مسکن‌خواهی یکی از شغل‌های پرمخاطب این روزهاست. مسکن‌خواه ممکن است جوانی دم بخت باشد یا دانشجویی که خوابگاه گیرش نیامده یا مستاجری که به سبب افزایش عجیب نرخ کرایه از تمدید قرارداد قبلی به‌شدت عاجز و درمانده است. مسکن‌خواهی عمدتا یک شغل فصلی است که از اواخر خرداد با جمله «با این قیمت خالی باشه به صرفه‌تره» آغاز شده و نهایتا اواخر شهریورماه با «خوب امسال هم یه خاکی تو سرمون کردیم» تمام می‌شود.
یک مسکن‌خواه کار خود را از مناطق شهرداری یک رقمی شروع می‌کند و بنگاه به بنگاه به مسکن‌خواهی می‌پردازد و عمدتا پذیرای جملاتی نظیر: «حاجی گرفتی ما رو»، «اگه دوبرابرش کنی شاید بشه یه کاری برات کرد»، «با این پول که قبرم بهت اجاره نمیدن» و... از بنگاه‌داران محترم می‌شود و همینطور با امید زنده است و با تدبیر، منطقه به منطقه پایین می‌آید که نهایتا در یکی از مناطق
دو‌رقمی مایل به سه‌رقمی - و حتی مناطقی با اسامی منتهی به آباد - موفق به ادای مسوولیت اجتماعی خود شده، به مدت هشت ماه از وضعیت مسکن‌خواهی خارج می‌شود.
البته بعضی این شغل را به عنوان شغل دائمی انتخاب کرده اند. اینها عمدتا امید به خرید خانه یا تکمیل واحدهای مسکن مهرشان در دولت دارند. یا واحدی پیش‌خرید کرده‌اند که طرف بسازد و دوساله تحویل دهد؛ اما هنوز تیرآهن‌هایش سر ز خاک بیرون نکشیده که طرف گرانی مصالح را بهانه کرده، پول خون پدربزرگ فقیدش را برای ادامه پروژه طلب می‌کند.
متقاضیان این شغل جوانانی هستند که منتظرند بزرگترها برایشان آستین بالا بزنند و هر چه سریع‌تر تبدیل به مسکن‌خواه شوند. یا افرادی که منتظرند دولت بالاخره یا ثبت نام مسکن مهر را مجددا آغاز کند یا مسکن اجتماعی یا چمیدونم آلونکی چیزی!
مسکن‌خواهان برای جامعه بسیار مفیدند زیرا سایر اقشار جامعه می‌توانند آنها را با زوایای مختلف در فرق زن و بچه‌شان بکوبند و باعث شوند آنها - یعنی زن و بچه‌ها - قدر عافیت دانسته و با کمبودها و نبودهای زندگی کلاً بسازند...