۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۰:۲۹

باکلمه

گذشته دیروز، امروز، فردا یا گذشته، حال، آینده، تمام زندگی یعنی این سه زمان.‌گذشته از اسمش پیداست، آنچه گذشت، نه می‌توانی دوباره به دستش بیاوری، نه قابل تکرار است و نه دلبستن به آن گرهی از حال تو را باز می‌کند. اگر باختی، تمام شد،‌اگر بردی، تمام شد اگر نه باختی و نه بردی باز هم گذشت، اما چراغی روشن کرده‌ای برای امروزت که آینده دیروزت به حساب می‌آید. می‌گویند: کسی آینده درخشان دارد که گذشته‌اش را کلاس‌های درسی بداند برای تعالی و رسیدن به پله‌های بالاتر. معمولا نگاه به گذشته به چند صورت زیر اتفاق می‌افتد: 1- عده‌ای به گذشته دل خوش کرده‌اند و با خاطرات آن دوره زندگی می‌کنند مثل پیران، چون کودک در حال زندگی می‌کند و جوان در آینده و پیر در گذشته. انسانی که از نظر سنی با گذشته‌هایش فاصله می‌گیرد،‌ رفته‌رفته در دوره جدید بین دیگران احساس غربت می‌کند و دنیایی که در اطرافش در رفت و آمد است، بسیار متفاوت است. پوشاک، خوراک،‌ وسایل نقلیه، نوع دوست داشتن،‌ عاشق شدن و ... به همین جهت تکیه کلام‌های آنها عموما روی واژه‌ «قدیم» کلید می‌خورد؛ مثلا زن هم زن‌های قدیم، قورمه‌سبزی هم قورمه‌سبزی‌های قدیم و جمله‌های دیگر. خوب طبیعی است چون دوسوم عمر این افراد مربوط به دوره‌ای است که خوش‌ترین یا تلخ‌ترین که هر دو حالت برای او خاطره‌آفرین بوده‌اند. 2- عده‌ای که از گذشته خود می‌گریزند، تصور گذشته برای آنها وحشتناک است زیرا جز تلخی، شکست و نامرادی نداشته‌اند. هر چند این نوع گذشته موجب آزار اکنون افراد می‌شود اما باید اعتراف کرد که 99 درصد مشکلات و بدبختی در پی کم‌توجهی‌ها و نابخردی‌های فردی پدید می‌آید مگر مواردی که در اختیار فرد نیست. به طور مثال، مرگ پدر و مادر در تصادف، مشکلات جسمی هنگام تولد که البته اگر اینها نیز ریشه‌یابی شود، جایی بی‌توجهی صورت گرفته است. 3- عده‌ای که گذشته خود را فراموش می‌کنند و این خطرناک‌ترین حالت انسان، تاریخ و جامعه محسوب می‌شود. دوره مدرن با دشمنی آشکار پا به میدان گذاشت تا گذشته را نابود کند و همین نگره موجب شد که بسیاری از ارزش‌ها، سنت‌ها و فرهنگ‌ها نابود شود. اعتقادات و‌ چارچوب‌های اخلاقی مثل رفتارهای فرزند،‌ والدین، دانشجو، استاد و کوچک، بزرگ و ... همگی تحت‌الشعاع دوره مدرن قرار گرفت و دیدیم و می‌بینیم که چه‌ها که نشد و نمی‌شود. در مقابل برخی از انسان‌ها با به دست آوردن مقام، ثروت‌ و پول و پله نه‌تنها از گذشته فرار می‌کنند بلکه ممکن است در جایی پدر و مادر را به عنوان خدمتکار معرفی ‌کنند، بی‌جهت حافظ نگفته است: «یارب مباد آنکه گدا معتبر شود». آورده‌اند که«ایاز» غلام محبوب سلطان محمود،‌ نیمه‌های شب از کاخ بیرون می‌آمد و می‌رفت در کلبه گوشه محوطه‌ کاخ تا ساعت‌ها آنجا بود و صبح زود می‌آمد به کاخ. حاسدان پیش سلطان محمود رفتند و گفتند: شما که این همه به او عشق می‌ورزید و دوستش دارید، او هر نیمه شب برای پنهان کردن گنج و ثروت به آن کلبه می‌رود. محمود که خیالش قرص بود، دستور داد او را در حین ارتکاب جرم دستگیر کنند. ماموران حسود،‌ نیمه‌شب وارد کلبه شدند، اما دیدند او لباس مندرس و رنگ و رو رفته‌ای پوشیده و به کفش گیوه‌ای که آویزان است، خیره شده است. محمود از ایاز، راز این کار را پرسید، ایاز گفت: ای محمود! من پیش‌ از آنکه به دربار تو بیایم و عزیز باشم، یک روستایی‌زاده فقیر بیش نبودم، نیمه شب‌ها به آنجا می‌روم تا با لباس آن دوره‌ام تجدید بیعت کنم که مبادا زندگی درباری مرا از گذشته‌ام دور کند. به قول«مرک ملف» نه در گذشته بمانیم و نه به آن پشت کنیم. جمعه؛ آغاز پخش آخرين اثر«پيمان ابدي» از شبكه يك فيلم تلويزيوني «چشم‌هاي نامحسوس» كه در حين تصويربرداري آن، «پيمان ابدي» بدلكار سينما و تلويزيون جان خود را از دست داد، جمعه روي آنتن شبكه يك سيما مي‌رود. اين فيلم تلويزيوني به كارگرداني سيدمحسن موسويان و تهيه‌كنندگي علي‌اصغر صديقي جمعه ساعت 16 روي آنتن شبكه يك سيما مي‌رود. طراحي صحنه‌هاي اكشن تله‌فيلم «چشم‌هاي نامحسوس» را زنده‌ياد پيمان ابدي برعهده داشت.
ارسال نظر
captcha
پربیننده