هما نصرتی: اظهارات روزهاي گذشته معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران درباره مباحثی چون هویت شهری، نماهای شهری و... با انعکاس‌های فراوانی همراه نبود. ساده‌ترین دلیلش عادت عمومی به این حرف‌ها و ادعاهاست؛ ادعاهایی از جنس صحبت‌های روزمره مسؤولان و مدیران که گاهی اوقات احساس می‌شود تنها برای خالی نبودن عریضه به زبانشان می‌آید. هیربد معصومی در آن اظهارنظر اعلام کرده بود که نماهای شیشه‌ای با اقلیم و فرهنگ پایتخت سازگار نیست اما نگفته بود چرا شهرداری خودش در ساخت ساختمان‌های عمومی از این نوع نما استفاده می‌کند. معصومی گفته بود: «متاسفانه نماهای شیشه‌ای بویژه در مراکز تجاری و اداری در حال افزایش است در حالی که با اقلیم و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ما نیز تناسبی ندارد.» اما نگفته بود که چرا سینما آزادی و پردیس سینمايی ملت بر اساس همین نوع تفکر ساخته شده‌اند و این‌طور که معلوم است این تفکر در اجرای دیگر پروژه‌های شهرداری نیز ادامه پیدا می‌کند. قصد این نوشته کوتاه حمله به نماهای شیشه‌ای نیست چرا که نگارنده واقف است به بخشی از تاریخ معماری ایران که در آن نمای شیشه‌ای به عنوان یکی از بخش‌های تئوری «معماری شفاف» مطرح بوده؛ گرایشی که یکی از قدیمی‌ترین و بااصالت‌ترین پایه‌های معماری وطنی است، اما وقتی مدیران مجموعه‌ای که اصلی‌ترین سیاستگذار حوزه ساخت و ساز پایتخت به شمار می‌روند اظهارنظرهایی متفاوت با عملکردشان را به مردم ارائه می‌کنند، این سوءظن به وجود می‌آید که چرا این همه تفاوت میان ادعاها و اتفاقات باید وجود داشته باشد؟هیربد معصومی تنها کسی نیست که به نقد نمای شیشه‌ای پرداخته و با بیان اینکه استفاده از نماهای شیشه‌ای به خاطر اینکه تهران روی گسل و خط زلزله قرار دارد منطقی نیست، از تلاش مجموعه تحت نظارتش برای جلوگیری از ساخت بناهایی با این نما خبر داده است. مدیرکل معماری و ساختمان شهرداری تهران نیز در حاشیه سومین مسابقه معماری و طراحی اعلام کرده است: «از امسال مقرر شده تا در صورتی که نمای ساختمان با چارچوب‌های تعریف شده برای آن مطابقت نداشته باشد، پایان کار صادر نشود.» این در حالی است که در حال حاضر این رویه بیش از آنکه توسط مردم پیگیری شود توسط مسؤولان شهری بویژه ساخت و سازهای شهرداری تهران در حال انجام است. می‌گویند در صورت بروز زلزله، ساختمان‌هایی که از جنس شیشه باشند به بمب‌هایی بدل می‌شوند که ترکش‌هایشان تمام شهر را دربر می‌گیرند، می‌گویند نمای شیشه یک نمای غربی و بیگانه است که با اقلیم و فرهنگ ایرانی تناسبی ندارد. تمام آنچه مسؤولان شهرداری پشت این اظهارنظرها پنهان کرده‌اند مربوط به ایمنی شهر است و نگرانی مدیران شهری از پیامدهای زلزله احتمالی، اما به نظر می‌رسد ادبیات آن چندان کارآیی نداشته و تاثیر خود را از دست داده باشد. معاون شهردار تهران ایجاد طرح‌های جزئیات شهری و طراحی شهری را تنها راه برای برون‌رفت از این معضل می‌داند و می‌گوید: اخیرا مطالعاتی در این‌باره آغاز شده که امیدواریم بتوانیم با استفاده از آن برای طراحی شهری بویژه نماهای ساختمانی دستورالعمل‌هایی را تعیین کنیم. وی ادامه داد: بر اساس دستورالعمل اجرایی تا زمانی که طرح‌های جزئیات شهری که اساس کار ما خواهند بود به شورا ارائه و تصویب شوند، سازندگان نمای شیشه‌ای بیش از 40 درصد متخلف محسوب شده و جریمه می‌شوند. به گفته معصومی، میزان جریمه پیشنهادی به شورای شهر ارائه شده است تا پس از تصویب به همه مناطق تهران ابلاغ شود و به لحاظ اهمیت این موضوع نتیجه بررسی‌های شورا در آینده نزدیک اعلام خواهد شد. با این حال مدیران شهری باید این نکته مهم را در نظر داشته باشند که رطب خورده هیچگاه نمی‌تواند منع رطب کند. لااقل در بحث ساخت و سازهای عمومی شهرداری باید بیش از آنکه اکنون هست به فکر نظارت و دقت بر فعالیت‌های خودش باشد تا بعدها ساخته‌های دستش سندی روشن بر دوگانگی حرف و عملش نباشد. حاشیه‌نویسی بر موضوع کهنه جلوگیری از کاربرد نماهای شیشه‌ای در ساختمان‌ها
رطب خورده منع رطب‌کی‌کند
هما نصرتی: اظهارات روزهاي گذشته معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران درباره مباحثی چون هویت شهری، نماهای شهری و... با انعکاس‌های فراوانی همراه نبود. ساده‌ترین دلیلش عادت عمومی به این حرف‌ها و ادعاهاست؛ ادعاهایی از جنس صحبت‌های روزمره مسؤولان و مدیران که گاهی اوقات احساس می‌شود تنها برای خالی نبودن عریضه به زبانشان می‌آید. هیربد معصومی در آن اظهارنظر اعلام کرده بود که نماهای شیشه‌ای با اقلیم و فرهنگ پایتخت سازگار نیست اما نگفته بود چرا شهرداری خودش در ساخت ساختمان‌های عمومی از این نوع نما استفاده می‌کند. معصومی گفته بود: «متاسفانه نماهای شیشه‌ای بویژه در مراکز تجاری و اداری در حال افزایش است در حالی که با اقلیم و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ما نیز تناسبی ندارد.» اما نگفته بود که چرا سینما آزادی و پردیس سینمايی ملت بر اساس همین نوع تفکر ساخته شده‌اند و این‌طور که معلوم است این تفکر در اجرای دیگر پروژه‌های شهرداری نیز ادامه پیدا می‌کند. قصد این نوشته کوتاه حمله به نماهای شیشه‌ای نیست چرا که نگارنده واقف است به بخشی از تاریخ معماری ایران که در آن نمای شیشه‌ای به عنوان یکی از بخش‌های تئوری «معماری شفاف» مطرح بوده؛ گرایشی که یکی از قدیمی‌ترین و بااصالت‌ترین پایه‌های معماری وطنی است، اما وقتی مدیران مجموعه‌ای که اصلی‌ترین سیاستگذار حوزه ساخت و ساز پایتخت به شمار می‌روند اظهارنظرهایی متفاوت با عملکردشان را به مردم ارائه می‌کنند، این سوءظن به وجود می‌آید که چرا این همه تفاوت میان ادعاها و اتفاقات باید وجود داشته باشد؟هیربد معصومی تنها کسی نیست که به نقد نمای شیشه‌ای پرداخته و با بیان اینکه استفاده از نماهای شیشه‌ای به خاطر اینکه تهران روی گسل و خط زلزله قرار دارد منطقی نیست، از تلاش مجموعه تحت نظارتش برای جلوگیری از ساخت بناهایی با این نما خبر داده است. مدیرکل معماری و ساختمان شهرداری تهران نیز در حاشیه سومین مسابقه معماری و طراحی اعلام کرده است: «از امسال مقرر شده تا در صورتی که نمای ساختمان با چارچوب‌های تعریف شده برای آن مطابقت نداشته باشد، پایان کار صادر نشود.» این در حالی است که در حال حاضر این رویه بیش از آنکه توسط مردم پیگیری شود توسط مسؤولان شهری بویژه ساخت و سازهای شهرداری تهران در حال انجام است. می‌گویند در صورت بروز زلزله، ساختمان‌هایی که از جنس شیشه باشند به بمب‌هایی بدل می‌شوند که ترکش‌هایشان تمام شهر را دربر می‌گیرند، می‌گویند نمای شیشه یک نمای غربی و بیگانه است که با اقلیم و فرهنگ ایرانی تناسبی ندارد. تمام آنچه مسؤولان شهرداری پشت این اظهارنظرها پنهان کرده‌اند مربوط به ایمنی شهر است و نگرانی مدیران شهری از پیامدهای زلزله احتمالی، اما به نظر می‌رسد ادبیات آن چندان کارآیی نداشته و تاثیر خود را از دست داده باشد. معاون شهردار تهران ایجاد طرح‌های جزئیات شهری و طراحی شهری را تنها راه برای برون‌رفت از این معضل می‌داند و می‌گوید: اخیرا مطالعاتی در این‌باره آغاز شده که امیدواریم بتوانیم با استفاده از آن برای طراحی شهری بویژه نماهای ساختمانی دستورالعمل‌هایی را تعیین کنیم. وی ادامه داد: بر اساس دستورالعمل اجرایی تا زمانی که طرح‌های جزئیات شهری که اساس کار ما خواهند بود به شورا ارائه و تصویب شوند، سازندگان نمای شیشه‌ای بیش از 40 درصد متخلف محسوب شده و جریمه می‌شوند. به گفته معصومی، میزان جریمه پیشنهادی به شورای شهر ارائه شده است تا پس از تصویب به همه مناطق تهران ابلاغ شود و به لحاظ اهمیت این موضوع نتیجه بررسی‌های شورا در آینده نزدیک اعلام خواهد شد. با این حال مدیران شهری باید این نکته مهم را در نظر داشته باشند که رطب خورده هیچگاه نمی‌تواند منع رطب کند. لااقل در بحث ساخت و سازهای عمومی شهرداری باید بیش از آنکه اکنون هست به فکر نظارت و دقت بر فعالیت‌های خودش باشد تا بعدها ساخته‌های دستش سندی روشن بر دوگانگی حرف و عملش نباشد. ارسال نظر
پربیننده