محمد مهدی اسلامی : آنچه شهيد دکتر سیدحسن آیت را مطرح می‌ساخت، جریان‌شناسی و نفاق شناسی ویژه او در شرایط غبار آلود پس از انقلاب بود، آنچنان که فردی همچون احمد سلامتیان نیز نه تنها در مجلس شورای اسلامی حضور داشت، بلکه به اعتبارنامه آیت اعتراض کرد تا فصلی تاریخی را به نمایش گذارد.
مخالفت سلامتیان با آیت شاید بیش از هر چیز از آن جهت بود که آیت، بنی صدر را بخوبی می‌شناخت زیرا وی در دوران دانشجویی در رشته جامعه شناسی (در مقطع کارشناسی ارشد) با ابوالحسن بنی‌صدر همکلاس بود و ریشه‌های فکری او را بخوبی می شناخت. این شناخت البته بسیار بیشتر از شخص بنی‌صدر بود. او «درباره رجال سیاسی و تاریخی معاصر ایران شناخت کاملی داشت به گونه‌ای که اگر کسی به ایشان معرفی می‌شد بلافاصله سوابق فعالیت‌هایش در مجلس، موضع‌گیری‌ها، کتاب‌های نوشته شده، عضویت درگروه‌ها و تمام جزئیات زندگی او را بیان می‌کرد. دوستان به علت حضورش در نهضت ملی شدن صنعت نفت و مطالعه تمام روزنامه‌های موافق و مخالف که از قبل از سی‌ام تیرماه 1320 وحتي
بعد از آن منتشر شده بود، از او به عنوان دایره المعارف رجال ایران یاد می‌کردند و این نشانگر مطالعه بسیار عمیق او در تاریخ معاصر ایران و حضور ذهن قوی وی بود. به همین دلیل اندیشه‌اش همیشه جلوتر از زمان حرکت می‌کرد و آینده‌نگر بود و نسبت به عملکرد افراد هشدار می‌داد. ایشان قبل از نامزدی ریاست جمهوری بنی‌صدر در نطقی که در مجلس درباره قانون اساسی ایراد کرد، گفت: «آنهایی که قانون اساسی را قبول ندارند و آنهایی که رئیس‌جمهوری را مترسک، در روزنامه قلمداد می‌کنند، همینجا خود را کاندیدای ریاست جمهوری خواهند کرد». پیش‌بینی او بر اساس شناخت بود و اعتقاد داشت که جلوتر حرکت نمی‌کند بلکه کوشش می‌کند تا زمینه لازم را برای بیان رهنمودهای حضرت امام به وجود بیاورد.
یقین، عاملی بود تا سیدحسن آیت بر امری که حق بود اصرار کند، برایش مهم نبود چه تعدادی از وی حمایت می‌کنند یا مخالف او هستند. مقصودش بالا بردن سطح آگاهی جامعه و جلوگیری از به‌وجود آمدن جو مناسب برای دشمن جهت خدشه‌دار کردن چهره اصیل این انقلاب بود و به همین خاطر همیشه تذکر می‌داد که باید هوشیار باشیم تا نقشه‌های دشمنان عملی نشود و این درایت ایشان، هنگامی که به عنوان یکی از اعضای اصلی مجلس خبرگان کار خود را آغاز کرد به زیبایی نمایان شد. دکتر آیت در دفاع از ولایت می‌گفت: «ما ولایت فقیه را باید مثل سدی در مقابل نفوذ غرب‌گرایی در کشور به‌وجود بیاوریم». وی با نگرش خاصی مسأله فرماندهی کل قوا را جزو اختیارات ولی فقیه پیشنهاد کرد که همین امر نقش بسزایی در سرنوشت انقلاب ما داشت. او در این رابطه سخنرانی‌های زیادی در مجلس خبرگان در حضور بنی‌صدر و گروه‌هاي مخالف انجام داد که هنوز سخنانش شاهد صادق حمایت مخلصانه او از ولایت فقیه است.
دکتر سید حسن آیت همیشه با مسائل اصولی برخورد می‌کرد، هیچگاه غیر منطقی نبود و می‌کوشید مشکلات به صورت شخصی مطرح نشود و اگر با شخصی مخالفت داشت آن را مخالف دو جریان یا دو خط فکری می‌دانست. با همین منطق بود که در تاریخ 14 تیر 1360، در مخالفت با وزارت خارجه میرحسین موسوی در مجلس شورای اسلامی که تنها یک هفته بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی صورت گرفت، چنین گفت: «... در این شرایط حساس، در این شرایطی که ملت هم عزادار است و هم دچار موفقیت‌هایی شده است، نمی خواستم صحبت کنم اما در محظور بودم... اگر ایشان الآن هم به این سؤال من پاسخ بگویند شاید مساله حل شده است که آیا ایشان مصدقِ امام را قبول دارند که امام می فرمایند مصدق به اسلام سیلی زد، مصدق مسلم نبود، در زمان مصدق به چشم سگ عینک زدند و روی آن نوشتند آیت الله، یا مصدق سرمقاله 28 تیر 1358 و 14 اسفند 1358و مقاله اخیری که تحت عنوان «خیابان مصدق» نوشتند؟ ... مطلب زیاد است ولی شرایط کنونی را من مناسب برای طرح این مسائل نمی‌دانم ولی این سؤال را دلم می‌خواهد که ایشان صریحا جواب بدهند». البته او گویا اسناد دیگری نیز درباره عدم صلاحیت موسوی داشته است که در لحظه شهادت نیز برخی سخن از همراه بودن اسنادی در این ارتباط با او می‌گویند. این مصداق بخوبی بیانگر صراحت او با جریان‌های انحرافی حتی در لحظاتی همچون روزهای پس از هفتم تیر است.
شهید دکتر سيدحسن آیت که از همان ابتدا عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی ایران و عهده‌دار سمت دبیری سیاسی در این حزب شد، سرانجام مزد پایمردی‌های خود را گرفت و ساعت 8 صبح روز چهارشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۶۰، در مقابل منزلش در یکی از کوچه‌های نارمک تهران، با شلیک 65 گلوله به شهادت رسید.
شهادت آیت در کمتر از 40 روز پس از انفجار حزب جمهوری و با شلیک 65 گلوله به سوی او، اگرچه نشانگر کینه دشمنان نسبت به اوست؛ اما با توجه به فرار بنی‌صدر 7 روز پیش از این ترور و شکست شورش منافقین، خبر از رازی دیگر نیز دارد و آن اینکه باقی ماندن آیت، مانعی جدی برای حرکت های انحرافی دیگری که استکبار به آنها دل بسته بود، می‌شد.
ترور آیت برای تداوم خط نفاق
محمد مهدی اسلامی : آنچه شهيد دکتر سیدحسن آیت را مطرح می‌ساخت، جریان‌شناسی و نفاق شناسی ویژه او در شرایط غبار آلود پس از انقلاب بود، آنچنان که فردی همچون احمد سلامتیان نیز نه تنها در مجلس شورای اسلامی حضور داشت، بلکه به اعتبارنامه آیت اعتراض کرد تا فصلی تاریخی را به نمایش گذارد.
مخالفت سلامتیان با آیت شاید بیش از هر چیز از آن جهت بود که آیت، بنی صدر را بخوبی می‌شناخت زیرا وی در دوران دانشجویی در رشته جامعه شناسی (در مقطع کارشناسی ارشد) با ابوالحسن بنی‌صدر همکلاس بود و ریشه‌های فکری او را بخوبی می شناخت. این شناخت البته بسیار بیشتر از شخص بنی‌صدر بود. او «درباره رجال سیاسی و تاریخی معاصر ایران شناخت کاملی داشت به گونه‌ای که اگر کسی به ایشان معرفی می‌شد بلافاصله سوابق فعالیت‌هایش در مجلس، موضع‌گیری‌ها، کتاب‌های نوشته شده، عضویت درگروه‌ها و تمام جزئیات زندگی او را بیان می‌کرد. دوستان به علت حضورش در نهضت ملی شدن صنعت نفت و مطالعه تمام روزنامه‌های موافق و مخالف که از قبل از سی‌ام تیرماه 1320 وحتي
بعد از آن منتشر شده بود، از او به عنوان دایره المعارف رجال ایران یاد می‌کردند و این نشانگر مطالعه بسیار عمیق او در تاریخ معاصر ایران و حضور ذهن قوی وی بود. به همین دلیل اندیشه‌اش همیشه جلوتر از زمان حرکت می‌کرد و آینده‌نگر بود و نسبت به عملکرد افراد هشدار می‌داد. ایشان قبل از نامزدی ریاست جمهوری بنی‌صدر در نطقی که در مجلس درباره قانون اساسی ایراد کرد، گفت: «آنهایی که قانون اساسی را قبول ندارند و آنهایی که رئیس‌جمهوری را مترسک، در روزنامه قلمداد می‌کنند، همینجا خود را کاندیدای ریاست جمهوری خواهند کرد». پیش‌بینی او بر اساس شناخت بود و اعتقاد داشت که جلوتر حرکت نمی‌کند بلکه کوشش می‌کند تا زمینه لازم را برای بیان رهنمودهای حضرت امام به وجود بیاورد.
یقین، عاملی بود تا سیدحسن آیت بر امری که حق بود اصرار کند، برایش مهم نبود چه تعدادی از وی حمایت می‌کنند یا مخالف او هستند. مقصودش بالا بردن سطح آگاهی جامعه و جلوگیری از به‌وجود آمدن جو مناسب برای دشمن جهت خدشه‌دار کردن چهره اصیل این انقلاب بود و به همین خاطر همیشه تذکر می‌داد که باید هوشیار باشیم تا نقشه‌های دشمنان عملی نشود و این درایت ایشان، هنگامی که به عنوان یکی از اعضای اصلی مجلس خبرگان کار خود را آغاز کرد به زیبایی نمایان شد. دکتر آیت در دفاع از ولایت می‌گفت: «ما ولایت فقیه را باید مثل سدی در مقابل نفوذ غرب‌گرایی در کشور به‌وجود بیاوریم». وی با نگرش خاصی مسأله فرماندهی کل قوا را جزو اختیارات ولی فقیه پیشنهاد کرد که همین امر نقش بسزایی در سرنوشت انقلاب ما داشت. او در این رابطه سخنرانی‌های زیادی در مجلس خبرگان در حضور بنی‌صدر و گروه‌هاي مخالف انجام داد که هنوز سخنانش شاهد صادق حمایت مخلصانه او از ولایت فقیه است.
دکتر سید حسن آیت همیشه با مسائل اصولی برخورد می‌کرد، هیچگاه غیر منطقی نبود و می‌کوشید مشکلات به صورت شخصی مطرح نشود و اگر با شخصی مخالفت داشت آن را مخالف دو جریان یا دو خط فکری می‌دانست. با همین منطق بود که در تاریخ 14 تیر 1360، در مخالفت با وزارت خارجه میرحسین موسوی در مجلس شورای اسلامی که تنها یک هفته بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی صورت گرفت، چنین گفت: «... در این شرایط حساس، در این شرایطی که ملت هم عزادار است و هم دچار موفقیت‌هایی شده است، نمی خواستم صحبت کنم اما در محظور بودم... اگر ایشان الآن هم به این سؤال من پاسخ بگویند شاید مساله حل شده است که آیا ایشان مصدقِ امام را قبول دارند که امام می فرمایند مصدق به اسلام سیلی زد، مصدق مسلم نبود، در زمان مصدق به چشم سگ عینک زدند و روی آن نوشتند آیت الله، یا مصدق سرمقاله 28 تیر 1358 و 14 اسفند 1358و مقاله اخیری که تحت عنوان «خیابان مصدق» نوشتند؟ ... مطلب زیاد است ولی شرایط کنونی را من مناسب برای طرح این مسائل نمی‌دانم ولی این سؤال را دلم می‌خواهد که ایشان صریحا جواب بدهند». البته او گویا اسناد دیگری نیز درباره عدم صلاحیت موسوی داشته است که در لحظه شهادت نیز برخی سخن از همراه بودن اسنادی در این ارتباط با او می‌گویند. این مصداق بخوبی بیانگر صراحت او با جریان‌های انحرافی حتی در لحظاتی همچون روزهای پس از هفتم تیر است.
شهید دکتر سيدحسن آیت که از همان ابتدا عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی ایران و عهده‌دار سمت دبیری سیاسی در این حزب شد، سرانجام مزد پایمردی‌های خود را گرفت و ساعت 8 صبح روز چهارشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۶۰، در مقابل منزلش در یکی از کوچه‌های نارمک تهران، با شلیک 65 گلوله به شهادت رسید.
شهادت آیت در کمتر از 40 روز پس از انفجار حزب جمهوری و با شلیک 65 گلوله به سوی او، اگرچه نشانگر کینه دشمنان نسبت به اوست؛ اما با توجه به فرار بنی‌صدر 7 روز پیش از این ترور و شکست شورش منافقین، خبر از رازی دیگر نیز دارد و آن اینکه باقی ماندن آیت، مانعی جدی برای حرکت های انحرافی دیگری که استکبار به آنها دل بسته بود، می‌شد.
ارسال نظر
پربیننده