گروه فرهنگ و هنر: چند روز پیش خبری منتشر شد مبنی بر اینکه یکصد کارتونیست ایرانی در بیانیه‌ای نهمین دوسالانه کاریکاتور تهران را تحریم کردند. انتشار این خبر واکنش‌های مختلفی را برانگیخت و به سرعت تبدیل به خبر داغ چند رسانه خارجی وحتی داخلی شد. این در حالی است که تاکنون بالغ بر 800 کارتونیست ایرانی تمایل خود را برای شرکت در این دوسالانه اعلام کرده اند. بر آن شدیم تا این مساله را با امضا کنندگان و نیزخانه کاریکاتوربه عنوان مرجعی صنفی و نه سیاسی بررسی کنیم.بعد از چند روز پیگیری خانه کاریکاتور بیانیه ای بدین شرح منتشر کرد.
چند روزی است که بیانیه‌ای در ارتباط با تحریم نهمین دوسالانه بین‌المللی کاریکاتور تهران تنظیم و توسط جمعی از هنرمندان برجسته و گمنام این عرصه امضا شده است.با توجه به اینکه پس از گذشت چند روز این بیانیه از حالت صنفی و هنری خود خارج شده و بیشتر جنبه سیاسی پیدا کرده است،ذکر چند نکته در این ارتباط ضروری به نظر می‌رسد.
1- خانه کاریکاتور به عنوان یک مرکز تخصصی غیردولتی وقایع اخیر را سوای اعلام نظر درباره مسببین آن محکوم کرده و ابراز همدردی خود را با آسیب‌دیدگان این وقایع اعلام می‌دارد. بدیهی است هیچ انسان آزاده‌ای از آسیب دیدن همنوع خود خوشحال نمی‌شود.
2- در ارتباط با تنظیم بیانیه تحریم حتی یک تماس تلفنی از سوی تدارک دیدگان آن با خانه کاریکاتور برقرار نشد تا نظرات این مرکز به عنوان یکی از تاثیرگذارترین مراکز در روند رو به رشد کاریکاتور ایران مورد توجه قرار گیرد.
3- در متن بیانیه [امضا شده توسط یکصد کارتونیست]به این نکته اشاره شده که «ماکاریکاتوریست‌ها همواره تلاش کرده‌ایم با آثارمان، مردم افسرده از انبوه فشار و رنج را بخندانیم؛ اما چگونه می‌توان کشته شدن برادران و خواهران بی‌گناهمان را دید و باز هم خندید و خنداند؟» حال اگر امضاکنندگان این بیانیه به این متن اعتقاد قلبی و عملی دارند آیا نباید قلم‌های خود را زمین گذاشته و ستون‌های طنز و کاریکاتور روزنامه‌ها، مجلات مرتبط با این شاخه هنری، سایت‌های فعال و... تعطیل شوند!
4- کاریکاتور شاخه‌های مختلفی دارد که تنها یک شاخه از آن طنز سفید و مفرح است. مگر نمی‌توان با نگاه انتقادی به طرح مسائل و موضوعات مطروحه در این دوسالانه پرداخت؟ آیا اکتفا به این نکته که کاریکاتور خنده‌دار است سبب محدود کردن این زبان گسترده بین‌المللی نمی‌شود؟!
5- برخی از امضاکنندگان این بیانیه در حالی تصمیم به تحریم این دوسالانه گرفته‌اند که در حال حاضر خود برگزارکننده جشنواره‌هایی هستند که حامی اصلی مالی آن وزارت فرهنگ و ارشاد و نهادهای دولتی هستند. (همچون جشنواره کاریکاتور تبریز با موضوع اصلاح الگوی مصرف)
6- فارغ از تمامی این موارد، دوسالانه کاریکاتور یکی از برجسته‌ترین دوسالانه‌های هنری در داخل و خارج کشور است که با زحمات همه کارتونیست‌های ایرانی بعد از 18سال به جایگاهی رفیع در سطح دنیا نایل آمده است. آیا تحریم آن غیر از آسیب رساندن به کاریکاتور کشور نتیجه دیگری دارد؟!
7- با خبر شدیم یکی از کاریکاتوریست‌های امضاکننده این بیانیه که نامش محفوظ است، اقدام به ارسال ایمیل‌هایی کرده و با قرار دادن چند لینک از قتل ندا آقاسلطان و تظاهرات روزهای گذشته و... کارتونیست‌های دیگر کشورها را تحریک به شرکت نکردن در این دوسالانه کرده است.
آیا رفتارهای اینچنینی یا مصاحبه با رسانه‌های خارجی و ذکر این نکته که کارتونیست‌ها یک اتفاق هنری دولتی را تحریم می‌کنند واقعا صنفی است یا سیاسی؟!
8- تعدادی از کارتونیست‌های امضاکننده بیانیه ضمن تماس با خانه کاریکاتور درخواست اعلام اعتراض خود نسبت به این بیانیه و پس گرفتن امضای خود کرده‌اند زیرا معتقدند متن بیانیه منتشر شده با متنی که برای آنها برای جلب نظر و امضای‌شان فرستاده شده تفاوت ماهوی دارد.
9- بر همگان روشن است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تنها یکی از نهادهای برگزارکننده دوسالانه کاریکاتور است و نهادهای دیگری چون شهرداری تهران، فرهنگستان صبا، تعدادی از بانک‌ها و... نقش موثری در به ثمر رسیدن این رویداد هنری دارند.
10- در پایان ضمن ادای احترام به نظر هنرمندانی که تصمیم به تحریم این دوسالانه گرفته‌اند ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد که خلط مبحث در مسائل سیاسی و هنری تنها سبب آسیب رساندن به دوسالانه‌ای می‌شود که می‌تواند جایگاهی برای معرفی هنر کاریکاتور ایران در سطح بین‌المللی باشد. خانه کاریکاتور واکنش نشان داد
تحریم دوسالانه، صنفی یا سیاسی؟!
گروه فرهنگ و هنر: چند روز پیش خبری منتشر شد مبنی بر اینکه یکصد کارتونیست ایرانی در بیانیه‌ای نهمین دوسالانه کاریکاتور تهران را تحریم کردند. انتشار این خبر واکنش‌های مختلفی را برانگیخت و به سرعت تبدیل به خبر داغ چند رسانه خارجی وحتی داخلی شد. این در حالی است که تاکنون بالغ بر 800 کارتونیست ایرانی تمایل خود را برای شرکت در این دوسالانه اعلام کرده اند. بر آن شدیم تا این مساله را با امضا کنندگان و نیزخانه کاریکاتوربه عنوان مرجعی صنفی و نه سیاسی بررسی کنیم.بعد از چند روز پیگیری خانه کاریکاتور بیانیه ای بدین شرح منتشر کرد.
چند روزی است که بیانیه‌ای در ارتباط با تحریم نهمین دوسالانه بین‌المللی کاریکاتور تهران تنظیم و توسط جمعی از هنرمندان برجسته و گمنام این عرصه امضا شده است.با توجه به اینکه پس از گذشت چند روز این بیانیه از حالت صنفی و هنری خود خارج شده و بیشتر جنبه سیاسی پیدا کرده است،ذکر چند نکته در این ارتباط ضروری به نظر می‌رسد.
1- خانه کاریکاتور به عنوان یک مرکز تخصصی غیردولتی وقایع اخیر را سوای اعلام نظر درباره مسببین آن محکوم کرده و ابراز همدردی خود را با آسیب‌دیدگان این وقایع اعلام می‌دارد. بدیهی است هیچ انسان آزاده‌ای از آسیب دیدن همنوع خود خوشحال نمی‌شود.
2- در ارتباط با تنظیم بیانیه تحریم حتی یک تماس تلفنی از سوی تدارک دیدگان آن با خانه کاریکاتور برقرار نشد تا نظرات این مرکز به عنوان یکی از تاثیرگذارترین مراکز در روند رو به رشد کاریکاتور ایران مورد توجه قرار گیرد.
3- در متن بیانیه [امضا شده توسط یکصد کارتونیست]به این نکته اشاره شده که «ماکاریکاتوریست‌ها همواره تلاش کرده‌ایم با آثارمان، مردم افسرده از انبوه فشار و رنج را بخندانیم؛ اما چگونه می‌توان کشته شدن برادران و خواهران بی‌گناهمان را دید و باز هم خندید و خنداند؟» حال اگر امضاکنندگان این بیانیه به این متن اعتقاد قلبی و عملی دارند آیا نباید قلم‌های خود را زمین گذاشته و ستون‌های طنز و کاریکاتور روزنامه‌ها، مجلات مرتبط با این شاخه هنری، سایت‌های فعال و... تعطیل شوند!
4- کاریکاتور شاخه‌های مختلفی دارد که تنها یک شاخه از آن طنز سفید و مفرح است. مگر نمی‌توان با نگاه انتقادی به طرح مسائل و موضوعات مطروحه در این دوسالانه پرداخت؟ آیا اکتفا به این نکته که کاریکاتور خنده‌دار است سبب محدود کردن این زبان گسترده بین‌المللی نمی‌شود؟!
5- برخی از امضاکنندگان این بیانیه در حالی تصمیم به تحریم این دوسالانه گرفته‌اند که در حال حاضر خود برگزارکننده جشنواره‌هایی هستند که حامی اصلی مالی آن وزارت فرهنگ و ارشاد و نهادهای دولتی هستند. (همچون جشنواره کاریکاتور تبریز با موضوع اصلاح الگوی مصرف)
6- فارغ از تمامی این موارد، دوسالانه کاریکاتور یکی از برجسته‌ترین دوسالانه‌های هنری در داخل و خارج کشور است که با زحمات همه کارتونیست‌های ایرانی بعد از 18سال به جایگاهی رفیع در سطح دنیا نایل آمده است. آیا تحریم آن غیر از آسیب رساندن به کاریکاتور کشور نتیجه دیگری دارد؟!
7- با خبر شدیم یکی از کاریکاتوریست‌های امضاکننده این بیانیه که نامش محفوظ است، اقدام به ارسال ایمیل‌هایی کرده و با قرار دادن چند لینک از قتل ندا آقاسلطان و تظاهرات روزهای گذشته و... کارتونیست‌های دیگر کشورها را تحریک به شرکت نکردن در این دوسالانه کرده است.
آیا رفتارهای اینچنینی یا مصاحبه با رسانه‌های خارجی و ذکر این نکته که کارتونیست‌ها یک اتفاق هنری دولتی را تحریم می‌کنند واقعا صنفی است یا سیاسی؟!
8- تعدادی از کارتونیست‌های امضاکننده بیانیه ضمن تماس با خانه کاریکاتور درخواست اعلام اعتراض خود نسبت به این بیانیه و پس گرفتن امضای خود کرده‌اند زیرا معتقدند متن بیانیه منتشر شده با متنی که برای آنها برای جلب نظر و امضای‌شان فرستاده شده تفاوت ماهوی دارد.
9- بر همگان روشن است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تنها یکی از نهادهای برگزارکننده دوسالانه کاریکاتور است و نهادهای دیگری چون شهرداری تهران، فرهنگستان صبا، تعدادی از بانک‌ها و... نقش موثری در به ثمر رسیدن این رویداد هنری دارند.
10- در پایان ضمن ادای احترام به نظر هنرمندانی که تصمیم به تحریم این دوسالانه گرفته‌اند ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد که خلط مبحث در مسائل سیاسی و هنری تنها سبب آسیب رساندن به دوسالانه‌ای می‌شود که می‌تواند جایگاهی برای معرفی هنر کاریکاتور ایران در سطح بین‌المللی باشد. ارسال نظر
پربیننده