مصطفی بیات: سریال «مینو» اولین تجربه سریال‌سازی امیرمهدی پوروزیری، داستانی عاشقانه دارد که بعد از انقلاب و همزمان با آغاز جنگ روایت می‌شود. قصه سریال درباره رابطه عاشقانه جاسوسی عراقی و یک پرستار است و داستان از پیش از شروع جنگ تا آزادی خرمشهر ادامه دارد. پوروزیری در اولین تجربه سریال‌سازی خود سراغ سوژه‌ای سخت رفته است که حتی کارگردانان باسابقه هم با تردید سمت چنین موضوعاتی می‌روند، چرا که ساخت سریالی که داستان آن درحال و هوای دهه 60 می‌گذرد بسیار سخت است، چه رسد به آنکه قصه مضمونی جنگی هم داشته باشد. مخاطبان بسیاری آن دوران را به یاد دارند و سایر مخاطبان جوان‌تر نیز به سهولت به عکس‌ها و فیلم‌های آن دوران دسترسی داشته و کوچک‌ترین خطایی در روایت قصه یا فضاسازی‌ها و طراحی صحنه و لباس را متوجه می‌شوند و این خطاها که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، در نهایت به عدم باورپذیر بودن قصه و کاراکترها منجر خواهند شد. بنابراین ریسک و دشواری‌های ساخت سریالی که قصه آن در دهه 60 می‌گذرد علاوه بر سختی‌های معمول سریال‌سازی در دورانی که رقابت بین شبکه‌های سیما برای جذب مخاطب بالا رفته است، دشواری‌ها و چالش‌های خاص خود را هم دارد. با توجه به اینکه پخش سریال «مینو» به نیمه رسیده، می‌توان گفت پوروزیری از پس این کار برآمده و سریال هم فضا و هم کاراکترهایی باورپذیر دارد. داستان «مینو» در لوکیشن‌های مختلفی از جمله بیمارستان، گمرک، رستوران و قهوه‌خانه و کوچه و محلات خرمشهر در سال‌های آغازین پس از انقلاب می‌گذرد و گروه طراح صحنه و لباس با عملکرد خوب‌شان موفق شده‌اند در طراحی صحنه، دکور‌سازی و طراحی لباس یاد آن دوران را در ذهن مخاطب تداعی کنند. علاوه بر باورپذیر بودن فضا و کاراکترها که نقشی مهم در موفقیت سریال داشته است، قصه پرفراز و نشیب «مینو» هم در جذب مخاطب موثر بوده است. داستان سریال فضایی عاشقانه و ریتمی تند دارد و مخاطب در هر قسمت با کلی از اتفاقات جدید روبه‌رو می‌شود و پایان هر قسمت نیز به نحوی است که تماشاگران را برای دیدن قسمت بعدی کنجکاو و مشتاق نگه می‌دارد. احتمالا با وارد شدن داستان به فاز دوم یعنی بخش جنگ، ریتم سریال از این هم تندتر خواهد شد. «مینو» سریالی پر‌بازیگر است و یکی از محاسن آن نقش‌آفرینی بازیگران تازه‌کار و جوان در کنار پیشکسوت‌هاست. بازیگران مثلث عاشقانه سریال و دوستان و همکاران‌شان در قصه جوانانی هستند که اغلب تجربه‌های اول‌شان را در بازیگری تجربه می‌کنند و در کنار آنها بازیگرانی مانند محمود پاک‌نیت، پروانه معصومی و سیاوش تهمورث نقش‌آفرینی کرده‌اند که مانند همیشه درخشانند. اینکه در یک فیلم یا سریال به جوانان فرصت داده شود تا در نقش‌های اصلی توانایی‌های خود را اثبات کنند اتفاقی است که کمتر رخ می‌دهد، چراکه اغلب کارگردانان و تهیه‌کنندگان تمایل بیشتری به جذب چهره‌ها با هدف پرمخاطب شدن کارشان دارند. در سریال «مینو» اما 2 نقش اصلی سریال به مهدیه نساج در نقش مینو و سلمان فرخنده در نقش عزیز سپرده شده است که هر دو از پس نقش‌های دشوارشان بخوبی برآمده‌اند. دیگر نکته قابل توجه سریال «مینو» پررنگ بودن کاراکترهای زن در داستانی جنگی است. در فیلم‌ها و سریال‌هایی با مضمون دفاع‌مقدس، زنان اغلب در نقش‌های حاشیه‌ای دیده می‌شوند؛ نقش‌هایی که بیشترشان پرداخت مناسبی ندارند و به سرعت از ذهن مخاطب پاک می‌شوند اما شخصیت‌محوری مجموعه تلویزیونی«مینو» همان‌طور که از نامش پیداست یک زن است؛ زنی که یک‌تنه بار مشکلات زندگی را بر دوش می‌کشد و در غیاب پدر فرزندش که آنها را رها کرده و به خارج از کشور رفته، وظیفه سنگین مادری‌اش دو برابر شده است. مینو در مواجهه با مشکلات و مصایب صبور است و همواره تصمیم‌های عاقلانه و هوشمندانه می‌گیرد و به احساسات مادرانه و زنانه‌اش اجازه نمی‌دهد در مواقع بحران بر منطقش غلبه کنند. مینو حتی پس از آتش‌سوزی گمرک و سوختگی و نابینا شدن پسرش، در رسیدگی به سایر بیماران بیمارستان کوتاهی نمی‌کند و در موقعیت‌های دشوار محکم ایستادگی می‌کند. دیگر شخصیت‌های زن که در قصه نقشی پررنگ دارند خواهر و مادر رضا هستند. تماشای سریال «مینو» در کنار تمام جذابیت‌های داستانی‌اش یادآور خاطرات روزهای ابتدایی جنگ و زمانی است که مردم شهرهای مرزی همچون خرمشهر و آبادان با دست خالی و کمترین امکانات از شهر و دیار خود دفاع کردند. درباره جنگ، فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری ساخته شده است اما همچنان حق مطلب درباره آنهایی که در روزهای ابتدایی جنگ بعضا حتی بدون در دست داشتن اسلحه و مهمات با گوشت و خون خود از شهرشان دفاع کردند و وقتی شهر به دست عراقی‌ها افتاد نیز از هدف‌شان عقب‌نشینی نکرده و تنها پس از 6 ماه شهر خود را اگر چه ویران اما از دشمن باز پس گرفتند هنوز ادا نشده است. امید است با پخش سریال‌هایی مانند «مینو» مسؤولان بار دیگر به یاد رشادت‌ها و ازخودگذشتگی‌های مردم این شهر افتاده و به یاد داشته باشند که خرمشهر آزاد شد اما آباد نشد.