ادبیات ما و لزوم درک ضرورت ادبیات جهان

من هرگز درباره موفقیت خودم فکر نکرده‌ام. بیشتر به اراده‌ام اندیشیده‌ام و کاری که از دستم ساخته بوده را انجام داده‌ام. هرگز دچار غرور نشده‌ام. در واقع من همیشه از آن خودخواهی باطل اهل علم به دور بوده‌ام. بیشتر دوست داشتم شاگرد کوچکی باشم. دلم می‌خواست کتاب، استادم باشد. خودم را در هیچ چیزی محدود نکردم و سعی کردم از هر چیزی که در زندگی به آن برخوردم، مطلبی فرابگیرم. خواندن، یاد گرفتن و محک زدن مولفه‌های من در زندگی را تشکیل داده است. می‌دانید، من تصور می‌کنم آدم باید در هر راهی که انتخاب می‌کند، طوری کار کند که خودش در درجه اول از برآیند آن رضایت داشته باشد. امروز ما بیشتر از همیشه به چراغ‌داران احتیاج داریم. در روزگاری که فاصله بزرگی میان ما و جهان به لحاظ فرهنگی افتاده است، باید کاری کنیم که این خلأ با ظرافت پر شود. ادبیات ما باید ضرورت وجود ادبیات جهان را شناسایی کند و از اکتفا کردن صرف به ادبیات کلاسیک دست بردارد. باید به این نکته توجه کنیم که در این میان سهم ما چه می‌شود؟ سعدی‌، حافظ و دیگر شعرای کلاسیک در زمان خود، حرف‌هایشان را زدند، ماندگار شدند، مثمرثمر بودند و درگذشتند. به عنوان مثال سعدی درست زمانی درخشید که حمله مغولان، کشور را به نوعی انحطاط فروبرده بود یا همین‌طور نقش عالم‌افروز حافظ را در زمان خود نمی‌توان نادیده گرفت. اینها بزرگانی بودند که به اقتضای شرایط سیاسی- اجتماعی خود توانستند رشد کنند و راهگشای نسل‌های بعدی خود شوند.