استیو با جدیت تمام به من گفت: آیا شما با بدهی‌های آن در شرط‌بندی‌ها مشکل دارید؟ از پس پرداخت آنها برنمی‌آیید؟ نمی‌خواهید آنها را پرداخت کنید؟ نگران نباشید. جوانان قمارباز آسیایی خیلی زود به دیدار شما خواهند آمد. آنها ابتدا تقریبا مهربان خواهند بود. احتمالا شما پیش آنها رفته و بگویید، متاسفم. نمی‌توانم تمام پول را بدهم. اکنون صدتا به شما می‌دهم و باقیمانده‌اش را در عرض یک هفته دیگر. آنها شما را تا پرداخت بدهی‌تان از شرط‌بندی کنار می‌گذارند، اما آنها افراد خبیثی نیستند.
همه اینها زمانی که یک قمارباز از پول لازم و زیرکی برخوردار است تا پیش میرزا‌بنویس خودشان برود و همانند گفته‌های استیو پای بدهی‌های تقریبا اندک در میان باشد درست است یا زمانی که او از روی بخت و اقبال آشنایی دارد که مقامی بلند‌پایه است اما مشتریان عادی با بدهی سنگینی با گردن کلفت‌هایی روبه‌رو خواهند شد که میرزابنویس‌های محلی سر وقت آنها می‌فرستند. اقدامات آنها به سرعت شدید و شدیدتر می‌شود و تا سرقت تمام اموال و حتی آتش زدن خانه فرد بدهکار و کتک زدن فرد مقروض نیز پیش می‌رود. در روزنامه‌های سنگاپور گهگاه مواردی درباره شهروندان بی‌گناهی یافت می‌شد که به شکلی مرموز و معماگونه توسط گانگسترها به قتل رسیده یا آنکه بدون دلیل مشخصی ناپدید شده بودند.
در واقع برای اینگونه ناپدید شدن‌ها یک دلیل بسیار خوب وجود دارد. قماربازها اعتماد می‌خواهند. در کنار پول و پشتیبانی، میلیاردها دلار در این حرفه پردردسر روی یک پدیده مهم اجتماعی استوار است و آن «اعتماد» است. قتل‌ها و سرقت‌ها در خانه و در خیابان الگویی برای خود دارند. «پارتا داسگوپنا» پژوهشگر اقتصاد از نیاز شدید انسانی می‌نویسد که می‌تواند به شاخه‌های گسترده جنایت‌های سازمان یافته اعتماد کند. اعتبار و درستی جنایت‌های سازمان یافته در میزان توانایی به کارگیری درجه‌های قابل اطمینان خشونت نهفته است. بر این اساس چه مجرمان خوفناک یا چه شهروندان عددی از همکاری با باندها مطمئن هستند. اگر بدهی‌ها پرداخت نشود، مافیا دکه‌های خیابانی را به آتش می‌کشد، چشم افراد را کور می‌کند یا آنکه مشتریان را می‌پراند. به این ترتیب مافیا روشن می‌کند که قماربازها باید روی پیامدهایی نیز حساب کنند. البته یک وجه روانشناسانه نیز باقی می‌ماند که داسگوپنا درباره‌اش چیزی ننوشته است و آن «تفریح» است. جووانی فالکونه و پائولو بورسلینو؛ قاضیان تحقیق ایتالیایی برای مدت‌های طولانی علیه جرم و جنایت مبارزه می‌کردند. آنها بیش از 10 سال در قلب پالرمو، مرکز مافیای سیسیل زندگی کردند‌ـ آن هم تحت محافظت پلیس ـ آنها پیش از آنکه کشته شوند، چندین عضو مافیا رابه اعتراف ترغیب کردند. آنها باید عضو پنتیتی (گروهی مافیایی در ایتالیا) شده و از این راه تشکیلات داد و ستدهای مافیا را فاش کنند. برخی از اعضای مافیا درباره قتل‌هایی حرف زدند؛ درباره استخرهای اسیدی که قربانیانشان را در آن غرق کرده بودند و رفتن به ساحل برای غرق کردن جسدها. آنها درباره جایی حرف زدند که فلیپه مارکیزه یکی از روسا در آن قربانیانش را در آنجا محبوس و شکنجه می‌کرد. یکی از اعضای مافیا که در این جلسه‌ها حاضر بود و با نگه داشتن پای قربانی به شکنجه‌گر کمک کرد تا جایی که فرد رفته‌رفته خفه شد، شهادت داد: اگرچه مارکیزه رئیس بود، اما بیشترین قربانیان را با دستان خودش خفه کرد، بیشتر هم به خاطر ناچیزترین مسائل... مارکیزه انسان خونخواری بود و قتل انسان‌ها برای او به نظر نوعی تفریح و لذت در پی داشت. او می‌خواست کسی در آن صحنه پراحساس حاضر نباشد. این جنایت سازمان یافته است، نه [فیلم‌های] سوپرانو با وحشت‌های اخلاقی و اعتراف‌های روانشناسانه. پای آل پاچینو که در «صورت زخمی» آنچنان جذاب است در میان نیست و یا جان تراولتا در «Schnappt Shorty». آنها مردانی خوفناک هستند که در ربودن دوستانشان سهم دارند و در شکنجه آنها. در صدمه رساندن آنها، درست همانند کودکانی که پای مورچه‌ها را قطع می‌کنند.میکیوتا یا «بیگ سال» به این دنیا تعلق داشت. او قاتلی سفارشی بود که برای خانواده مافیایی کولمبو در نیویورک کار می‌کرد. او دست‌کم 5 نفر را با خونسردی تمام کشت. در دهه 90 میلادی او را دستگیر کردند و بعد یکی از شاهدان شناخته شده FBI شد. برای سر او پاداش فراوانی تعیین شده بود. ما درباره شرط‌بندی غیر قانونی حرف زدیم. او هم متوجه شده بود که مافیای روسیه در لیگ ملی هاکی تا کجا پیش رفته بود. او گفت: چند روس را در بروکلین می‌شناسم که در سطوح بالای NHL دست داشتند. مافیای روسیه آنها را... می‌نامیدند. آنها گروهی از بازیکنان هاکی روی یخ در NHL داشتند و با آنها تجارت‌های فراوانی انجام می‌دادند... افرادی از بروکلین، میرزابنویسهایی که در بازی‌های هاکی روی یخ تاثیرگذار بودند... آنها مدت‌های طولانی در هاکی روی یخ فعال بودند، به عبارت دیگر بزرگ‌تر‌ها یعنی میرزابنویسهایی که با مافیا در ارتباط بودند، در میانه دهه 90 میلادی در هاکی روی یخ شرط‌بندی نمی‌کردند، چرا که بر این عقیده بودند که برخی از بازیکنان روس هاکی روی یخ در رقابت‌ها به نفع دوستان مافیایی خودشان تبانی می‌کنند. بیگ سال در بروکلین یک کازینوی غیر‌قانونی را اداره می‌کرد. او برایم ساختار را تشریح و اجزای در هم تنیده‌اش را روشن کرد. بسیاری از آنچه را که او برایم می‌گفت، شبیه دنیایی بود که در آن سوی دیگر جهان یعنی در مالزی دیده بودم. حتی درباره حمله‌های غیر‌واقعی و از پیش طراحی شده نیروهای پلیس به مراکز حسابداری.
ترجمه: محمد علیجانی‌بائی پیروزی‌های مطمئن (25)
استیو با جدیت تمام به من گفت: آیا شما با بدهی‌های آن در شرط‌بندی‌ها مشکل دارید؟ از پس پرداخت آنها برنمی‌آیید؟ نمی‌خواهید آنها را پرداخت کنید؟ نگران نباشید. جوانان قمارباز آسیایی خیلی زود به دیدار شما خواهند آمد. آنها ابتدا تقریبا مهربان خواهند بود. احتمالا شما پیش آنها رفته و بگویید، متاسفم. نمی‌توانم تمام پول را بدهم. اکنون صدتا به شما می‌دهم و باقیمانده‌اش را در عرض یک هفته دیگر. آنها شما را تا پرداخت بدهی‌تان از شرط‌بندی کنار می‌گذارند، اما آنها افراد خبیثی نیستند.
همه اینها زمانی که یک قمارباز از پول لازم و زیرکی برخوردار است تا پیش میرزا‌بنویس خودشان برود و همانند گفته‌های استیو پای بدهی‌های تقریبا اندک در میان باشد درست است یا زمانی که او از روی بخت و اقبال آشنایی دارد که مقامی بلند‌پایه است اما مشتریان عادی با بدهی سنگینی با گردن کلفت‌هایی روبه‌رو خواهند شد که میرزابنویس‌های محلی سر وقت آنها می‌فرستند. اقدامات آنها به سرعت شدید و شدیدتر می‌شود و تا سرقت تمام اموال و حتی آتش زدن خانه فرد بدهکار و کتک زدن فرد مقروض نیز پیش می‌رود. در روزنامه‌های سنگاپور گهگاه مواردی درباره شهروندان بی‌گناهی یافت می‌شد که به شکلی مرموز و معماگونه توسط گانگسترها به قتل رسیده یا آنکه بدون دلیل مشخصی ناپدید شده بودند.
در واقع برای اینگونه ناپدید شدن‌ها یک دلیل بسیار خوب وجود دارد. قماربازها اعتماد می‌خواهند. در کنار پول و پشتیبانی، میلیاردها دلار در این حرفه پردردسر روی یک پدیده مهم اجتماعی استوار است و آن «اعتماد» است. قتل‌ها و سرقت‌ها در خانه و در خیابان الگویی برای خود دارند. «پارتا داسگوپنا» پژوهشگر اقتصاد از نیاز شدید انسانی می‌نویسد که می‌تواند به شاخه‌های گسترده جنایت‌های سازمان یافته اعتماد کند. اعتبار و درستی جنایت‌های سازمان یافته در میزان توانایی به کارگیری درجه‌های قابل اطمینان خشونت نهفته است. بر این اساس چه مجرمان خوفناک یا چه شهروندان عددی از همکاری با باندها مطمئن هستند. اگر بدهی‌ها پرداخت نشود، مافیا دکه‌های خیابانی را به آتش می‌کشد، چشم افراد را کور می‌کند یا آنکه مشتریان را می‌پراند. به این ترتیب مافیا روشن می‌کند که قماربازها باید روی پیامدهایی نیز حساب کنند. البته یک وجه روانشناسانه نیز باقی می‌ماند که داسگوپنا درباره‌اش چیزی ننوشته است و آن «تفریح» است. جووانی فالکونه و پائولو بورسلینو؛ قاضیان تحقیق ایتالیایی برای مدت‌های طولانی علیه جرم و جنایت مبارزه می‌کردند. آنها بیش از 10 سال در قلب پالرمو، مرکز مافیای سیسیل زندگی کردند‌ـ آن هم تحت محافظت پلیس ـ آنها پیش از آنکه کشته شوند، چندین عضو مافیا رابه اعتراف ترغیب کردند. آنها باید عضو پنتیتی (گروهی مافیایی در ایتالیا) شده و از این راه تشکیلات داد و ستدهای مافیا را فاش کنند. برخی از اعضای مافیا درباره قتل‌هایی حرف زدند؛ درباره استخرهای اسیدی که قربانیانشان را در آن غرق کرده بودند و رفتن به ساحل برای غرق کردن جسدها. آنها درباره جایی حرف زدند که فلیپه مارکیزه یکی از روسا در آن قربانیانش را در آنجا محبوس و شکنجه می‌کرد. یکی از اعضای مافیا که در این جلسه‌ها حاضر بود و با نگه داشتن پای قربانی به شکنجه‌گر کمک کرد تا جایی که فرد رفته‌رفته خفه شد، شهادت داد: اگرچه مارکیزه رئیس بود، اما بیشترین قربانیان را با دستان خودش خفه کرد، بیشتر هم به خاطر ناچیزترین مسائل... مارکیزه انسان خونخواری بود و قتل انسان‌ها برای او به نظر نوعی تفریح و لذت در پی داشت. او می‌خواست کسی در آن صحنه پراحساس حاضر نباشد. این جنایت سازمان یافته است، نه [فیلم‌های] سوپرانو با وحشت‌های اخلاقی و اعتراف‌های روانشناسانه. پای آل پاچینو که در «صورت زخمی» آنچنان جذاب است در میان نیست و یا جان تراولتا در «Schnappt Shorty». آنها مردانی خوفناک هستند که در ربودن دوستانشان سهم دارند و در شکنجه آنها. در صدمه رساندن آنها، درست همانند کودکانی که پای مورچه‌ها را قطع می‌کنند.میکیوتا یا «بیگ سال» به این دنیا تعلق داشت. او قاتلی سفارشی بود که برای خانواده مافیایی کولمبو در نیویورک کار می‌کرد. او دست‌کم 5 نفر را با خونسردی تمام کشت. در دهه 90 میلادی او را دستگیر کردند و بعد یکی از شاهدان شناخته شده FBI شد. برای سر او پاداش فراوانی تعیین شده بود. ما درباره شرط‌بندی غیر قانونی حرف زدیم. او هم متوجه شده بود که مافیای روسیه در لیگ ملی هاکی تا کجا پیش رفته بود. او گفت: چند روس را در بروکلین می‌شناسم که در سطوح بالای NHL دست داشتند. مافیای روسیه آنها را... می‌نامیدند. آنها گروهی از بازیکنان هاکی روی یخ در NHL داشتند و با آنها تجارت‌های فراوانی انجام می‌دادند... افرادی از بروکلین، میرزابنویسهایی که در بازی‌های هاکی روی یخ تاثیرگذار بودند... آنها مدت‌های طولانی در هاکی روی یخ فعال بودند، به عبارت دیگر بزرگ‌تر‌ها یعنی میرزابنویسهایی که با مافیا در ارتباط بودند، در میانه دهه 90 میلادی در هاکی روی یخ شرط‌بندی نمی‌کردند، چرا که بر این عقیده بودند که برخی از بازیکنان روس هاکی روی یخ در رقابت‌ها به نفع دوستان مافیایی خودشان تبانی می‌کنند. بیگ سال در بروکلین یک کازینوی غیر‌قانونی را اداره می‌کرد. او برایم ساختار را تشریح و اجزای در هم تنیده‌اش را روشن کرد. بسیاری از آنچه را که او برایم می‌گفت، شبیه دنیایی بود که در آن سوی دیگر جهان یعنی در مالزی دیده بودم. حتی درباره حمله‌های غیر‌واقعی و از پیش طراحی شده نیروهای پلیس به مراکز حسابداری.
ترجمه: محمد علیجانی‌بائی ارسال نظر
پربیننده