زهره فلاح زاده: تازه از اسپانیا برگشته بود. تیر ۹۱ بود، آبی‌های پایتخت که آن روزها در فصل نقل‌وانتقالات با مدیرعامل وقت خود بمب می‌ترکاندند، شاه‌ماهی لالیگایی را به تور انداختند. استقلالی بود و خوشحال و مسرور از اینکه به تیم محبوبش پیوسته اما مشکلاتی هم با دروازه‌بان تیم پیدا کرد و سرانجام پس از 5/1 فصل از تیم جدا شد و با قراردادی ۴ ماهه به الکویت پیوست.
نکونام پس از کویت، مجدداً سری هم به تیم لالیگایی خود، اوساسونا زد و سپس تیر ۹۴ بار دیگر به لیگ ایران و این بار به تیم سایپا پیوست. اما جواد بیشتر از نیم‌فصل دوام نیاورد و با العربی قطر قرارداد امضا کرد. سرانجام پس از عملکرد ضعیف در این تیم، تیرماه ۹۵ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. هرچند بارها در مصاحبه‌هایش گفته بود خیلی دوست داشته با پیراهن استقلال از فوتبال خداحافظی کند ولی هرگز این اتفاق نیفتاد. اما نکونام خیلی زود می‌خواست به جرگه مربیان بپیوندد. این را ملکه ذهنش کرده بود که هرچه در آن چند سال دوری از وطن و در اسپانیا آموخته، در کشورش اجرا کند. نخستین تجربه مربیگری چه جایی بهتر از تیم‌ملی؟
او شد دستیار کارلوس کی‌روش و خوب می‌دانست در ترکیب کادرفنی تیم‌ملی برای هر ایرانی‌ای جواز کسب صادر نمی‌شود. خیلی‌ها آمدند و رفتند اما شماره ۶ تازه خداحافظی کرده تیم‌ملی روی نیمکت تیم کشورش آن هم به عنوان دستیار نشست.
خیلی سابقه‌اش طولانی نشد. دقیقاً مثل همه ایرانی‌هایی که کی‌روش یک مرتبه در رحمت را به روی‌شان باز کرد و یک مرتبه هم بست، داستانش تکراری شد و با اتفاقاتی که در اردوی امارات در زمان حضورش رخ داد، از تیم‌ملی کنار رفت. به قول خودش «اگر در تیم می‌ماند، جواد نکونام نبود».
نکونام اولین سرمربیگری‌اش را با تیم لیگ یکی «خونه به خونه» بابل تجربه کرد. تیم بابلی با هدایت او نتایج خوبی گرفت و جزو بالانشینان لیگ یک بود و مهم‌تر از آن به نیمه‌نهایی جام حذفی رسید اما نکونام یک مرتبه از ادامه کار در این تیم منصرف شد و با چرخش ۱۸۰ درجه‌ای سر از تیم پرشور «نساجی مازندران» درآورد. اوج هنرنمایی نکونام صعود نساجی به لیگ برتر بود. او خیلی زود و در کمترین زمان ممکن تیم قائمشهری را به لیگ برتر آورد اما در لیگ برتر شرایط سخت و سخت‌تر دنبال شد و تیم نکونام یارای مقابله با حریفان لیگ برتری‌ای که تا بن دندان مسلح بودند را نداشت. تیم او در پایان نیم‌فصل در جایگاه دهم ایستاد و تنها ۶ امتیاز با قعرنشین لیگ فاصله داشت اما در تعطیلات نیم‌فصل باز هم خبری از جانب او همگان را شوکه کرد؛ «نکونام از نساجی مازندران استعفا داد و به پیکان پیوست». باز هم نکونام تیم خود را یک‌مرتبه رها کرده بود. باز هم با بی‌توجهی به تعهداتش قرار بود دست تیمش را لای پوست گردو بگذارد و برود. حتی با وجود فسخ نکردن با نساجی، در باشگاه پیکان حضور پیدا کرد اما مدیرعامل شرکت ایران‌خودرو جلوی قرارداد بستن پیکان با نکونام را گرفت. به گفته مدیرعامل، پیکانی‌ها باید با یک مربی آزاد قرارداد ببندند نه با نکونامی که همچنان با نساجی قرارداد دارد. همین هم شد، حسین فرکی، سرمربی پیکان شد و نکونام دست از پا درازتر به نساجی بازگشت. اما 2 روز نگذشته بود که این مربی جوان باز هم از هدایت نساجی کناره‌گیری کرد. حالا هم نساجی با چند گزینه برای جانشینی نکونام در حال مذاکره است.
شاید جواد فکر می‌کرد نازش خریدار دارد و تیم نساجی باز هم سراغش می‌رود اما با آمدن سیل گزینه‌ها برای مربیگری در نساجی، نکونام دیگر جایی در این تیم نخواهد داشت. حالا جواد لالیگایی از پیکان رانده و از نساجی مانده شده و نیم‌فصل دوم لیگ برتر را باید بدون تیم سر کند، مگر اینکه تیمی در ادامه رقابت‌ها نتایج ضعیفی بگیرد و پیشنهادی به او دهد.
اما آنچه در تمام سال‌هایی که پس از بازگشت از اوساسونا در رفتار نکونام تأثیر داشته، جدا از تجربه و آموختن فوتبال حرفه‌ای، کم‌طاقت بودن و عدم تعهد به قراردادش بوده است. او سابقه یک‌مرتبه رها کردن استقلال و سایپا در دوران بازی کردنش و نساجی و خونه‌به‌خونه در دوران مربیگری‌اش را دارد. به نظر می‌آید نکونام ابتدا باید با خودش کنار بیاید. قبل از آموختن هر نکته‌ای از فوتبال، او باید صبوری و عمل به تعهداتش را بیاموزد. او باید کمی ناز کردن‌هایش را کنار بگذارد و لگد به بخت خودش نزند.