«نارسیسیسم»
من خاطر شما را خیلی می‌خواهم. من زیر سنگ هم که باشد این ماشین را می‌خواهم. من فقط فلانی را می‌خواهم. اینها جمله‌هایی است که معمولا انسان‌ها با کاربردشان هم احساس لذت می‌کنند و هم احساس نیرویی قوی در خود که پاپس نمی‌کشند. اینگونه جمله‌ها هرچند با «من» شروع می‌شود اما کمی قابل تحمل است و اگر شخص به آنچه می‌خواهد، دست نیابد با چند روز یا چند ماهی ملال و دمغ بودن رفته رفته فراموش‌شان می‌کند ولی وای بر آن روز که انسان عاشق و خاطرخواه و خواهان خودش بشود و در خلوت و جلوت به خود بپردازد که: من چقدر زیبا هستم! من از همه سرم! قد و قامت و پول و ماشین من از همه برتر است یا به هر چیزی از خود و در خود حس برتر‌بینی پدید بیاید که در حقیقت خود را بخواهد و در نتیجه می‌شود خودخواه! این واژه در الفاظ دیگر مثل مغرور، متکبر و متفرعن کاربرد دارد، در هر لفظی که باشد از نظر روانشناسان نوعی بیماری است. خودبزرگ‌بینی ویرانگر است همانطور که در مقابلش خود‌کم‌بینی نیز موجب تباهی و نابودی می‌شود. هر دو گروه نهایتا به تنهایی و کنج‌نشینی می‌رسند و نتیجه تنهایی، افسردگی است و در نهایت به جنون یا خدای ناکرده خودکشی ختم می‌شود. همواره در فرهنگ و دین و جامعه‌شناسی و... سفارش به اعتدال شده است تا افراط و تفریط به وجود نیاید. البته تواضع، فروتنی و شکسته‌‌نفسی با خود‌کم‌بینی متفاوت است. انسان فروتن معترف به قدرت و علم و جایگاه مورد احترام خویش است اما سعی بر آن دارد آن ویژگی‌ها را نمایش ندهد چون مخاطب از داشته‌های فکری، عقلی و علمی او پی به عظمتش می‌برد، به همین جهت گفته‌اند:
تواضع ز گردن فرازان نکوست/ گدا گر تواضع کند خوی اوست
از بزرگواری که تا پایان عمر ازدواج نکرده بود، پرسیدم چرا از این امر تعالی و تکامل‌بخش غافل شدی؟ گفت: من خودم را لایق هیچ دختری نمی‌دیده و نمی‌بینم! پاسخ او دلالت بر خود‌کم‌بینی او داشت؛ خودخواهی‌ای که اصطلاحا به نارسیسیسم نیز تعبیر شده است. آنچه که در ذهنم از گذشته ها باقی مانده، گویا وجه تسمیه نارسیسیسم برای خودخواه، داستانی دارد که خلاصه‌اش این است: در یونان قدیم، بزرگ‌زاده‌ای بود به نام نارسی‌سیوس. او که بسیار زیبا و کم‌نظیر بود، روزی از کنار چاهی عبور می‌کرد. ناگهان رغبتی در او پدید آمد تا در چاه نگاه کند. عکس او که افتاد در آب چاه ناگهان مشتاق به عمق چاه خیره شد چون تا آن روز خودش را ندیده بود گمان کرد آن زیبارویی که در ته چاه دیده می‌شد، دیگری است، به همین جهت شیفته‌وار خود را در چاه انداخت تا آن زیبا را صاحب شود و دیگر نتوانست خود را نجات دهد و همانجا مرد و دفن شد. گویا بعدها از کنار چاه گلی رویید و مردم برای یادبود، نام آن گل را گذاشتند نارسی‌سیوس که رفته‌رفته این واژه تغییر کرد و امروز شد «نرگس». مقصود این است که انسان‌های خودشیفته نهایتا در چاهی فرو می‌روند که خود برای خود کنده‌اند. معتدل باشیم که آب و هوای معتدل بهترین آب و هواست.
15 خرداد
شهادت سرلشکر خلبان «عباس بابایی» ـ 1366 ش
سردار رشید اسلام، سرلشکر خلبان، عباس بابایی، در سال 1329 شمسی در قزوین به دنیا آمد و در سال 1348 به دانشکده خلبانی نیروی هوایی راه یافت. وی پس از گذراندن دوره آموزش مقدماتی، برای تکمیل دوره به آمریکا رفت و دوره خود را در آمریکا با موفقیت سپری کرد. این خلبان در یک عملیات برون مرزی به شهادت رسید و در گلزار شهدای قزوین به خاک سپرده شد.
تولد شاعر و نویسنده ایرانی ـ 1301 ق
میرزا مرتضی‌خان متخلص به «فرهنگ» با تلاش و پشتکار بسیار به تحصیل دانش‌های متداول زمان خود پرداخت. میرزامرتضی فرهنگ با آغاز نهضت مشروطیت به صف مبارزان مشروطه‌خواه پیوست و همزمان با فعالیت‌های سیاسی بر ضد استبداد قاجاریه، به کار روزنامه‌نگاری نیز اشتغال ورزید.او در سرودن شعر دارای طبعی روان و نویسنده‌ای چیره‌دست بود. اشعار او بیشتر در روزنامه‌های ایران، فرانسه و ترکیه به چاپ رسیده است. باکلمه
«نارسیسیسم»
من خاطر شما را خیلی می‌خواهم. من زیر سنگ هم که باشد این ماشین را می‌خواهم. من فقط فلانی را می‌خواهم. اینها جمله‌هایی است که معمولا انسان‌ها با کاربردشان هم احساس لذت می‌کنند و هم احساس نیرویی قوی در خود که پاپس نمی‌کشند. اینگونه جمله‌ها هرچند با «من» شروع می‌شود اما کمی قابل تحمل است و اگر شخص به آنچه می‌خواهد، دست نیابد با چند روز یا چند ماهی ملال و دمغ بودن رفته رفته فراموش‌شان می‌کند ولی وای بر آن روز که انسان عاشق و خاطرخواه و خواهان خودش بشود و در خلوت و جلوت به خود بپردازد که: من چقدر زیبا هستم! من از همه سرم! قد و قامت و پول و ماشین من از همه برتر است یا به هر چیزی از خود و در خود حس برتر‌بینی پدید بیاید که در حقیقت خود را بخواهد و در نتیجه می‌شود خودخواه! این واژه در الفاظ دیگر مثل مغرور، متکبر و متفرعن کاربرد دارد، در هر لفظی که باشد از نظر روانشناسان نوعی بیماری است. خودبزرگ‌بینی ویرانگر است همانطور که در مقابلش خود‌کم‌بینی نیز موجب تباهی و نابودی می‌شود. هر دو گروه نهایتا به تنهایی و کنج‌نشینی می‌رسند و نتیجه تنهایی، افسردگی است و در نهایت به جنون یا خدای ناکرده خودکشی ختم می‌شود. همواره در فرهنگ و دین و جامعه‌شناسی و... سفارش به اعتدال شده است تا افراط و تفریط به وجود نیاید. البته تواضع، فروتنی و شکسته‌‌نفسی با خود‌کم‌بینی متفاوت است. انسان فروتن معترف به قدرت و علم و جایگاه مورد احترام خویش است اما سعی بر آن دارد آن ویژگی‌ها را نمایش ندهد چون مخاطب از داشته‌های فکری، عقلی و علمی او پی به عظمتش می‌برد، به همین جهت گفته‌اند:
تواضع ز گردن فرازان نکوست/ گدا گر تواضع کند خوی اوست
از بزرگواری که تا پایان عمر ازدواج نکرده بود، پرسیدم چرا از این امر تعالی و تکامل‌بخش غافل شدی؟ گفت: من خودم را لایق هیچ دختری نمی‌دیده و نمی‌بینم! پاسخ او دلالت بر خود‌کم‌بینی او داشت؛ خودخواهی‌ای که اصطلاحا به نارسیسیسم نیز تعبیر شده است. آنچه که در ذهنم از گذشته ها باقی مانده، گویا وجه تسمیه نارسیسیسم برای خودخواه، داستانی دارد که خلاصه‌اش این است: در یونان قدیم، بزرگ‌زاده‌ای بود به نام نارسی‌سیوس. او که بسیار زیبا و کم‌نظیر بود، روزی از کنار چاهی عبور می‌کرد. ناگهان رغبتی در او پدید آمد تا در چاه نگاه کند. عکس او که افتاد در آب چاه ناگهان مشتاق به عمق چاه خیره شد چون تا آن روز خودش را ندیده بود گمان کرد آن زیبارویی که در ته چاه دیده می‌شد، دیگری است، به همین جهت شیفته‌وار خود را در چاه انداخت تا آن زیبا را صاحب شود و دیگر نتوانست خود را نجات دهد و همانجا مرد و دفن شد. گویا بعدها از کنار چاه گلی رویید و مردم برای یادبود، نام آن گل را گذاشتند نارسی‌سیوس که رفته‌رفته این واژه تغییر کرد و امروز شد «نرگس». مقصود این است که انسان‌های خودشیفته نهایتا در چاهی فرو می‌روند که خود برای خود کنده‌اند. معتدل باشیم که آب و هوای معتدل بهترین آب و هواست.
15 خرداد
شهادت سرلشکر خلبان «عباس بابایی» ـ 1366 ش
سردار رشید اسلام، سرلشکر خلبان، عباس بابایی، در سال 1329 شمسی در قزوین به دنیا آمد و در سال 1348 به دانشکده خلبانی نیروی هوایی راه یافت. وی پس از گذراندن دوره آموزش مقدماتی، برای تکمیل دوره به آمریکا رفت و دوره خود را در آمریکا با موفقیت سپری کرد. این خلبان در یک عملیات برون مرزی به شهادت رسید و در گلزار شهدای قزوین به خاک سپرده شد.
تولد شاعر و نویسنده ایرانی ـ 1301 ق
میرزا مرتضی‌خان متخلص به «فرهنگ» با تلاش و پشتکار بسیار به تحصیل دانش‌های متداول زمان خود پرداخت. میرزامرتضی فرهنگ با آغاز نهضت مشروطیت به صف مبارزان مشروطه‌خواه پیوست و همزمان با فعالیت‌های سیاسی بر ضد استبداد قاجاریه، به کار روزنامه‌نگاری نیز اشتغال ورزید.او در سرودن شعر دارای طبعی روان و نویسنده‌ای چیره‌دست بود. اشعار او بیشتر در روزنامه‌های ایران، فرانسه و ترکیه به چاپ رسیده است. ارسال نظر
پربیننده