یادداشت

به بهانه آغاز لیگ باشگاهی ایران سکوهای خالی، قلب‌های خالی فصل جدید فوتبال ایران با کنار رفتن پرده‌ای متفاوت، حداقل در این عصر، آغاز شد. آغازها معمولا پر آب و تاب و پرشور هستند، ولی رویارویی استقلال و سپاهان در استادیوم خالی از تماشاگر، قاب برهوت‌زده‌ای را پیش رو گشود که ماهیت فوتبال را دگرگون می‌کرد. چند هفته پیش رویارویی کلاب آمه‌ریکا و تسکاس در استادیوم صد هزار نفری ازتک در مکزیکو سیتی هم به دلیل شیوع آنفلوآنزای خوکی بدون حضور تماشاگران برگزار شد، اما نسل جوان فوتبال ایران برای نخستین بار طعم برگزاری چنین دیداری را می‌چشید. بازیکنان در استادیوم غول آساتر شده از همیشه کوچک‌تر شده بودند و به نظر می‌رسید خام‌طبعانه دنبال توپ دویده، ضربه می‌زنند و زمین می‌خورند. به نظر می‌رسید برخوردهایشان مقوایی شده. به نظر می‌رسید همه غریبه هستند. آنها را نمی‌شناختیم. در حالی که شاید اگر دقت می‌کردیم صدای نفس‌نفس زدن‌هایشان را می‌شنیدیم، صدای نق زدن‌هایشان را. همه چیز برای همه طعمی دیگر یافته بود: برای بازیکنان، مربیان، داوران، برگزارکنندگان، عکاس‌ها، فیلمبردارها، گزارشگرها، تفسیر‌کنندگان... و برای ما برابر صفحه تلویزیون‌ها. ظاهرا همه عناصر برگزاری یک دیدار باشگاهی مهیا بود: 2 تیم، یازده به یازده، 2 جامه با 2 رنگ مختلف. داور میانه میدان. داوران 2 کناره زمین. مربیان و بازیکنان ذخیره. نیمکت ها... با این وصف چیزی غول آسا و بزرگ‌تر در آن قاب غایب شده بود. پاک شده بود. محو شده بود. حذف شده بود. تماشاگران حضور نداشتند و حرکات دیرآشنایشان در قالب نقاط پرشماری که توده بهم پیوسته رنگارنگی را شکل می‌دادند به چشم نمی‌خورد. صندلی‌های خالی و سکوهای خاکستری رنگ، پی گمشده‌ای می‌گشتند. صدای همهمه و غریو تماشاگران که حتی وقتی آرام می‌گیرند نجوای جمعی را شکل داده و به ما نهیب می‌زنند تنها نیستیم، به گوش نمی‌رسید. درمی‌یافتیم چرا حتی بازی‌های کامپیوتری فوتبال هم با تاکید بر نمایش تماشاگران در استادیوم و زمینه صوتی صدای آنها عرضه می‌شود. درمی‌یافتیم بین تیم، بازیکن، مربیان، داوران، عکاس‌ها، فیلمبردارها، گزارشگرها، آن زمینه بصری و صوتی ناشی از حضور تماشاگران رابطه کنش و واکنشی جاری است که غیبت آنها همه چیز را زیر سوال می‌برد. آنچه در تئاتر «نفس تماشاگر» خوانده می‌شود این جا قابی بزرگ‌تر یافته. خیلی بزرگ‌تر. ظاهرا همه چیز وجود داشت، ولی روح از آن میدان، از آن دیدار رخت بر بسته بود. مهم نبود بازیکنان داخل آن زمین برهوت زده، خوب بازی می‌کنند یا بد، می‌دوند یا نمی‌دوند، تاکتیک مورد نظرشان را پیاده می‌کنند یا نه. چشمانمان به صندلی‌های خالی، سکوهای خالی خیره مانده بود. چشمانمان بازیکنان را دنبال نمی‌کرد. توپ را دنبال نمی‌کرد. ما روی صندلی‌ها و سکوهای خالی دنبال رفیقی، دوستی، می‌گشتیم. پی طرفداران تیم محبوبمان. دنبال طرفداران تیم حریف. دلمان پر زده بود برای شعارهای حریفان. کجا بودند و چه می‌کردند؟ مهم نبود گاه و بیگاه ما را مورد عتاب قرار می‌دادند. گوشمان پی شنیدن صدایشان تیز شده بود،اعتراضی، نوایی، شعاری، فریادی، نجوایی. آنها رفقای قدیمی ما بودند، ولو در سکوهای آن سوی میدان. با پیراهن‌ها و پرچم‌هایی به رنگ دیگر. با شعارهایی که به ما نیش می‌زدند. دلمان برای همه نیش هایشان تنگ شده بود. مهم نبود استقلال، سپاهان چند میلیونی را شکست می‌داد. مهم نبود شاگرد دیروز بر استادش غلبه می‌کرد. مهم نبود 2 مربی در آن قاب بدون تماشاگر در انتهای دیدار، در آن سکوت وهم‌انگیز، روبه دوربین ایستادند و قامت بچه‌مدرسه‌ای‌های خجالتی را گرفتند. چرا که درمی‌یافتیم شخصیت، اقتدار و جایگاهشان را از تماشاگران و با حضور آنها کسب می‌کنند، نه از پیروزی به‌دست آمده و شکست رقم خورده. نه از 3 امتیاز به چنگ آمده یا بر باد رفته. درمی‌یافتیم نه پیروزی بدون مردم، طعم شیرینی دارد و نه شکست بدون مردم، تلخ است. درمی‌یافتیم فوتبال بدون تماشاگر چیزی جز چند عدد نیست: صفر، یک، 2، 3... و چرا باید به چند عدد دل ببندیم؟ ما مردم را می‌خواستیم. تماشاگران را و بیش از همه طرفداران حریف را. منبع : Footballema کارشکنی سفارت آلمان برای صدور روادید دوومیدانی‌کاران یک گام تا از دست دادن مسابقات جهانی با وجود باقی‌ماندن تنها یک هفته به رقابت‌های جهانی دوومیدانی در برلین هنوز روادید برای دوومیدانی‌کاران ایران صادر نشده است. این اتفاق در حالی افتاده است که قرار بود تیم 2 نفره ایران سه‌شنبه به آلمان سفر کند اما با شرایط پیش آمده اصلا مشخص نیست که اعزام ورزشکاران به سرزمین ژرمن‌ها انجام شود. نایب رئیس فدراسیون دوومیدانی با تایید این خبر می‌گوید: «قرار بود روز گذشته روادید سفر به آلمان را برای سجاد مرادی و لیلا رجبی، دریافت کنیم ولی متاسفانه تا این زمان موفق به کسب روادید آلمان نشده‌ایم و نمی‌دانیم آیا روادید این 2 ورزشکار تا پایان وقت اداری صادر می‌شود یا اینکه بالاجبار فرصت طلایی حضور در رقابت‌های جهانی را از دست خواهیم داد». عیدی علیجانی که نگرانی خاصی بابت اعزام ورزشکاران ایران دارد، ادامه می‌دهد: «اگر روادید تیم دوومیدانی ایران بموقع صادر نشود، نه تنها نمی‌توانیم در کنگره جهانی شرکت کنیم بلکه شانس حضور نخستین نماینده دوندگان زن ایرانی در رقابت‌های جهانی و سومین حضور مرادی در این مسابقات را از دست خواهیم داد. ما یک بار بلیت سفرمان را عقب انداخته‌ایم و برای دریافت دوباره بلیت مشکل داریم. با توجه به اینکه خانم رجبی باید در روز نخست مسابقات به رقابت با دیگر پرتابگران جهانی بپردازد، فکر نمی‌کنم بتوانیم به موقع در رقابت‌های جهانی حضور یابیم».