردند، تحقيق مي‌كرد. اين پست‌ها آنقدر پرمشتري بودند كه ماموران شاغل در آنها در قالب گروهي درآمده بودند، حدس زده مي‌شد كه نيروهاي پليس حاضر به پرداخت پول بودند تا در اين گروه جاي داشته و يكي از اعضاي آن باشند. البته در كنار پشتيباني‌هاي مالي دو پديده ديگر هم وجود دارند كه شرط‌بندي غير قانوني را سرپا نگه مي‌دارند و مي‌گذارند كه اين نمايش ادامه بيابد؛ «اعتماد و اخطاري مرگبار».
بخش 6 - مافيا، اعتماد و اخطار مرگبار
خيلي چيزها مطرح هستند. اما بيش از هر چيز دوست دارم بگويم آنها مرعوب مي‌شوند يا اينكه كتك مي‌خورند. آنها له مي‌شوند و به اين ترتيب براي اخطار مرگبار به خوبي آماده و پخته مي‌شوند. در بازارچه‌هاي خياباني پتالينگ [شهري در مالزي] يك چيز جور درنمي‌آمد. هتل من درست در نزديكي «China Town»، شهرك چيني‌های كوالالامپور قرار داشت و من پي بردم كه چگونه در فاصله كوتاهي پس از غروب آفتاب حدود 350 دكه در يك جا برپا مي‌شد. فروشندگان در فاصله بسيار نزديكي كنار هم قرار داشتند. دكه‌هايي بودند كه به جهانگردان سردرگم از دو جين كشور مختلف، عطرهاي تقلبي و كفش و لباس‌هاي طراحي شده مي‌فروختند، آن هم با متفاوت‌ترين قيمت‌ها. فريادهاي بلند فروشندگان و بوي دوريان، ميوه‌اي آسيايي كه بوي آشغال و پنير گنديده مي‌دهد. زماني كه براي نخستين بار در آنجا بودم، ترسيدم كه بازار در عرض چند سال در ميان بتن و آسفالت محو شود. مانند بسياري چيزهاي ديگر در شهر به نظر مي‌رسيد اين محل از كاركرد اصلي‌اش كه نيازهاي جامعه چيني‌هاي ساكن در محل را برآورده مي‌كند، به مراتب فاصله گرفته است، به جاي آن افراد در آنجا در خدمت جهانگردان آفتاب سوخته بودند. فروشندگان DVD نخستين افرادي بودند كه به من هشدار مي‌دادند كه در آنجا اوضاع به گونه‌اي ديگر پيش مي‌رود. در ميان اين بلواي همگاني، مردان جواني بودند كه با دسته‌هاي DVD هاي كپي شده در زير بغلشان به اين طرف و آن طرف مي‌رفتند. قيمت‌ها به شكلي باور نكردني ثابت بود. DVD ها هر یک 10 رينگيت مالزي (معادل 5/5 دلار) بها داشتند. حتي وقتي كه جهانگردان شروع به چانه زدن مي‌كردند، قيمت‌ها تكان نمي‌خورد. در يك چنين جوي كه رقابتي به نظر مي‌رسيد، اين ثابت ماندن قيمت‌ها درخور توجه بود. اما پس از اينكه چند ماه در اين بازار به اين طرف و آن طرف رفتم و با دست‌فروش‌ها و فروشندگان DVD صحبت كردم برايم قطعي شد كه در اصل «رئيسی» در كار است كه تمام فروشندگان DVD را كنترل مي‌كند. همه فروشندگان DVD به او تعلق دارند و تمام تلاش‌هاي بيروني براي فروش و رقابت شديد ظاهري و فريبكاري است. هرچه مدت بيشتري را در آنجا گذراندم، برايم واضح‌تر شد كه در واقع تنها افراد اندكي در كوالالامپور است كه در بازار، فروشندگان واقعي شمرده مي‌شوند. بيشتر مالزيايي‌ها به اين مراكز فروش مي‌رفتند. از راه دوستانم به دسته‌هاي بزر‌گ‌تر و ارزان‌تر پي بردم. برايم روشن شد كه بازارهاي خياباني پتالينگ به دلیل حضور جهانگردان سرپا نيستند بلكه به خاطر آنها سرپا هستند. اين عده به ما چيزي را مي‌دادند كه مي‌خواستيم. آسياي كم نظير و نامتعارف، گرم، متراكم و شلوغ از انبوه جمعيت و نه آن چيزي را كه در واقع وجود دارد. از دكه‌هاي سوخته خوشم مي‌آمد: شش دكه رديف و كاملا سوخته. صاحبان دكه‌هاي ديگر هاج و واج مانده بودند و شانه‌هايشان را وقتي از آنها مي‌پرسيدم چگونه اين همه دكه مي‌توانند همه مشتريان را از آن خود كنند، به نشانه ندانستن بالا مي‌انداختند. در نهايت دو صاحب فروشگاه مرا به كناري كشاندند. سنديكاي شرط‌بندي غير قانوني در آسيا شبيه به بازارچه‌هاي خياباني در پتالينگ است؛ آنها تصویر سیستمي سراسر رقابتي را ارائه مي‌دهند. اما در واقع تنها يك ساختمان دقيق كنترلي وجود دارد كه به گروهي كوچك و برگزيده از افراد تعلق دارد و از سوي آنها تغذيه مالي مي‌شود و بازار با آنها كار مي‌كند و آنها به دو چيز نياز دارند؛ اعتماد و خشونت.
ترجمه: محمد عليجاني بايي ارسال نظر
پربیننده