حمیـدرضا صدر: منچستریونایتــد 2- داربی‌کانتـی 2 و کشیده شدن سرنوشت به نواختن ضربه‌‌های پنالتی. حذف یونایتد در خانه برابر داربی. داربی کوچولو... نیش‌دارترین بخش حکایت این است که بسیاری از طرفداران یونایتد از آن شکست حیرت نکردند. خروج مسخره رومرو از دروازه و اخراج شدنش پس از گلی که طی آن ضربه آزاد دریافت کرد، تناسبی با رویارویی یک تیم بزرگ و یک تیم کوچک نداشت. وقتی فیل جونز پشت توپ ایستاد و ضربه پنالتی را از دست داد خیلی‌ها انتظار چنان قصه‌ای را می‌کشیدند. چنان که مورینیو هم پس از شکست اعتراف کرد وقتی جونز پشت توپ ایستاد احساس کرده بود ضربه‌‌‌‌اش را از کف خواهد داد. پنالتی‌زن بعدی اریک بایی بود و او هم نامزد از دست دادن ضربه‌‌‌‌اش بود.
ترکیب تیم در مقایسه با دیدار برابر وولوز با 9 تغییر همراه بود، با این وصف یونایتد همان یونایتد بود. یک گل بزن. عقب‌نشینی کن. تحت فشار قرار بگیر. تسلیم شو.
بازیکنان یونایتد، سوای دالوت، طعنه‌آمیزانه ستاره‌‌های بین‌المللی بودند ولی ستاره میدان هری ویلسون بی‌نام‌ونشان- بازیکن قرضی آمده از لیورپول با سیمایی یادآور فرناندو تورس جوان- بود. سرخپوش‌ها در سراسر دیدار با بازی بدون تغییرشان زجر کشیدند، جان کندند. بی‌کیفیت و بی‌درخشش؛ فقط مارسیال گاه و بیگاه جرقه‌ای می‌زد و سایر بازیکنان تهاجمی گمشده‌‌های میدان بودند. به لوکاکو و لینگارد نگاه می‌کردیم و خستگی دیدارهای جام‌جهانی را در ساق‌‌های‌شان می‌دیدیم. قابل اشاره‌‌‌‌‌ترین نمایش تیمی یونایتد در یک سوم آخر زمین داربی زمانی بود که خوان ماتا گل اول را زد و پس از آن نشانی از زهر منچستری در آن منطقه نبود. اینکه یونایتد میلیونر با گل دیرهنگام تساوی‌بخش فلینی سر به آسمان سایید، بازتابنده کوچک شدن قواره آرزوهای سرخ بود. می‌توان بازیکنان را نکوهش کرد. می‌توان به تنش مورینیو- پوگبا اشاره کرد؛ همان پوگبایی که در
6 گل از 12 گل یونایتد وقتی او در میدان بوده، نقش داشته است. همان پوگبایی که پس از دیدار با وولوز زبان به انتقاد از مورینیو گشود و آقای خاص فردای شکست مقابل داربی‌کانتی، در مقابل سایر بازیکنان، او را به باد انتقاد گرفت؛ یادآور درگیری کلامی‌‌‌‌اش با سرخیو راموس در آخرین فصل حضور در رئال؛ انگار که تاریخ برای آقای خاص در حال تکرار شدن باشد.
مورینیو پیش از بازی هم گفته بود بازیکنانش صددرصدی بازی نمی‌کنند ولی آیا خود او، همان ژوزه صددرصدی است؟ ژوزه‌ای که پیش از آغاز فصل نق زد و نق و برای خودش دل سوزاند. ژوزه‌ای که طی
3 سال هنوز در منچستر جا نیفتاده و در یک هتل زندگی می‌کند.
وقتی سرالکس فرگوسن، دیوید مویس را جانشین خود برگزید، بسیاری از منچستری‌‌های ته دل‌شان به مورینیو فکر می‌کردند. اعتقاد داشتند مویس برای اولدترافورد کوچک است و فقط مورینیو شایسته نشستن روی آن نیمکت طلایی است ولی یونایتد حالا پس از تساوی پردردسر برابر وولوز در لیگ، برابر داربی کوچک در جام اتحادیه زانو زد؛ مورینیو برابر فرانک لمپارد جوان؛ برابر فرانک که فقط
2 ماه است مربی شده. یونایتد طی 2 سال اخیر بدترین بازی‌ها را میان 6 تیم برتر انگلیس ارائه داده و حالا قرار گرفتنش بین 4 تیم بالای جدول غیرمنتظره شده است. در کنار اینها همه میراث الکس فرگوسن بر باد رفته است؛ آن روحیه جمعی، آن لشکر ایستاده پشت فرمانده. حیف! خیلی حیف که «آقای خاص» دیگر «آقای خاص» نیست. شاید پیش از این «معمای فصل سوم مورینیو» نوعی خرافات بود و افسانه ولی باتلاق یونایتد در فصل سوم ژوزه در منچستر براستی عمیق شده است.
اخراج مورینیو برای باشگاه یعنی چی؟ برای وودوارد و گلیزر؟ آنها برای اخراج مورینیو که 2 سال از قراردادش باقی مانده باید 30 میلیون پوند غرامت بپردازند. همان حکایتی که برای فان‌خال و مویس هم رخ داد. نظام مدیریتی منچستریونایتد چالش دیگری است که حل کردنش مثل عوض کردن مربی نیست.