«فقط شرمندهام». این نخستین واکنش مصطفی کارخانه پس از هفتمی ایران در یکی از گفتوگوهایش است. کسی دوست ندارد از دهان کارخانه بیان کلماتی همچون شرمندگی و ابراز تاسف خارج شود. اگر حواسمان کمی بیشتر جمع بود و بیشتر تلاش میکردیم حالا نیازی نبود که به دلیل حذف از مسابقات جهانی تاسف بخوریم و ناکامی را به عوامل دیگر ربط بدهیم. جای هیچ بهانهای باقی نمانده و اصلا درست نیست که عنوان هفتمی را با عدم صعود بزرگانی مثل فرانسه و ایتالیا به دور بعد مقایسه و آن را توجیه کنیم. اگر روسیه در این بازیها مغلوب هند میشود ارتباطی به این ندارد که مربیان ما آن را نمادی برای سخت بودن بازیها عنوان کنند و عدم صعود به جمع 4 تیم را با سختی و فشردگی بازیها محک بزنند. تیم والیبال جوانان عنوان هفتم مسابقات قهرمانی جهان را به دست آورده است. این برای تیمی که مدال برنز دوره پیشین این پیکارها را در اختیار داشت و با ادعای صعود و قهرمانی تهران را ترک کرده بود قابل توجیه نیست. حتی اگر مربیان و بازیکنان این تیم بخواهند خود و عملکردشان را زیر سایه توجیهات بزرگ و کوچک محو کنند. شاید این از معدود دفعات یا حتی برای اولین بار بود که نماینده ایران با مجهز شدن به بهترین و کاملترین امکانات راهی بالاترین سطح مسابقات والیبال شده بود. مربیان انتخاب شده برای جوانان بیتجربه از رقابتهای جهانی نبودند. بویژه مصطفی کارخانه که احتمالا در بین همتایان ایرانی خود بیشترین رفت و آمد را در این سطح از بازیها داشته است و حتی علیرضا سلیمی (بدنساز) که دورانی را به عنوان مدرس دانشگاه در آلمان سپری کرده است. در کنار اینها کمپهای تمرینی روسیه و برزیل همراه با دیدارهای دوستانه مکمل جلسات تمرینی زیادی بود که در تهران و آزادی برپا شد. در نظر گرفتن چنین برنامهای برای تیم جوانان کمتر اتفاق افتاده بود همان طور که اعزام آنالیزور تیم به ایتالیا برای بررسی وضعیت حریفان جهانی بیسابقه بود. از همه مهمتر اینکه ترکیب بازیکنان اعزامی به مسابقات جهانی هند اگرچه بعضا در سن و سال واقعی خود نیستند اما تقریبا همان کسانی بودند که پیشینه قهرمانی نوجوانان جهان را داشتند و با قهرمانی در آسیا اجازه سفر به پونا را گرفتند؛ ترکیبی که حتی با اضافه شدن ساسان دژآرا و رضا صفایی باتجربهتر هم شده بود اما این بازیکنان با این تجربه حتی نتوانستند درجا بزنند چه رسد به صعود و قهرمانی! زمانی که ایران مدال طلای مسابقات قهرمانی نوجوانان 2007 جهان را در مکزیک بدست آورد، تیم برزیل در رده هفتم ایستاده بود. و این بار برزیل با همان ترکیب نوجوانانش قهرمان جوانان جهان شد و ایران هفتم! تیم والیبال جوانان ایران با وجود صرف وقت و هزینههای جهانی نتوانست نماینده خوبی برای ورزش ایران باشد. حقیقت این است که این بار والیبالیستهای ایرانی به هر دلیلی در نقطه مقابل انتظاراتی قرار گرفتند که همگی هم منطقی بود. پس چه اصراری است به توجیه، حتی به واسطه لوث کردن عنوان سومی رقابتهای 2007 مراکش. به بهانه هفتم شدن ایران در مسابقات جهانی والیبال
چرایی 4 پله سقوط
«فقط شرمندهام». این نخستین واکنش مصطفی کارخانه پس از هفتمی ایران در یکی از گفتوگوهایش است. کسی دوست ندارد از دهان کارخانه بیان کلماتی همچون شرمندگی و ابراز تاسف خارج شود. اگر حواسمان کمی بیشتر جمع بود و بیشتر تلاش میکردیم حالا نیازی نبود که به دلیل حذف از مسابقات جهانی تاسف بخوریم و ناکامی را به عوامل دیگر ربط بدهیم. جای هیچ بهانهای باقی نمانده و اصلا درست نیست که عنوان هفتمی را با عدم صعود بزرگانی مثل فرانسه و ایتالیا به دور بعد مقایسه و آن را توجیه کنیم. اگر روسیه در این بازیها مغلوب هند میشود ارتباطی به این ندارد که مربیان ما آن را نمادی برای سخت بودن بازیها عنوان کنند و عدم صعود به جمع 4 تیم را با سختی و فشردگی بازیها محک بزنند. تیم والیبال جوانان عنوان هفتم مسابقات قهرمانی جهان را به دست آورده است. این برای تیمی که مدال برنز دوره پیشین این پیکارها را در اختیار داشت و با ادعای صعود و قهرمانی تهران را ترک کرده بود قابل توجیه نیست. حتی اگر مربیان و بازیکنان این تیم بخواهند خود و عملکردشان را زیر سایه توجیهات بزرگ و کوچک محو کنند. شاید این از معدود دفعات یا حتی برای اولین بار بود که نماینده ایران با مجهز شدن به بهترین و کاملترین امکانات راهی بالاترین سطح مسابقات والیبال شده بود. مربیان انتخاب شده برای جوانان بیتجربه از رقابتهای جهانی نبودند. بویژه مصطفی کارخانه که احتمالا در بین همتایان ایرانی خود بیشترین رفت و آمد را در این سطح از بازیها داشته است و حتی علیرضا سلیمی (بدنساز) که دورانی را به عنوان مدرس دانشگاه در آلمان سپری کرده است. در کنار اینها کمپهای تمرینی روسیه و برزیل همراه با دیدارهای دوستانه مکمل جلسات تمرینی زیادی بود که در تهران و آزادی برپا شد. در نظر گرفتن چنین برنامهای برای تیم جوانان کمتر اتفاق افتاده بود همان طور که اعزام آنالیزور تیم به ایتالیا برای بررسی وضعیت حریفان جهانی بیسابقه بود. از همه مهمتر اینکه ترکیب بازیکنان اعزامی به مسابقات جهانی هند اگرچه بعضا در سن و سال واقعی خود نیستند اما تقریبا همان کسانی بودند که پیشینه قهرمانی نوجوانان جهان را داشتند و با قهرمانی در آسیا اجازه سفر به پونا را گرفتند؛ ترکیبی که حتی با اضافه شدن ساسان دژآرا و رضا صفایی باتجربهتر هم شده بود اما این بازیکنان با این تجربه حتی نتوانستند درجا بزنند چه رسد به صعود و قهرمانی! زمانی که ایران مدال طلای مسابقات قهرمانی نوجوانان 2007 جهان را در مکزیک بدست آورد، تیم برزیل در رده هفتم ایستاده بود. و این بار برزیل با همان ترکیب نوجوانانش قهرمان جوانان جهان شد و ایران هفتم! تیم والیبال جوانان ایران با وجود صرف وقت و هزینههای جهانی نتوانست نماینده خوبی برای ورزش ایران باشد. حقیقت این است که این بار والیبالیستهای ایرانی به هر دلیلی در نقطه مقابل انتظاراتی قرار گرفتند که همگی هم منطقی بود. پس چه اصراری است به توجیه، حتی به واسطه لوث کردن عنوان سومی رقابتهای 2007 مراکش. ارسال نظر
پربیننده