ساعت ۱۱ شب دوشنبه
کم‌کم آماده خواب می‌شویم. من کمی نگرانم اما پدر می گوید نگران نباش، تا وقتی گنبد آهنین هست اتفاقی برای ما نمی افتد. خواستم بگویم «دفعات قبل هم همین را گفتی و دقیقا همیشه هم یک اتفاقی افتاده» ولی دیدم پدر خوابش برده. انصافا چطوری با کلاهخود اینقدر راحت خوابش می برد؟
ساعت ۲ شب دوشنبه
با یک صدای وحشتناک از خواب پریدم. تا بفهمم چه شده خودم را در بغل پدر دیدم که با جیغ و داد به سمت پناهگاه می دود. حالا که فکر می کنم صدای جیغ پدر از صدای موشکها هم ترسناک‌تر است. اوه اوه فردا صبح باز باید تشک هایمان را بشوییم.
ساعت ۱۲ ظهر سه شنبه
بعد از یک شب پر از خمپاره و یک صبح پر از بیگاری برای شستن تشکها، یک ناهار خوشمزه حال آدم را جا می آورد. ولی حیف که مادر از این زندگی پر از استرس خسته شده و به خانه ی پدربزرگ در آمریکا رفته. آشپزی پدر از تیراندازی اش هم بدتر است. به قول مادر «پس کی این زندگی سگی تمام می شود؟»
ساعت ۸ صبح چهارشنبه
دیشب پدر آماده‌باش بوده و بعد از تلافی فلسطینی‌ها، حسابی آسیب دیده. الآن فقط چشمهایش در گچ نیست.
البته دلیل آسیب دیدنش خود خود موشکها نبودند. بعد از شروع موشکباران پدر فرار می‌کند ولی به خاطر وزن زیادش می‌خورد زمین و بقیه سربازان فراری از رویش رد می‌شوند.
به پدر می گویم«مگر گنبد آهنین نداشتیم؟»
پدر می گوید«پسرم! خفه شو!»