مهندس موسوی در یکی از نخستین سخنرانی‌های انتخاباتی خود در دانشکده فنی دانشگاه تهران برای تبیین یکی از مهم‌ترین رؤیاهای خود به یکی از اساطیر یونان اشاره کرد؛ ژانوس، خدای دروازه‌ها، مرزها و
پل ها. موجودی که دو سر دارد و هر سر او به یک سو می‌نگرد. از نظر استعاری در فرهنگ غربی به ژانوس به عنوان امکانی برای جمع کردن ضدها و فائق آمدن بر تضادها نگریسته می‌شود. جان کلام موسوی در سخنرانی دانشکده فنی این بود که این آن چیزی است که جامعه ایرانی می‌طلبد. ژانوسی که سری به سوی اصول و سری به سوی اصلاح داشته باشد. و بعد نشان می‌آورد از مردمی که اصولگرا یا اصلاح‌طلب (به مفهوم مصطلح) نیستند و همزمان از انرژی هسته‌ای، تنش‌زدایی بین‌المللی، آزادی بیان و احترام به مقدسات طرفداری می‌کنند. رؤیای موسوی در آن مقطع فائق آمدن بر چنین مرزبندی‌هایی بود که مردم را
بخش بخش می‌کند و البته روشن بود که از نظر او شاهزاده و شهسوار این رؤیا کس دیگری جز خودش نمی‌تواند باشد!
طنز تاریخ را ببینید که ژانوس ایرانی در عمل مسبب عجیب و غریب‌ترین شکاف و دودستگی اجتماعی 30 سال اخیر کشور شد. شکافی که مشابه آن را فقط می‌توان در فضای اسفند 59 تا تیر 60 ردیابی کرد. کسی که قرار بود همه فصل‌ها و اختلاف‌های جامعه ایران را به وصل و اتفاق تبدیل کند، تنها دستاوردش ورود اختلاف به درون هسته‌ها و سلول‌های جامعه ایران است. داخل محیط‌های کاری، گروه‌های دوستانه، جمع‌های فامیلی و حتی درون چارچوب علی‌القاعده امن خانواده هسته‌ای! گفتم که ما یک بار قبلاً ایستادن دوست در مقابل دوست، خواهر در مقابل برادر، پدر در مقابل فرزند، زن در برابر شوهر را تجربه کرده‌ایم. از پدران‌مان شنیده‌ایم که تلخی آن فضا چگونه کام‌ها را تلخ و هیبت فاجعه‌آمیزش تپش قلب‌ها را تند کرده بود. و فراموش نکرده‌ایم که آتش این فتنه مگر به بهایی بزرگ و به برکت خون‌های شریف و نفوس پاکی که در دفتر حزب و ساختمان نخست وزیری بر زمین ریخت و به آسمان عروج کرد، خاموش نشد. از شعار «...طالقانی رو تو کشتی! » تا شعار «...با خون خود نوشتی... » چقدر راه بود؟ راستی! در میان سر دهندگان این 2 شعار در 2 مقطع زمانی متفاوت چقدر همپوشانی وجود داشت؟! آیا این بار نیز باید برای رفع چنین فتنه‌ای چنان بهایی پرداخته شود؟ می‌دانم که دوستان مخالف بی‌حوصله، دارند نق می‌زنند که «چه ربطی دارد؟... اگر بنا بر مشابهت باشد چرا با مقطع 56 و 57 مقایسه نکنیم؟!» اشکالی ندارد! مقایسه کنید. ولی مقایسه‌تان مقایسه بی‌وجهی است! انقلاب وقتی رخ داد که همه یک ملت در مقابل حکومتی که جز استظهار به حمایت بیگانه و قوه قهریه چیزی نداشت، ایستاد .
اما روشن است که حمایت بیگانه این بار - اگر وجودش را بپذیریم - متوجه چه کسانی است. البته عجیب است که باید برای روشن‌ترین امور استدلال بیاوریم ولی دوستان نمی‌خواهند چشم‌هایشان را باز کنند و ببینند که درباره حکومتی صحبت می‌کنند که روز 26/3 ظرف 3 یا 4 ساعت صدها هزار نفر از هواداران خود را به خیابان‌های تهران کشاند و 3 روز بعد بزرگ‌ترین نماز جمعه تاریخ انقلاب را برپا ساخت؟
باری، فرجام این بازی با آتش، نه بهمن 1357 که حداکثر خرداد 1360 است. شما بخشی از مردم را در مقابل بخشی دیگر شورانده‌اید و از چنین شورشی هر چه در بیاید انقلاب در نمی‌آید. اگر به الله‌اکبر گفتن بر سر بام‌های محله‌های شمالی تهران هم باشد، پیشنهاد می‌کنم که بروید در کتاب «مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام» (جلد 2، صفحه 559) اطلاعیه 27 خرداد سال 60 مجاهدین خلق را بخوانید : «مردم قهرمان... بار دیگر فریاد پرخروش الله‌اکبر را در مخالفت با روش‌های انحصارطلبانه ضدمردمی و ضداسلامی و در حمایت از آزادی‌های اساسی و رئیس جمهور دکتر بنی‌صدر، در پشت بام‌ها سر می‌دهند».
البته دور از جان الله‌اکبرگویان این شب‌ها! دور از جان مهندس موسوی! ولی آخر بنی‌صدر هم بر عزل قانونی خود توسط نمایندگان مجلس منتخب ملت اسم کودتا گذاشته بود و مردم را به استقامت برای جلوگیری از انحراف انقلاب و بیداری غول استبداد فرا می‌خواند! (صفحه 549)
تاریخ بازیگوشی‌های غریبی دارد....
بازیگوشی‌های تاریخ و فرجام تراژیک ژانوس ایرانی
مهندس موسوی در یکی از نخستین سخنرانی‌های انتخاباتی خود در دانشکده فنی دانشگاه تهران برای تبیین یکی از مهم‌ترین رؤیاهای خود به یکی از اساطیر یونان اشاره کرد؛ ژانوس، خدای دروازه‌ها، مرزها و
پل ها. موجودی که دو سر دارد و هر سر او به یک سو می‌نگرد. از نظر استعاری در فرهنگ غربی به ژانوس به عنوان امکانی برای جمع کردن ضدها و فائق آمدن بر تضادها نگریسته می‌شود. جان کلام موسوی در سخنرانی دانشکده فنی این بود که این آن چیزی است که جامعه ایرانی می‌طلبد. ژانوسی که سری به سوی اصول و سری به سوی اصلاح داشته باشد. و بعد نشان می‌آورد از مردمی که اصولگرا یا اصلاح‌طلب (به مفهوم مصطلح) نیستند و همزمان از انرژی هسته‌ای، تنش‌زدایی بین‌المللی، آزادی بیان و احترام به مقدسات طرفداری می‌کنند. رؤیای موسوی در آن مقطع فائق آمدن بر چنین مرزبندی‌هایی بود که مردم را
بخش بخش می‌کند و البته روشن بود که از نظر او شاهزاده و شهسوار این رؤیا کس دیگری جز خودش نمی‌تواند باشد!
طنز تاریخ را ببینید که ژانوس ایرانی در عمل مسبب عجیب و غریب‌ترین شکاف و دودستگی اجتماعی 30 سال اخیر کشور شد. شکافی که مشابه آن را فقط می‌توان در فضای اسفند 59 تا تیر 60 ردیابی کرد. کسی که قرار بود همه فصل‌ها و اختلاف‌های جامعه ایران را به وصل و اتفاق تبدیل کند، تنها دستاوردش ورود اختلاف به درون هسته‌ها و سلول‌های جامعه ایران است. داخل محیط‌های کاری، گروه‌های دوستانه، جمع‌های فامیلی و حتی درون چارچوب علی‌القاعده امن خانواده هسته‌ای! گفتم که ما یک بار قبلاً ایستادن دوست در مقابل دوست، خواهر در مقابل برادر، پدر در مقابل فرزند، زن در برابر شوهر را تجربه کرده‌ایم. از پدران‌مان شنیده‌ایم که تلخی آن فضا چگونه کام‌ها را تلخ و هیبت فاجعه‌آمیزش تپش قلب‌ها را تند کرده بود. و فراموش نکرده‌ایم که آتش این فتنه مگر به بهایی بزرگ و به برکت خون‌های شریف و نفوس پاکی که در دفتر حزب و ساختمان نخست وزیری بر زمین ریخت و به آسمان عروج کرد، خاموش نشد. از شعار «...طالقانی رو تو کشتی! » تا شعار «...با خون خود نوشتی... » چقدر راه بود؟ راستی! در میان سر دهندگان این 2 شعار در 2 مقطع زمانی متفاوت چقدر همپوشانی وجود داشت؟! آیا این بار نیز باید برای رفع چنین فتنه‌ای چنان بهایی پرداخته شود؟ می‌دانم که دوستان مخالف بی‌حوصله، دارند نق می‌زنند که «چه ربطی دارد؟... اگر بنا بر مشابهت باشد چرا با مقطع 56 و 57 مقایسه نکنیم؟!» اشکالی ندارد! مقایسه کنید. ولی مقایسه‌تان مقایسه بی‌وجهی است! انقلاب وقتی رخ داد که همه یک ملت در مقابل حکومتی که جز استظهار به حمایت بیگانه و قوه قهریه چیزی نداشت، ایستاد .
اما روشن است که حمایت بیگانه این بار - اگر وجودش را بپذیریم - متوجه چه کسانی است. البته عجیب است که باید برای روشن‌ترین امور استدلال بیاوریم ولی دوستان نمی‌خواهند چشم‌هایشان را باز کنند و ببینند که درباره حکومتی صحبت می‌کنند که روز 26/3 ظرف 3 یا 4 ساعت صدها هزار نفر از هواداران خود را به خیابان‌های تهران کشاند و 3 روز بعد بزرگ‌ترین نماز جمعه تاریخ انقلاب را برپا ساخت؟
باری، فرجام این بازی با آتش، نه بهمن 1357 که حداکثر خرداد 1360 است. شما بخشی از مردم را در مقابل بخشی دیگر شورانده‌اید و از چنین شورشی هر چه در بیاید انقلاب در نمی‌آید. اگر به الله‌اکبر گفتن بر سر بام‌های محله‌های شمالی تهران هم باشد، پیشنهاد می‌کنم که بروید در کتاب «مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام» (جلد 2، صفحه 559) اطلاعیه 27 خرداد سال 60 مجاهدین خلق را بخوانید : «مردم قهرمان... بار دیگر فریاد پرخروش الله‌اکبر را در مخالفت با روش‌های انحصارطلبانه ضدمردمی و ضداسلامی و در حمایت از آزادی‌های اساسی و رئیس جمهور دکتر بنی‌صدر، در پشت بام‌ها سر می‌دهند».
البته دور از جان الله‌اکبرگویان این شب‌ها! دور از جان مهندس موسوی! ولی آخر بنی‌صدر هم بر عزل قانونی خود توسط نمایندگان مجلس منتخب ملت اسم کودتا گذاشته بود و مردم را به استقامت برای جلوگیری از انحراف انقلاب و بیداری غول استبداد فرا می‌خواند! (صفحه 549)
تاریخ بازیگوشی‌های غریبی دارد....
ارسال نظر
پربیننده