بعد از پایان موفقیت‌آمیز عملیات ثامن‌الائمه، 5 تن از فرماندهان رده بالاى ارتش و سپاه جهت تقدیم گزارش به امام خمینى(ره) عازم تهران مى‌شوند و به این منظور یک فروند هواپیماى C130 با 40 نفر سرنشین و 27 مجروح و 32 نفر از شهداى عملیات ثامن‌الائمه از فرودگاه اهواز به مقصد تهران به پرواز در مى‌آید. هواپیما ساعت 19:59 روز 7 مهرماه در 17 مایلى فرودگاه مهرآباد تهران در جنوب غربى کهریزک دچار سانحه مى‌شود و به علتى نامشخص هر 4 موتور هواپیما همزمان خاموش مى‌شود. خلبان تلاش مى‌کند هواپیما را در همان منطقه به زمین بنشاند. چرخ‌هاى هواپیما توسط خلبان باز شده و هواپیما در زمین ناهموار فرود مى‌آید و پس از طى مسافتى قریب به 270 متر در نقطه‌اى متوقف و بال چپ هواپیما به زمین اصابت مى‌کند. هواپیما متلاشى شده و آتش مى‌گیرد که در نتیجه 49 نفر از سرنشینان هواپیما از جمله این 5 فرمانده ارشد به شهادت رسیدند: سرلشکر ولی‌الله فلاحى رئیس ستاد مشترک ارتش، سرلشکر یوسف کلاهدوز قائم‌مقام سپاه پاسداران انقلاب اسلامى، سرلشکر سیدموسى نامجو وزیر دفاع، سرلشکر جواد فکورى مشاور عالی ستاد مشترک ارتش، سرلشکر جهان‌آرا فرمانده سپاه پاسداران خرمشهر و آبادان.
شهید نمی‌شوی مگر کامل شده باشی!
آبان ماه سال 1359 در سوسنگرد، عملیاتی علیه نیروهای عراقی انجام گرفت تا آن شهر از تعرض دشمنان رهایی یابد. شهید فلاحی در نقطه‌ای میان خط آتش نیروهای خودی و سربازان دشمن برای نظارت بر این عملیات حضور داشت و تنها فرد همراه ایشان من بودم. تبادل آتش بین 2 طرف بشدت ادامه داشت. انفجار گلوله‌های توپ و خمپاره در اطراف ما به طور پراکنده شنیده می‌شد. دکتر چمران در آن عملیات مجروح شد و تعدادی از رزمندگان ما هم به شهادت رسیدند. به شهید فلاحی پیشنهاد کردم برای محافظت از ترکش‌ها و گلوله‌ها از کلاه آهنی استفاده کند اما او اظهار داشت: گر نگهدار من آن است که من می‌دانم/ شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد. با این وجود از ایشان که آن زمان رئیس ستاد مشترک بود خواهش کردم برای اطمینان خاطر هنگام انفجار گلوله‌ها روی زمین دراز بکشند. شهید فلاحی با لبخندی گفت: تو از من خاطر جمع باش، چون انسان شهید نمی‌شود مگر آنکه قبل از شهادت، کامل شده باشد. ضمن آنکه من هنوز به آرزویم نرسیده‌ام. من که در پی راهی برای بازگشت یا جان‌پناه امنی بودم، پرسیدم: تیمسار شما مگر چه آرزویی دارید؟ لحظه‌ای تامل کرد و سپس گفت: می‌دانی تنها آرزوی من چیست؟ گفتم: آرزوی هر فرد نظامی در مرحله اول، سربلندی میهن و اهتزاز پرچم کشور به نشانه عزت و عظمت آن ملت است و این نشان می‌دهد که مردم آن کشور زنده، پویا و در دنیا قابل احترام هستند. ایشان گفتند: بله! همه اینها درست است اما می‌دانی که من وجب به وجب خاک خوزستان را به علت محل خدمت اولیه‌ام می‌شناسم؛ با توجه به پیشروی سریع عراق آرزو داشتم که ارتش عراق زمینگیر شود که چنین شد. تنها یک آرزوی بزرگ دیگر دارم. تنها آرزویم این است که ارتش متجاوز عراق را از اطراف آبادان تا مارد عقب بنشانیم. کمتر از یک سال بعد تیمسار فلاحی به آرزوی خود رسید اما چند ساعت پس از تحقق این آرزو به والاترین مقام انسانی یعنی شهادت در راه خدا نائل شد. (جعفر بریری، یکی از محافظان شهید فلاحی)
سپاهیِ ارتشی
تدوین اساسنامه تشکیلاتی سپاه از جمله مواردی است که شهید یوسف کلاهدوز در آن نقش بسزایی داشت و زمانی که مقرر شد برای سپاه آرم و علامتی در نظر گرفته شود، وی معتقد بود باید با صاحبنظران مشورت شود؛ در این زمینه سهل‌انگاری را جایز نمی‌دانست. اهل افراط و تفریط نبود. برخوردهایش کاملاً حساب‌شده و سنجیده بود. حالت تعادل ایشان در زندگی می‌تواند سرمشق و الگوی خوبی برای سایر برادران سپاه باشد. او عنصری آگاه و در تمام زمینه‌ها فعال، کنجکاو و نمونه بود. راستی، درستی و صداقت در کارها، رفتار و گفتارش جلوه‌گر بود. اطاعت او از امام در حد تعبد بود، زیرا او خود را از صمیم قلب مطیع اوامر امام می‌دانست و می‌کوشید حرکات و سکناتش با خواسته‌های حضرت امام مطابقت کامل داشته باشد. بسیاری از دوستان و همرزمان وی معتقدند او عصاره و خلاصه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است و مجموع ویژگی‌هایی که انقلاب برای یک سپاهی و یک پاسدار اسلام قائل است در او گرد آمده بود. او از تظاهر و خودنمایی پرهیز داشت و در انجام وظایف اجتماعی، اعتقادی و مذهبی می‌کوشید کارها را بدون ریا و تنها به خاطر رضای خدا انجام دهد و همین صفت حسنه او بود که باعث شد همسایگانش متوجه نشوند کسی که در همسایگی آنها زندگی می‌کند قائم‌مقام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. همین امر باعث شده بود تمام اهل محل و همسایگان انگشت حسرت به دهان گیرند که چرا او را بهتر و بیشتر نشناخته‌اند. در انجام فرمان‌های الهی پایبند بود و تحت هیچ شرایطی از انجام آن، شانه خالی نمی‌کرد. وقتی خبر شهادتش به سپاه رسید، عده‌ای از بچه‌ها می‌گفتند سپاه یتیم شده است. با اینکه قائم‌مقام سپاه بود هرگز راضی نمی‌شد برایش نگهبان و محافظ بگذارند و با سعی و تلاش فراوان دوستان، قبول کرد مسلح شود. کم می‌خوابید، کم می‌خورد و کم حرف می‌زد. مدیریت صحیح، پشتکار و خستگی‌ناپذیری، سعه‌صدر و تحمل زیادی در ناملایمات و شداید داشت.
اگر به ایران علاقه‌مندیم...
فکوری جزو بزرگانی بود که پله‌پله، نردبان ترقی را طی کرد و وقتی به جایگاه خلبانی و کسوت هدایت جنگنده‌های ایرانی رسید، کمال واقعی را با تمام وجود حس و لمس کرد. فکوری می‌گفت: «ارتش جمهوری اسلامی ایران همدوش با سایر رزمندگان، پاسداران دلیر و نیروهای بسیج، به طور قطع پیروز خواهد شد و امیدوارم در آینده‌ای نه چندان دور به این هدف نهایی خود که پیروزی است، برسیم». در مصاحبه‌ای دیگر چنین گفته بود: «ما اگر خود را به مرحله خودکفایی و استقلال اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و نظامی نرسانیم، مسلماً نمی‌توانیم ادعا کنیم انقلاب را به پیروزی رسانده‌ایم. این جنگ تحمیلی برای هر چه بیشتر وابسته کردن ما به امپریالیسم و به دنبال محاصره اقتصادی علیه این ملت توسط آمریکا طرح‌ریزی شده و ما باید بدانیم برای کسب پیروزی در این جنگ، همچون مسلمانان صدر اسلام در شعب ابی‌طالب که 3 سال تمام در دره‌ای خشک و در شرایط دشوار اقتصادی زندگی کردند و حاضر به وابستگی نشدند، زندگی کنیم؛ اگر شده با چنگ و دندان بجنگیم و ایمان داشته باشیم. خدا ما را یاری خواهد کرد». او همچنین در بخشی از یک سخنرانی می‌گوید: تنها سلاح ما در برابر توطئه‌های آمریکا، اتحاد، اتفاق، شکیبایی و از دست ندادن چراغ هدایت یعنی امام خمینی است و به مجرد اینکه امام امت را گم کنیم به بیراهه خواهیم رفت، چون پرچم هدایت است، یعنی باید درست پا به پای امام پیش برویم و در آن وقت است که پیروز خواهیم شد. آمریکا منتظر شکافی است تا وارد شود. همین حالا زمزه‌هایی است. جبهه‌هایی در حال گشوده شدن است که میهن‌پرستی و مکتب را در یک خط قرار می‌دهد؛ این باطل است و ممکن نیست. اگر به ایران علاقه‌مندیم به خاطر این است که ایران مهد پرورش اسلام محمدی(ص) است.
سرهنگ توپخانه، سیدموسی نامجو
در تاریخ ۱۲/۴/۶۰ امام راحل نامجو را به عنوان مشاور خود انتخاب کردند. با این حال او لحظه‌ای از تلاش باز نایستاد و با وجود مشغله زیاد از امور دانشگاه افسری و جبهه‌ها غافل نماند. در تاریخ ۲۷/۵/۶۰ از طرف نخست‌وزیر وقت (شهید باهنر) به وزارت دفاع منصوب شد. با توجه به اینکه نماینده امام در شورای عالی دفاع بود، باز هم نامه‌ای به حضرت امام(ره) نوشت و از ایشان کسب تکلیف کرد. امام(ره) نیز دستور دادند با حفظ سمت، مسؤولیت وزارت دفاع را نیز بپذیرد. بنابراین نامجو با حفظ سمت در شورای عالی دفاع و فرماندهی دانشگاه افسری، این مسؤولیت را نیز پذیرفت و در روز معارفه خود را چنین معرفی کرد: «سرهنگ توپخانه سیدموسی نامجوی فرمانده دانشکده افسری مأمور به وزارت دفاع». همزمان با به صدا درآمدن زنگ مدارس، شاگردان سابق نامجو آستین همت بالا زدند و نخستین یورش خود را با نام «عملیات ثامن الائمه(ع)» در جبهه جنوب آغاز کردند و نخستین پیروزی گسترده غیرکلاسیک ارتش اسلام در مقابل کفر صدامی به ثبت رسید. با پیروزی رزمندگان در این عملیات، ارتش اسلام حالت تهاجمی گرفت و بخش عمده‌ای از خاک کشور اسلامی از اشغال بعثیون خارج شد. پس از پایان این عملیات غرورآفرین، نامجو به همراه تعدادی از مسؤولان ارتش و شورای عالی دفاع برای سرکشی به جبهه آبادان رفت. در روز ۷/۷/۱۳۶۰ پس از بازدید از پیروزی‌های رزمندگان ارتش جمهوری اسلامی، با توجه به اینکه قرار بود سران ارتش در جشن فارغ‌التحصیلی دانشجویان شرکت کنند تصمیم گرفتند بازگردند اما پرواز هواپیما به اهواز دچار مشکلاتی شد و نامجو و فلاحی هر دو با تیمسار سرتیپ رحیمی تماس گرفتند و از او خواستند هواپیما و قطاری را برای انتقال اسرای عراقی به اهواز بفرستند. سرانجام هواپیمایی که حامل تعدادی از مجروحان عملیات بود آماده شد و نامجو، سرلشکر فلاحی، سرتیپ فکوری، شهید کلاهدوز، برادر جهان‌آرا و سیدرسول نامجو به طرف هواپیما رفتند. در نزدیکی هواپیما یکی از نمایندگان مجلس که برای بدرقه آنان آمده بود از نامجو سؤال می‌کند: «شما به کجا می‌روید؟» و نامجو با لبخند می‌گوید: «به کربلا!» و سوار هواپیما می‌شوند. ساعاتی بعد خبرسقوط هواپیما و شهادت نامجو و همراهانش ایران را عزادار کرد.
من مخلص و چاکر امام هستم
یکی از نام‌آشناترین شهدای ایران، فرمانده شهید سپاه خرمشهر است. کسی که با نوای «ممد نبودی ببینی» جای خالی‌اش در آزادی خرمشهر، هر سال تکرار می‌شود. او که تکیه کلامش «من مخلص و چاکر امام هستم» بود، در بخشی از وصیتنامه‌اش عمق علاقه و شناختش از امام را اینطور بیان می‌کند: و تو ای امامم! ای که به اندازه تمام قرن‌ها سختی‌ها و رنج‌ها کشیدی از دست این نابخردان خرد همه‌چیزدان! لحظه لحظه این زندگی بر تو همچون نوح، موسی و عیسی و محمد (ص) گذشت. ولی تو ای امام و ای عصاره تاریخ، بدان که با حرکتت، حرکت اسلام را در تاریخ جدید شروع کردی و آزادی مستضعفان جهان را تضمین کردی. ولی ای امام! کیست که این همه رنج‌ها و دردهای تو را درک کند؟! کیست که دریابد لحظه‌ای کوتاهی از این حرکت به هر عنوان، خیانتی به تاریخ انسانیت و کلیه انسان‌های حاضر و آینده تاریخ می‌باشد؟ ای امام! درد تو را، رنج تو را می‌دانم چه کسانی با جان می‌خرند، جوان
با ایمان، که هستی و زندگی تازه خویش را در راه هدف رسیدن حکومت عدل اسلامی فدا می‌کند. بله ای امام! درد تو را جوانان درک می‌کنند، اینان که از مال دنیا فقط و فقط رهبری تو را دارند و جان خویش را برای هدفت که اسلام است فدا می‌کنند. ای امام! تا لحظه‌ای که خون در رگ‌های ما جوانان پاک اسلام وجود دارد لحظه‌ای نمی‌گذاریم که خط پیامبرگونه تو که به خط انبیا و اولیا وصل است به انحراف کشیده شود. ای امام! من به عنوان کسی که شاید کربلای حسینی را در کربلای خرمشهر دیده‌ام، سخنی با تو دارم که از اعماق جانم و از پرپر شدن جوانان خرمشهری برمی‌خیزد و آن، این است؛ ای امام! از روزی که جنگ آغاز شد تا لحظه‌ای که خرمشهر سقوط کرد من یک ماه به طور مداوم کربلا را می‌دیدم؛ هر روز که حمله دشمن بر برادران سخت می‌شد و فریاد آنها بی‌سیم را از کار می‌انداخت و هیچ راه نجاتی نبود به اتاق می‌رفتم، گریه را آغاز می‌کردم و فریاد می‌زدم ای رب‌العالمین بر ما مپسند ذلت و خواری را.