از چهره تماشاگران چینی مشخص نبود که پس از باخت به ایران هنوز می‌خندند یا نه. میمیک صورتشان طوری است که انگار مدام می‌خندند اما وقتی لحظاتی پس از بازی درهای خروجی را انتخاب کردند، مشخص شد که آنها بر خلاف چهره‌شان از نتیجه‌ای که به دست آمده ناراحت هستند. چهره‌شان خیلی به روزی شبیه شده بود که پس از برد تیم ملی فوتبال ایران برابر چین در دالیان، از شکست خانگی خنده روی صورتشان ماسیده بود. اما این‌بار پای فوتبال در میان نبود. این بار تماشاگران بسکتبال به چشم‌شان دیدند که بسکتبالیست‌های ایرانی چطور قدرتشان را بر برج‌های چینی دیکته می‌کنند و نتیجه‌ای که در پایان روی اسکوربورد سالن مسابقات حک شده بود، نشان از برتری تیم ایران داشت.
در حماسه دالیان مهدوی‌کیا آقایی کرد اما در حماسه تیانجین، مهدوی‌کیای تیم ایران، صمد نیکخواه بهرامي بود. همو که آخرین قهرمانی ایران را با برادرش آیدین جشن گرفته بود اما او 2 سال قبل برادرش را چندی پس از قهرمانی از دست داد.
در دوره قبل وقتی تیم ملی ایران در غیاب میزبان المپیک به مقام قهرمانی رسید، چندان این قهرمانی جدی گرفته نشد اما نخستین صعود به المپیک، منتقدان را به سکوت واداشت. 2 سال بعد در تیانجین، جایی که تیم ایران آخرین دیدارش را با چین انجام داده بود، بسکتبالیست‌های ایرانی توانستند خاطره باخت در آن بازی دوستانه را پاک کنند تا پس از المپیک با این تیم پر‌ادعا بی‌حساب شده باشند. واسلین ماتیچ بعد از برد ایران برابر اردن در کنفرانس مطبوعاتی گفت که صعود به جام‌جهانی مهم است اما چیزی که بیشتر از همه اهمیت دارد، قهرمانی در جام ملت‌های آسیاست. وقتی مشخص شد که حریف ایران در دیدار نهایی چین است، کسی شانس چندانی برای ایران قائل نبود با این حال اعتماد ماتیچ به مردان جاه‌طلبش، دومین قهرمانی پياپي را برای تیم ملي ایران رقم زد و این قهرمانی جلوی چشمان تماشاگران پر‌تعداد چینی که حتی یک لحظه هم از تشویق تیم‌شان دست نمی‌کشیدند، حلاوت بیشتری داشت. در شرایطی تیم ایران به قهرمانی رسید که حتی تا پایان کوارتر دوم هم نمی‌شد با اطمینان از قهرمانی ایران حرف زد. نوسان در اختلاف امتیاز 2 تیم مدام این دلهره را ایجاد می‌کرد که نکند در ثانیه آخر کاپ قهرمانی از دست پر‌توان بازیکنان تیم ایران خارج شود اما روندی که از ابتدای بازی آغاز شده بود تا آخر بازی هم ادامه داشت. حتی وقتی بازیکنان چینی 32 ثانیه به پایان بازی باخت را قبول کرده بودند، باز هم تماشاگران چینی امید داشتند اما زمانی که بازی تمام شد، تنها صدای حامد حدادی، صمد نیکخواه، مهدی کامرانی، حامد آفاق و اوشین ساهاکیان بود که در سالن تیانجین پیچیده بود. دیگر خبری از سر و صدای کرکننده تماشاگران چینی نبود و اسکوربورد هم نتیجه 70 بر 52 را نشان می‌داد. احتمالا آخرین صحنه‌ای که چینی‌های حاضر در سالن دیدند، دور قهرمانی ملی‌پوشان ایرانی بود، چه؛ آنها تنها دقایق کمی را تحمل کردند و منتظر نشدند تا ببینند جام قهرمانی در خانه‌شان به تیم ایران می‌رسد. شاید تنها حسرتی که برای بازیکنان تیم ملی ایران باقی ماند، جای خالی آیدین نیکخواه‌‌بهرامی بود، همو که دقایقی پس از قهرمانی ایران در هیروشیما به رسم ستارگان NBA تور سبد را با قیچی برید و همو که چند روز پس از قهرمانی ایران در تصادفی دلخراش جان به جان آفرین تسلیم کرد.
ايران، ارباب حلقه‌هاي آسيا
از چهره تماشاگران چینی مشخص نبود که پس از باخت به ایران هنوز می‌خندند یا نه. میمیک صورتشان طوری است که انگار مدام می‌خندند اما وقتی لحظاتی پس از بازی درهای خروجی را انتخاب کردند، مشخص شد که آنها بر خلاف چهره‌شان از نتیجه‌ای که به دست آمده ناراحت هستند. چهره‌شان خیلی به روزی شبیه شده بود که پس از برد تیم ملی فوتبال ایران برابر چین در دالیان، از شکست خانگی خنده روی صورتشان ماسیده بود. اما این‌بار پای فوتبال در میان نبود. این بار تماشاگران بسکتبال به چشم‌شان دیدند که بسکتبالیست‌های ایرانی چطور قدرتشان را بر برج‌های چینی دیکته می‌کنند و نتیجه‌ای که در پایان روی اسکوربورد سالن مسابقات حک شده بود، نشان از برتری تیم ایران داشت.
در حماسه دالیان مهدوی‌کیا آقایی کرد اما در حماسه تیانجین، مهدوی‌کیای تیم ایران، صمد نیکخواه بهرامي بود. همو که آخرین قهرمانی ایران را با برادرش آیدین جشن گرفته بود اما او 2 سال قبل برادرش را چندی پس از قهرمانی از دست داد.
در دوره قبل وقتی تیم ملی ایران در غیاب میزبان المپیک به مقام قهرمانی رسید، چندان این قهرمانی جدی گرفته نشد اما نخستین صعود به المپیک، منتقدان را به سکوت واداشت. 2 سال بعد در تیانجین، جایی که تیم ایران آخرین دیدارش را با چین انجام داده بود، بسکتبالیست‌های ایرانی توانستند خاطره باخت در آن بازی دوستانه را پاک کنند تا پس از المپیک با این تیم پر‌ادعا بی‌حساب شده باشند. واسلین ماتیچ بعد از برد ایران برابر اردن در کنفرانس مطبوعاتی گفت که صعود به جام‌جهانی مهم است اما چیزی که بیشتر از همه اهمیت دارد، قهرمانی در جام ملت‌های آسیاست. وقتی مشخص شد که حریف ایران در دیدار نهایی چین است، کسی شانس چندانی برای ایران قائل نبود با این حال اعتماد ماتیچ به مردان جاه‌طلبش، دومین قهرمانی پياپي را برای تیم ملي ایران رقم زد و این قهرمانی جلوی چشمان تماشاگران پر‌تعداد چینی که حتی یک لحظه هم از تشویق تیم‌شان دست نمی‌کشیدند، حلاوت بیشتری داشت. در شرایطی تیم ایران به قهرمانی رسید که حتی تا پایان کوارتر دوم هم نمی‌شد با اطمینان از قهرمانی ایران حرف زد. نوسان در اختلاف امتیاز 2 تیم مدام این دلهره را ایجاد می‌کرد که نکند در ثانیه آخر کاپ قهرمانی از دست پر‌توان بازیکنان تیم ایران خارج شود اما روندی که از ابتدای بازی آغاز شده بود تا آخر بازی هم ادامه داشت. حتی وقتی بازیکنان چینی 32 ثانیه به پایان بازی باخت را قبول کرده بودند، باز هم تماشاگران چینی امید داشتند اما زمانی که بازی تمام شد، تنها صدای حامد حدادی، صمد نیکخواه، مهدی کامرانی، حامد آفاق و اوشین ساهاکیان بود که در سالن تیانجین پیچیده بود. دیگر خبری از سر و صدای کرکننده تماشاگران چینی نبود و اسکوربورد هم نتیجه 70 بر 52 را نشان می‌داد. احتمالا آخرین صحنه‌ای که چینی‌های حاضر در سالن دیدند، دور قهرمانی ملی‌پوشان ایرانی بود، چه؛ آنها تنها دقایق کمی را تحمل کردند و منتظر نشدند تا ببینند جام قهرمانی در خانه‌شان به تیم ایران می‌رسد. شاید تنها حسرتی که برای بازیکنان تیم ملی ایران باقی ماند، جای خالی آیدین نیکخواه‌‌بهرامی بود، همو که دقایقی پس از قهرمانی ایران در هیروشیما به رسم ستارگان NBA تور سبد را با قیچی برید و همو که چند روز پس از قهرمانی ایران در تصادفی دلخراش جان به جان آفرین تسلیم کرد.
ارسال نظر
پربیننده