آورده‌اند که:«برای نخستین بار در سفر اخیرم به یکی از شهرهای شمالی کشور بود که با پدیده جومونگ آشنا شدم. آنجا دستفروشان و فروشندگان دوره‌گردی را دیدم که تلویزیون منزلشان را توی پیاده‌رو و درست وسط بساطشان گذاشته بودند و همراه با خریداران محترم، جومونگ تماشا می‌کردند».
به گواهی آمار و ارقام تایید شده و نشده، سریال افسانه جومونگ در ایران 10 برابر بیشتر از کشور تولیدکننده‌اش با اقبال و استقبال مخاطبان روبه رو شده است، به طوری که در ایران کنونی به قول جماعت منتقد با پدیده پیچیده‌ای به نام «جومونگیزم» رو به رو شده‌ایم. در این یادداشت اصلا مجال پرداخت به نقاط ضعف فاحش مربوط به فیلمنامه و کارگردانی و ... این سریال را ندارم که اتفاقا در این زمینه‌ها هم سخن‌ها گفته شد و اهل فن نظرهای صائب داده‌اند و از همه مهم‌تر اینکه کار را باید به کاردان سپرد و حقیر سراپا تقصیر را چه به نقد و نقادی؟! اما آنچه مرا به نوشتن این سطور ترغیب کرد، لوح‌های فشرده جومونگ بود که همزمان با پخش این سریال از تلویزیون سررسیدند و بازار ایران را در قبضه گرفتند. نکته جالب‌تر هم اینکه بسیاری از دوستان یک بار سری کامل این سی دی‌ها را از اول تا آخر دیده‌اند و بعد از فهمیدن تمام ماجرا و باز شدن همه گره‌ها، حال با خیال راحت و بدون دغدغه و استرس جلوی تلویزیون نشسته‌اند و یک بار دیگر سریال را این بار از رسانه ملی دنبال می‌کنند.
« نویسنده معلوم‌الحالی چند سال پیش ایرانیان را چونان مارانی خوانده بود که روی گنج‌های گرانسنگ فرهنگی خفته‌اند، نه خود از آن بهره می‌برند که دیگران را نیز با نیش‌هایشان می‌رنجانند».
قضاوت درباره جمله بالا و درجه غرض‌ورزانه بودنش را به دوستان و خوانندگان فهیم این سطور می‌سپارم، اما حکایت چیز دیگری است: چند روزی است همه روزنامه‌های این وری و آن وری از خبری مهم با عنوان ساخت فیلم مولانا با سرمایه‌گذاری اعراب و کارگردانی هندی‌ها پرده برداشته‌اند و بعد هم کلی هوار و جار و جنجال که چرا هیچ کس ما را خبر نکرده است و آنها حتما می‌خواهند مولانا را مصادره کنند و از این حرف ها. خب! دوستان ما حق دارند نسبت به میراث فرهنگی کشور تعصب داشته باشند و رگ‌های گردنشان متورم شود، اما تعصب خشک و خالی که برای بی‌بی تنبون نمی‌شود. واقعیت این است که مولانا چهره‌ای جهانی دارد و بزرگ‌تر از آن است که مصادره شود، اما وقتی خود ما تاکنون نه برای مولانا که تقریبا برای هیچ کدام از ده‌ها و صدها چهره جهانی‌مان کاری نکرده‌ایم، دیگران را چه جرم؟ وقتی مولانا اصلا در میان سوژه فیلم‌ها و سریال‌هایمان جایی ندارد و کسی حتی به ذهنش خطور نمی‌کند که مثلا برای پز فرهنگی هم که شده بگوید می‌خواهم درباره مولانا فیلم بسازم، بگذار دیگران رسالت فرهنگی ما را به جای ما برعهده بگیرند. «در ساعت‌های پخش سریال جومونگ، ترافیک تهران روان می‌شود». خب! باید ساکن تهران باشید تا واقعیت این جمله را با پوست و استخوان درک کنید، تازه اگر بتوانید خودتان را راضی کنید تا از کنار تلویزیون بلند شوید و گشتی در خیابان‌ها بزنید. جالب است نه؟ درباره قدرت افسانه‌ای جومونگ با آن تعلیق‌های کشدار و ساختگی می‌توان بیش از اینها داد سخن داد ولي مجال نیست. تازگی‌ها هم که از این ور و آن ور خبر رسیده که اسطوره کره‌ای قصد سفری قریب‌الوقوع به کشورمان را دارد؛ بشارت به مشتاقان. برادر من! بهتر نیست ما هم بیاییم و به جای سر و صدای الکی، چوب حراج را به داستان‌های رستم و سهراب و اسفندیار و که و که بزنیم. کافی است شما فقط اندکی با میراث غنی ادبیات فارسی آشنا باشید تا بدانید چه گنج‌هایی در سطر سطر کتاب‌های شاعران و نویسندگان کهن ما نهفته است، خب! در اوضاع و احوال کنونی، وقت آن است تا دیگران از این آثار به قول حکیم طوس «بر‌افکنند از فیلم کاخی بلند»؛ ما هم تماشا کنیم و لذت ببریم تا ترافیک هم این وسط کمی نفس بکشد.
رابطه سه‌وجهی جومونگ مولانا و ترافیک تهران
آورده‌اند که:«برای نخستین بار در سفر اخیرم به یکی از شهرهای شمالی کشور بود که با پدیده جومونگ آشنا شدم. آنجا دستفروشان و فروشندگان دوره‌گردی را دیدم که تلویزیون منزلشان را توی پیاده‌رو و درست وسط بساطشان گذاشته بودند و همراه با خریداران محترم، جومونگ تماشا می‌کردند».
به گواهی آمار و ارقام تایید شده و نشده، سریال افسانه جومونگ در ایران 10 برابر بیشتر از کشور تولیدکننده‌اش با اقبال و استقبال مخاطبان روبه رو شده است، به طوری که در ایران کنونی به قول جماعت منتقد با پدیده پیچیده‌ای به نام «جومونگیزم» رو به رو شده‌ایم. در این یادداشت اصلا مجال پرداخت به نقاط ضعف فاحش مربوط به فیلمنامه و کارگردانی و ... این سریال را ندارم که اتفاقا در این زمینه‌ها هم سخن‌ها گفته شد و اهل فن نظرهای صائب داده‌اند و از همه مهم‌تر اینکه کار را باید به کاردان سپرد و حقیر سراپا تقصیر را چه به نقد و نقادی؟! اما آنچه مرا به نوشتن این سطور ترغیب کرد، لوح‌های فشرده جومونگ بود که همزمان با پخش این سریال از تلویزیون سررسیدند و بازار ایران را در قبضه گرفتند. نکته جالب‌تر هم اینکه بسیاری از دوستان یک بار سری کامل این سی دی‌ها را از اول تا آخر دیده‌اند و بعد از فهمیدن تمام ماجرا و باز شدن همه گره‌ها، حال با خیال راحت و بدون دغدغه و استرس جلوی تلویزیون نشسته‌اند و یک بار دیگر سریال را این بار از رسانه ملی دنبال می‌کنند.
« نویسنده معلوم‌الحالی چند سال پیش ایرانیان را چونان مارانی خوانده بود که روی گنج‌های گرانسنگ فرهنگی خفته‌اند، نه خود از آن بهره می‌برند که دیگران را نیز با نیش‌هایشان می‌رنجانند».
قضاوت درباره جمله بالا و درجه غرض‌ورزانه بودنش را به دوستان و خوانندگان فهیم این سطور می‌سپارم، اما حکایت چیز دیگری است: چند روزی است همه روزنامه‌های این وری و آن وری از خبری مهم با عنوان ساخت فیلم مولانا با سرمایه‌گذاری اعراب و کارگردانی هندی‌ها پرده برداشته‌اند و بعد هم کلی هوار و جار و جنجال که چرا هیچ کس ما را خبر نکرده است و آنها حتما می‌خواهند مولانا را مصادره کنند و از این حرف ها. خب! دوستان ما حق دارند نسبت به میراث فرهنگی کشور تعصب داشته باشند و رگ‌های گردنشان متورم شود، اما تعصب خشک و خالی که برای بی‌بی تنبون نمی‌شود. واقعیت این است که مولانا چهره‌ای جهانی دارد و بزرگ‌تر از آن است که مصادره شود، اما وقتی خود ما تاکنون نه برای مولانا که تقریبا برای هیچ کدام از ده‌ها و صدها چهره جهانی‌مان کاری نکرده‌ایم، دیگران را چه جرم؟ وقتی مولانا اصلا در میان سوژه فیلم‌ها و سریال‌هایمان جایی ندارد و کسی حتی به ذهنش خطور نمی‌کند که مثلا برای پز فرهنگی هم که شده بگوید می‌خواهم درباره مولانا فیلم بسازم، بگذار دیگران رسالت فرهنگی ما را به جای ما برعهده بگیرند. «در ساعت‌های پخش سریال جومونگ، ترافیک تهران روان می‌شود». خب! باید ساکن تهران باشید تا واقعیت این جمله را با پوست و استخوان درک کنید، تازه اگر بتوانید خودتان را راضی کنید تا از کنار تلویزیون بلند شوید و گشتی در خیابان‌ها بزنید. جالب است نه؟ درباره قدرت افسانه‌ای جومونگ با آن تعلیق‌های کشدار و ساختگی می‌توان بیش از اینها داد سخن داد ولي مجال نیست. تازگی‌ها هم که از این ور و آن ور خبر رسیده که اسطوره کره‌ای قصد سفری قریب‌الوقوع به کشورمان را دارد؛ بشارت به مشتاقان. برادر من! بهتر نیست ما هم بیاییم و به جای سر و صدای الکی، چوب حراج را به داستان‌های رستم و سهراب و اسفندیار و که و که بزنیم. کافی است شما فقط اندکی با میراث غنی ادبیات فارسی آشنا باشید تا بدانید چه گنج‌هایی در سطر سطر کتاب‌های شاعران و نویسندگان کهن ما نهفته است، خب! در اوضاع و احوال کنونی، وقت آن است تا دیگران از این آثار به قول حکیم طوس «بر‌افکنند از فیلم کاخی بلند»؛ ما هم تماشا کنیم و لذت ببریم تا ترافیک هم این وسط کمی نفس بکشد.
ارسال نظر
پربیننده