سمانه فخار: کودکان با سرشت‌های متفاوتی به دنیا می‌آیند. بعضی از آنها تغییرپذیر، مهربان، منعطف، همکار و سازگار هستند و برخی پرخاشگر، پرتوقع و انعطاف ناپذیرند یعنی همان طور که صفات ظاهری مانند رنگ پوست، چشم و موهای آنها از طریق والدین‌شان به آنها ارث می‌رسد، اینگونه صفات نیز به آنان منتقل می‌شود، ولی مهم‌ترین چیزی که باعث شکل‌گیری صفات در فرزندان می‌شود، الگوی تربیتی والدین، سازگاری آنها با کودک و عوامل محیطی است. پرخاشگری از مهم‌ترین مشکلات رفتاری کودکان است که والدین به‌طور شایع درباره فرزندان خود در این‌باره با روانشناسان مشورت می‌کنند.
مهین اسلامی، فوق‌تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان، پرخاشگری را یکی از مشکلات رفتاری نسبتاً شایع، بسیار جدی و نگران‌کننده در کودکی می‌داند و می‌گوید: پرخاشگری عبارت است از صدمه رساندن به خود یا دیگری که می‌تواند به صورت فیزیکی یا همان آسیب جسمی یا کلامی باشد. از واژه پرخاشگری برای بیان مفهوم بسیاری از رفتارها از جمله بدخلقی، بحث و مشاجره، زورگویی، خراب کردن لوازم شخصی، دعوا کردن، کتک‌کاری، بی‌رحمی نسبت به حیوانات و پرت کردن وسایل استفاده می‌شود. وی درباره عوامل دخیل در به وجود آمدن اختلالات روانی از جمله پرخاشگری می‌گوید: سرشت و ساختار ژنتیکی فرد، محیط خانواده و روش‌های تربیتی و جامعه‌ای که فرد در آن زندگی می‌کند مواردی هستند که تأثیر بسزایی در پرخاشگری کودکان دارد. اینگونه کودکان اغلب ترجیح می‌دهند برای مشکلات شخصی خود راه‌حل‌هایی پرخاشگرانه پیدا کنند زیرا تفکر و رفتار این کودکان با دیگر افراد متفاوت است یعنی باور دارند که جهان سرشار از خشونت است و از رفتار دیگران برداشت منفی دارند. اسلامی می‌افزاید: یک کودک پرخاشگر، احتیاج به حمایت و توجه اطرافیان بویژه والدین دارد و لازم است توانایی‌ها و نقاط مثبت او تقویت و نقاط ضعف وی نادیده گرفته شود. به گفته اسلامی، کم‌توجهی والدین به رفتارهای مثبت کودک، بی‌اعتنایی به رفتارهای نامناسب آنها، الگوبرداری از رفتار پرخاشگرانه دیگران، خستگی و بی‌خوابی، تماشای فیلم‌های خشن یا بازی‌های رایانه‌ای و فشارهای روانی در خانواده از موارد کمک‌کننده به گسترش این بیماری در کودکان است. اسلامی درباره نقش جامعه در تکوین شخصیت کودک می‌گوید: چنانچه کودک در محیط نامناسب زندگی کند و رفتار پرخاشگرانه یکی از مهم‌ترین راه‌های رسیدن به اهداف باشد یا همبازی خشنی داشته باشد، چنین رفتارهایی را بیشتر از خود نشان می‌دهد و یاد می‌گیرد چگونه برای رسیدن به مقصود خود رفتار پرخاشگرانه نشان دهد. نقش خانواده در پرخاشگری کودک
سمانه فخار: کودکان با سرشت‌های متفاوتی به دنیا می‌آیند. بعضی از آنها تغییرپذیر، مهربان، منعطف، همکار و سازگار هستند و برخی پرخاشگر، پرتوقع و انعطاف ناپذیرند یعنی همان طور که صفات ظاهری مانند رنگ پوست، چشم و موهای آنها از طریق والدین‌شان به آنها ارث می‌رسد، اینگونه صفات نیز به آنان منتقل می‌شود، ولی مهم‌ترین چیزی که باعث شکل‌گیری صفات در فرزندان می‌شود، الگوی تربیتی والدین، سازگاری آنها با کودک و عوامل محیطی است. پرخاشگری از مهم‌ترین مشکلات رفتاری کودکان است که والدین به‌طور شایع درباره فرزندان خود در این‌باره با روانشناسان مشورت می‌کنند.
مهین اسلامی، فوق‌تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان، پرخاشگری را یکی از مشکلات رفتاری نسبتاً شایع، بسیار جدی و نگران‌کننده در کودکی می‌داند و می‌گوید: پرخاشگری عبارت است از صدمه رساندن به خود یا دیگری که می‌تواند به صورت فیزیکی یا همان آسیب جسمی یا کلامی باشد. از واژه پرخاشگری برای بیان مفهوم بسیاری از رفتارها از جمله بدخلقی، بحث و مشاجره، زورگویی، خراب کردن لوازم شخصی، دعوا کردن، کتک‌کاری، بی‌رحمی نسبت به حیوانات و پرت کردن وسایل استفاده می‌شود. وی درباره عوامل دخیل در به وجود آمدن اختلالات روانی از جمله پرخاشگری می‌گوید: سرشت و ساختار ژنتیکی فرد، محیط خانواده و روش‌های تربیتی و جامعه‌ای که فرد در آن زندگی می‌کند مواردی هستند که تأثیر بسزایی در پرخاشگری کودکان دارد. اینگونه کودکان اغلب ترجیح می‌دهند برای مشکلات شخصی خود راه‌حل‌هایی پرخاشگرانه پیدا کنند زیرا تفکر و رفتار این کودکان با دیگر افراد متفاوت است یعنی باور دارند که جهان سرشار از خشونت است و از رفتار دیگران برداشت منفی دارند. اسلامی می‌افزاید: یک کودک پرخاشگر، احتیاج به حمایت و توجه اطرافیان بویژه والدین دارد و لازم است توانایی‌ها و نقاط مثبت او تقویت و نقاط ضعف وی نادیده گرفته شود. به گفته اسلامی، کم‌توجهی والدین به رفتارهای مثبت کودک، بی‌اعتنایی به رفتارهای نامناسب آنها، الگوبرداری از رفتار پرخاشگرانه دیگران، خستگی و بی‌خوابی، تماشای فیلم‌های خشن یا بازی‌های رایانه‌ای و فشارهای روانی در خانواده از موارد کمک‌کننده به گسترش این بیماری در کودکان است. اسلامی درباره نقش جامعه در تکوین شخصیت کودک می‌گوید: چنانچه کودک در محیط نامناسب زندگی کند و رفتار پرخاشگرانه یکی از مهم‌ترین راه‌های رسیدن به اهداف باشد یا همبازی خشنی داشته باشد، چنین رفتارهایی را بیشتر از خود نشان می‌دهد و یاد می‌گیرد چگونه برای رسیدن به مقصود خود رفتار پرخاشگرانه نشان دهد. ارسال نظر
پربیننده