90 دقیقه تلاش بی‌حاصل و خسته‌کننده برای هواداران دو تیم. 90 دقیقه زیر توپ زدن، کتک زدن هم و تلاش همه‌جانبه برای نباختن. نه استقلال به دنبال برد بود نه پرسپولیس. شفر خطر اخراج را به سختی احساس کرده و می‌داند استقلال در اخراج با کسی تعارف ندارد؛ آنها حتی به علی منصور خود رحم نکردند. شفر می‌داند اگر داربی را می‌باخت یا اگر در جام حذفی احیانا در مسجدسلیمان مغلوب نفت این شهر می‌شد شاید کارش به نیم‌فصل هم نمی‌رسید. از این رو به بازیکنانش گفت دفاع همه‌جانبه، حمله با حداقل نفرات. در آن سو برانکو هم وضعیتی مشابه داشت. البته او خطر اخراج را احساس نمی‌کند اما موضوع مهم‌تر بازی با السد است؛ مصافی که چند روز دیگر در دوحه انجام می‌شود و برانکو علاوه بر کامیابی‌نیا و انصاری حالا ماهینی را هم به علت مصدومیت از ناحیه رباط صلیبی در اختیار ندارد. برانکو می‌خواست قوای تیمش را برای بازی با السد حفظ کند، از این رو شاهد یک داربی کاملا سرد و ملال‌آور بودیم. 90 دقیقه تلاش بی‌حاصل. بدون گل. بدون هیجان لازم.
پایان داربی‌های مهیج برانکو
حضور برانکو در ایران، پایان داربی‌های پر از محافظه‌کاری بود. در 2 داربی ابتدایی او، 3 گل رد و بدل شد و در داربی سوم، 2 تیم ۶ گل زدند؛ رکوردی که فقط در داربی ۶-صفر پرسپولیس به ثبت رسیده بود. برانکو باختن در داربی را هم با نتیجه ۳-۲ تجربه کرد تا نشان دهد از حمله حتی درصورت شکست نمی‌ترسد. با این حال، اوضاع در دو فصل اخیر عوض شده است و برانکو هر روز بیشتر شبیه دیگر مربیان محافظه‌کار داربی می‌شود.
در ۵ داربی ابتدایی برانکو در ایران، ۱۴ گل رد و بدل شد. میانگین 8/2 گل در هر بازی که آماری بسیار خوب محسوب می‌شود و 6/1 گل در هر بازی از این آمار، متعلق به پرسپولیس بود. پس از محرومیت طارمی و پرسپولیس از نقل و انتقالات اما اوضاع کاملا تغییر کرد. پرسپولیس بازی رفت در یک بازی کم‌موقعیت استقلال را برد، بازی برگشت در یک مسابقه مشابه و باز هم کم‌موقعیت از استقلال باخت و امروز، در بدترین داربی برانکو دو تیم به مساوی بدون گل رسیدند. میانگین 6/0 گل در هر بازی که نصف آن متعلق به پرسپولیس است. یعنی داربی‌های ابتدایی برانکو، 5/4 برابر 3 داربی اخیر او پرگل بودند. با توجه به همزمانی این تغییرات با از دست دادن ستاره‌ها و بسته بودن پنجره نقل و انتقالات برای جانشینی بازیکنان جدید، شاید بتوان این موضوع را به نبود طارمی در فصل پیش و امیری، مسلمان و احمدزاده در فصل جدید ربط داد. شاید هم طولانی شدن حضور برانکو در ایران، او را مثل مربیان داخلی محافظه‌کار کرده تا سابقه خوبش در این مسابقه آسیب نبیند. تنها راه رسیدن به جواب این سوال، انتظار برای نیم‌فصل دوم و دیدن تیم جدید برانکو با ستاره‌های تازه‌اش خواهد بود.
خودخواهی شفر و برانکو
بی‌شک هیچکس از نتیجه داربی بیشتر از برانکو ایوانکوویچ و وینفرد شفر راضی نیست. این نتیجه خیال هر دو مربی را حداقل تا چند روز آینده راحت کرد و فشارهای حاصل از باخت احتمالی در داربی را به کمترین میزان ممکن رساند. اگر پرسپولیس برنده داربی می‌شد شفر وارد بدترین و بحرانی‌ترین روزهای خود در استقلال می‌شد و اگر استقلال بازی را می‌برد، برانکو در آستانه بازی نیمهنهایی لیگ قهرمانان مقابل السد باید روحیه ضعیف بازیکنان تیمش را تقویت می‌کرد که اصلا کار آسانی نیست اما حالا هر دو مربی راضی و خوشحالند. شفر با نباختن در داربی خودش را تا مدتی بیمه کرد و حالا می‌تواند نقاط ضعف تیمش را برطرف کند و به وعده‌اش مبنی بر ساختن دوباره استقلال عمل کند. برانکو هم در آستانه بازی با السد، یک تساوی بدون گل از داربی درآورد و بدون باخت در لیگ برتر و با روحیه مناسب شاگردانش به استقبال بازی مهم آسیایی خود خواهد رفت.
این وسط بازنده مطلق هواداران بودند. هواداران 2 تیم که بیهوده امیدوار بودند این بازی اتفاق ویژه‌ای در بر داشته باشد؛ هوادارانی که می‌خواستند برای چند ساعت هم که شده مشکلات این روزها را فراموش کنند، غافل از اینکه مربیان دو تیم اصلا برنامه‌ای برای بردن بازی و حتی ارائه یک نمایش با حداقل استانداردهای فوتبال دنیا ندارند. شفر و برانکو با خودخواهی هر چه تمام فقط به فکر فردای خود بودند و حتی یک لحظه هم به هواداران فکر نکردند؛ به آنهایی که همه دلخوشی‌شان در این چند روز همین داربی مزخرف و پوچ بود.