لحظه ديوانه‌وار پنالتي زدن به فيدل

پس از 23 سال بالاخره ديه‌گو آرماندو مارادوناي بزرگ يك گام براي آشتي با فيفا برداشت و اين هفته سرانجام پذيرفت كه با سايت رسمي فدراسيون جهاني فوتبال گفت‌وگويي انجام دهد كه با هم آنرا مرور مي‌كنيم. دیه‌گو! اکنون 9 ماه از آغاز کار شما به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال آرژانتین می‌گذرد. آیا این مدت برای شما مانند پدر شدن بوده است؟ تاحدودی بله. در تمام این 9 ماه روی هم رفته تنها یک ماه و نیم شاگردانم را در کنار یکدیگر داشته‌ام، بنابراین فرصت زیادی برای کار کردن با آنها به دست نمی‌آورم. ابتدای آغاز فعالیتم فوق‌العاده بود اما اکنون باید یکسری مسائل را به 25 بازیکن خود گوشزد کنم، چیزهایی از قبیل اینکه باید در داخل و خارج از زمین چگونه عمل کنند. خود من همه این مسائل را تجربه کرده‌ام و به همین خاطر است که بازیکنان می‌توانند از تجربه من بهره ببرند. آیا از این مساله لذت می‌برید؟ کار دشواری است. زمانی که خودم بازیکن بودم از همه چیز بیشتر لذت می‌بردم اما می‌خواهم از این بابت که وظایف خود را به درستی انجام می‌دهم مطمئن باشم. همه می‌دانند که من دوران سختی را گذرانده‌ام اما توانستم آن دوران را پشت سر بگذارم و اکنون هم هدایت تیم ملی فوتبال آرژانتین را عهده‌دار هستم. این رویایی است که به حقیقت پیوسته. آیا سرمربیگری آرژانتین دشوارتر از آن است که انتظارش را داشتید؟ این وظیفه به دلایلی که عنوان کردم دشوار است. شما همواره باید پشت تلفن از حال بازیکنان خود باخبر شوید. من هر روز برای مطلع شدن از عملکرد لیونل مسی، سرجیو آگرو، ماکسی رودریگز و دیگر اعضای تیم در جریان تمرین‌ها یا اینکه هوناس گوتیرز برای تیمش بازی کرده است یا نه، با کادر فنی ملاقات می‌کنم. مساله بیشتر به استدلال و منطق مربوط می‌شود تا تماشای بازی آنها، اما روند کار به همین شکل است. شک ندارم که دیدار برابر برزیل کلید ما برای راهیابی به جام جهانی خواهد بود. پس از آن باید به مصاف پاراگوئه برویم که در آنجا هم بخت زیادی برای پیروز شدن داریم. اگر خدا بخواهد 20 روز پیش از آغاز جام جهانی همه بازیکنانم را گرد هم می‌آورم و آن زمان است که ما برای داشتن شانس احتمالی جهت قهرمانی در این رقابت‌ها سخت مشغول کار خواهیم شد. بهتر است نگاهی به 9 ماه اخیر بیندازیم. از زمانی که هدایت تیم ملی را عهده دار شدید، چند مصاحبه داشته‌اید؟ مصاحبه‌های زیادی داشته‌ام، اما من سعی می‌کنم پیرامون برنامه‌های متعددی صحبت نکنم. یک مربی باید بداند که چه زمان لازم است دیده شود. اینکه من مارادونا هستم و هدایت تیم ملی را بر عهده دارم به این معنا نیست که باید همه جا باشم و همه از من راضی باشند. ستارگان واقعی بازیکنان هستند. آنها هستند که باید خود را نشان داده و به گفت و گو با رسانه‌ها بپردازند. آیا پرسش خاصی وجود دارد که شنیدن آن شما را به ستوه می‌آورد؟ بله! «چه زمانی شاهد تاثیر مارادونا در تیم ملی خواهیم بود؟» در حالی که من تنها 3روز پیش از هر دیدار با بازیکنانم ملاقات می‌کنم کاملاً ناعادلانه است که انتظار دیدن سبک بازی مارادونا را در تیم کنونی داشته باشیم. شما مجبورید نهایت استفاده را از هرآنچه دارید، ببرید و همه تصمیم‌های خود را طی 3 روز اتخاذ کنید. بازیکنان مسافت دوری را طی می‌کنند تا بتوانند به تیم ملحق شوند بنابراین برای تجدید قوای پاهای خود به زمان نیاز دارند تا بتوانند استراحت کنند. شما فرصت زیادی پیش از آغاز بازی جهت کار کردن با آنها پیدا نمی‌کنید و من هم نمی‌توانم روزی 2 جلسه برای آنها تمرین بگذارم. اگر این کار را می‌کردم آنها نابود می‌شدند. فقط سعی می‌کنم همه چیز را کم کم به آنها القا کنم. من خودم را بیشتر یک مربی می‌دانم تا یک مدیر فنی. چیزهایی که از شما پرسیده نشده اما برای تان حائز اهمیت هستند، چطور؟ اتحاد تیمی! ما نتیجه وحشتناکی در بولیوی به دست آوردیم و بازیکنانم با یکدیگر متحد باقی ماندند. هر زمان چنین شکست سنگینی را متحمل می‌شوید چند بازیکن هستند که یکدیگر را مقصر قلمداد می‌کنند، اما درست عکس این مساله در تیم ما رخ داد. ما در قالب یک تیم قدرت بیشتری پیدا کرده و در جریان پرواز با یکدیگر صحبت کردیم که از همین طریق روحیه خاصی به‌دست آوردیم. بازی فوق‌العاده‌ای در اکوادور ارائه کردیم و باید در نیمه نخست 2 گل از حریف پیش می‌افتادیم. فرصت‌ها را در آن دیدار از دست دادیم و امیدوارم برابر برزیل مساله‌ای مشابه رخ ندهد. آیا حقیقت دارد که شما شب‌ها ناگهان از خواب پریده و ایده‌هایی به ذهنتان خطور می‌کند که باید آنها را روی کاغذ پیاده کنید؟ بله! همین‌طور است؛ درباره ضربه‌های آزاد، ضربه‌های کرنر و این قبیل چیزها. به عنوان مثال، می‌خواهم تیمم بیشتر در زمین حریف بازیکنان آنها را تحت فشار قرار دهد و فضای بین دفاع، خط میانی و خط حمله را متراکم کند. زمانی که ما توپ را از دست می‌دهیم باید بلافاصله آن را از حریف پس بگیریم. یک مساله وجود دارد که آرژانتین باید نهایت استفاده را از آن ببرد و آن هم این حقیقت است که ما درباره درصد مالکیت توپ از هر تیمی در جهان بهتر هستیم. شاید برزیل در این زمینه با ما برابری کند، اما ایتالیا و آلمان در این باره به پای ما نمی‌رسند. ممکن است اسپانیا هم اخیراً از این قدرت بهره برده باشد، بویژه با داشتن ژاوی که می‌تواند همه هم تیمی‌هایش را در زمین پیدا کرده و برای فرناندو تورس و داوید ویا موقعیت‌سازی کند. تیم‌های دیگر در این زمینه موفق نیستند. اگر ما سخت فشار وارد کنیم هیچ راه گریزی برای حریفان باقی نمی‌ماند. آیا شما مسابقات فوتبال زیادی را طی این مدت تماشا کرده‌اید؟ بله! تمام مدت. اخیرا بازی چه کسی را تماشا کرده‌اید؟ آیا بازیکنی وجود دارد که بتازگی شما را شگفت‌زده کرده باشد؟ هیچکس به معنای واقعی مرا شگفت‌زده نکرده است. هر تیمی سبک خودش را دنبال می‌کند. میلان در حال تقلاست، اینتر وضعیت قبلی خود را حفظ کرده است و رئال مادرید هم با داشتن کاکا به طور اساسی تغییر خواهد کرد. کاکا به رئال ابعاد بیشتری خواهد بخشید، هرچند نمی‌دانم چرا در رئال از فرناندو گاگو استفاده نمی‌شود. رئالی‌ها باید به او بازی بدهند اما در هر صورت گاگو همواره از گزینه‌های نخست من برای تیم ملی است. من همچنین وضعیت تیم دوست خود، چیرو فرارا را هم دنبال کرده‌ام. آنها خوب کار می‌کنند و نمونه آشنایی از بازی ایتالیایی را ارائه می‌دهند که متشکل از دفاع سفت و سخت در زمین خودی و رساندن توپ به آلساندرو دل‌پیرو است تا او بتواند توپ را پخش کند. در رابطه با بازیکنان خودمان، به نظرم دیه‌گو میلیتو در شرایط فوق‌العاده‌ای به سر می‌برد و این مساله درباره دامادم، سرجیو آگرو هم صدق می‌کند. و مسی...؟ اخیراً او را ندیده‌ام. سعی کردم با او تماس تلفنی برقرار کنم.شنیده‌ام که مسی تمرین‌های پیش فصل خوبی را پشت سر می‌گذارد و مطلع شدن از این موضوع باعث خوشحالی است. آیا بازیکنی وجود دارد که بتازگی شما را تحت تاثیر قرار داده باشد؟ فلیپه ملو کشف بزرگی برای برزیل بوده و هالک از تیم پورتو هم تاثیر عمده‌ای در تیم آنها داشته است. رونالدینیو نیز نظر مرا به خود جلب کرده است. او دوباره آماده به نظر می‌رسد اما قدرت انفجاری خودش را از دست داده است. دوست دارم دوباره حرکت‌های فریب‌دهنده رونالدینیو و اینکه چگونه از سد بازیکنان حریف عبور می‌کند را ببینم. امیدوارم او به روزهای گذشته خود برگردد البته پس از دیدار ما برابر برزیل! بهتر است اکنون درباره شخص مارادونا صحبت کنیم. بدترین اتفاقی که تاکنون برای شما افتاده چه چیزی بوده است؟ بدترین اتفاق همواره رخ داده است (مکث می‌کند). من در عمق دریا بودم و دخترانم مرا از آب بیرون کشیدند. اکنون می‌توانم هر روز به موقع از خواب بیدار شوم و با توجه به اینکه پیش از این 3 روز کامل بیدار می‌ماندم یا مدام می‌خوابیدم، این مساله یک دستاورد محسوب می‌شود. دیدن نوه‌ام مانند لمس کردن آسمان است. هیچ چیزی با این مساله قابل مقایسه نیست. مانند یک پنالتی یا ضربه آزاد، هیچ چیز با آن برابری نمی‌کند. و بهترین اتفاق...؟ بهترین اتفاق رویارویی با مصیبت‌ها و از نوسازی شخصیتم بوده است. حرفم این نیست که می‌خواهم مشکلات را کاملاً شکست دهم، اما زمانی که با مشکلات روبه‌رو می‌شوم، همه تلاش خود را برای مبارزه با آنها می‌کنم. هنوز هم به تنهایی آماده هرآنچه هستم که زندگی می‌خواهد پیش روی من قرار دهد. بی تردید شما داستان‌های باورنکردنی بسیاری برای بازگو کردن دارید. غیرقابل باورترین موقعیتی که خود را در آن دیده‌اید چه بوده است؟ دیوانه‌وارترین لحظه زندگی‌ام هنگامی بود که به فیدل کاسترو چگونه پنالتی زدن خود را می‌آموختم. به او گفتم: «ابتدا به دروازه‌بان نگاه می‌کنم. اگر من زودتر از دروازه‌بان عمل کنم، او ضربه پنالتی را مهار خواهد کرد. اگر دروازه‌بان قبل از من وارد عمل شود، می‌توانم توپ را به سمت مخالف بفرستم». فیدل به وجد آمده بود و گفت: «زود باش، یک پنالتی به من بزن. به من نشان بده». آنها یک توپ آوردند و من گفتم: «این هم دروازه، درست است؟ تو آنجا در وسط دروازه بایست». تنها تصورش را بکنید، من و زدن ضربه پنالتی برابر فیدل کاسترو؟ جنون‌آمیز است! جام جهانی باید برای شما یک رویا باشد؟ بله و همینطور ملاقات با نلسون ماندلا. چندی پیش متوجه شدم که او 91 ساله شده است. همواره می‌خواستم او را از نزدیک ببینم اما هیچگاه نتوانستم چرا که همیشه با رخدادهای جدیدی در اینجا روبه‌رو شدم. امیدوارم روزی موفق به دیدن ماندلا شوم. آیا جام جهانی یک وسواس است؟ جام جهانی بدون آرژانتین یک جام جهانی غیرمعمول است. جام جهانی بدون آرژانتین بی روح خواهد بود. به نظر می‌رسد از راهیابی تیم تان به جام جهانی اطمینان کامل دارید. من کاملاً مطمئن هستم که ما به جام جهانی می‌رویم، در غیر این صورت اکنون با شما به گفت‌و‌گو نمی‌نشستم. به گفته هم تیمی‌هایتان در جام جهانی 1986 و پس از قهرمانی، شما جام را رها نمی‌کردید. همینطور است، من به ندرت دست از جام قهرمانی می‌کشیدم. ما نمی‌توانستیم در آزتك مكزيك دور افتخار بزنیم. سعی کردیم اما امکانش وجود نداشت. زمانی که به مرکز تمرین تیم که محل استقرارمان بود برگشتیم من جام را روی زمین چمن قرار دادم و در آنجا تنها خودمان دور افتخار زدیم. خانواده‌هایمان هم کنار زمین ما را تماشا می‌کردند. فکر می‌کنم در جام جهانی 2010 هم شما جام را رها نخواهید کرد. نه! این افتخار نصیب خاویرماسچرانو می‌شود و او هم مایل به رها کردن جام نخواهد بود. این خط و این نشان؛ ماسچرانو هم کار مرا تکرار خواهد کرد. منبع: سایت فیفا ترجمه: رشید سعدلو