سیستم حمل و نقل قطار زیرزمینی در هر کشوری یکی از نشانه‌های توسعه به حساب می‌آید و مسؤولان شهری در زیباسازی ایستگاه‌های مترو تلاش بسیاری می‌کنند. ایستگاه‌های زیباتر عموما مسافران بیشتری را به خود جلب می‌کنند و در شادابی و نشاط مسافران مؤثر هستند. 120شهر در دنیا از سیستم حمل و نقل ریلی استفاده می‌کنند و متوسط روزانه سفر با مترو در جهان در حدود یک‌میلیون و 250هزار سفر است. در میان سیستم‌های حمل و نقل ریلی در شهرهای مختلف جهان مترو لندن به عنوان طولانی‌ترین مترو، مترو نیویورک به عنوان پرایستگاه‌ترین و مترو مسکو به عنوان پرمسافرترین خطوط مترو در جهان معرفی شده‌اند. تمام این مترو‌ها به عنوان مهم‌ترین وسیله حمل و نقل عمومی در شهرهایی که جمعیت بسیاری دارند مورد استفاده قرار می‌گیرند اما خطوط مترو مسکو و نیویورک ویژگی دیگری هم دارند که آنها را از هر حیث با دیگر خطوط مترو جهان متفاوت کرده است.
قطار شهری مسکو
مترو مسکو که تقریبا تمام شهر را پوشش می‌دهد و به عنوان دومین سیستم حمل و نقل سریع در دنیا شناخته شده است، با قدمتی 74 ساله بیش از آنکه به ایستگاه مترو شباهت داشته باشد شبیه گالری‌های هنری است. این مترو که 12 خط و 177 ایستگاه دارد به طور معمول روزانه 7 میلیون مسافر را جابه‌جا می‌کند. تمام مسیر و ایستگاه‌های مترو مسکو زیرزمینی است، قطار‌ها از ساعت 5 و نیم صبح تا یک شب کار می‌کنند و در پرتردد‌ترین ساعات هر 90 ثانیه یک قطار به جابه جایی مسافران می‌پردازد. شرکت حمل و نقل مترو مسکو که بیش از 25هزار کارمند و کارگر دارد دارای یک مجتمع حمل و نقل بین‌المللی به نام «مسکو مترو» است که بزرگ‌ترین شرکت تولید واگن‌های مترو در جهان محسوب می‌شود. نخستین نقشه‌ها برای ساخت مترو مسکو به زمان امپراتوری روسیه بازمی‌گردد اما ساخت مترو به علت وقوع جنگ اول جهانی، انقلاب اکتبر و جنگ مدنی روسیه مدت‌ها به تعویق افتاد. سرانجام نخستین خط مترو مسکو در سال 1935 به روی عموم مردم گشوده شد. این خط که 11 کیلومتر طول دارد، هم‌اکنون در سراسر مسیر خود ایستگاه‌های پرزرق و برقی دارد که روزانه هزاران توریست را به خود جلب می‌کند. ایستگاه‌های مترو مسکو و سن‌پترزبورگ جزو زیباترین ایستگاه‌های مترو جهان هستند به طوری که گردشگران پیش از بازدید کاخ‌ها و مراکز گردشگری مسکو ابتدا سری به مترو می‌زنند. دیوارهای مرمرین، کفپوشی از سنگ‌های گرانیت، لوسترهای کلاسیک، مجسمه‌های برنز، قاب‌های گچبری شده و آرک‌های مزین به نقاشی، سالن ایستگاه‌های مترو روسیه را بیشتر به کاخ‌های تزاری یا گالری‌های هنری شبیه کرده است. رهبران کمونیست روسیه در آن زمان می‌خواستند این معماری پرزرق و برق را به عنوان نمادی برای نمایش شکوه و جلال این دوران به رخ تمام دنیا بکشند.
جالب اینجاست که حدود سه‌چهارم دیوارهای مترو از مقاوم‌ترین سنگ‌های دنیا ساخته شده‌اند، گفته می‌شود رهبران مسکو برای جلوگیری از غارت آثار هنری دستور داده بودند هنرمندان آثارشان را بر دیواره سنگی مترو حک کنند. در سال‌های جنگ دوم جهانی از ایستگاه‌ها به عنوان پناهگاه استفاده می‌شده است و از سوی دیگر به ساخت‌وساز ادامه می‌دادند. آثار هنری در بخش‌هایی از این موزه مترو که در خلال جنگ دوم جهانی ساخته شده‌اند از سرسختی و مقاومت مردم در طول جنگ حکایت می‌کنند. مترو مسکو به شبکه قطارهای مسافربری سراسر روسیه و اروپا متصل است و از زمان تأسیس تاکنون بیش از یکصد میلیارد مسافر را جابه‌جا کرده است. مترو روسیه البته مشکلاتی هم دارد؛ از جمله اینکه در روزهای گرم سال نفس کشیدن در این مترو چنان دشوار می‌شود که قربانی می‌گیرد. مقامات محلی می‌گویند هنگامی که دمای هوا به 25 درجه می‌رسد گرما در مترو به 35 تا 37 درجه افزایش می‌یابد، به همین دلیل در سال 2008 بیش از 70 نفر در اثر اختلال عملکرد قلب در مترو جان باختند. ایمنی هم یکی دیگر از مشکلات مترو روسیه است. در این مترو سالانه بین 130 تا 150 نفر بر اثر سقوط روی ریل قطار سهوا یا عمدا کشته می‌شوند. با این وجود قدیمی‌ترین قطار مترو مسکو همچنان کار می‌کند.
مترو نیویورک
مترو نیویورک که در سال 1904 شروع به کار کرده است یکی از طولانی‌ترین خطوط مترو دنیاست. این مترو 6 هزار و 152 واگن، ۴۶۲ ایستگاه و 26 خط فعال دارد. خطوط یک و 9 شلوغ‌ترین خطوط به حساب می‌آیند و هر هفته حدود 510 هزار نفر را جابه‌جا می‌کنند. این مترو از معدود سیستم‌های قطارهای شهری در جهان است که به صورت 24 ساعته و در تمام روزهای سال بدون تعطیلی مسافران را جابه‌جا می‌کند. در حالی که در این دسته از واگن‌ها انواع و اقسام غذاها، بطری‌ها و کیسه‌ها دیده می‌شود تقریبا غیرممکن است که بتوان گفت چه تعداد از این واگن‌ها تمیز نیستند. این در حالی است که خط یک و 9 شلوغ‌ترین خطوط هستند و در هفته 510 هزار نفر را جابه جا می‌کنند بنابراین پیدا کردن فرصت مناسبی برای تمیز کردن آنها در محل‌های تعیین شده دشوار است. قطار شهری نیویورک در تمام نقاط بخش‌های شهر نیویورک از جمله منهتن، بروکلین، کوینز، برانکس و استاتن‌آیلند دارای ایستگاه‌های متعددی است. متروهای نیویورک اگرچه به نسبت خلوت هستند اما اغلب مردم موقع سوار و پیاده شدن به اندازه کافی صبر نمی‌کنند و با هل دادن همدیگر سوار مترو می‌شوند.
مترو نیویورک در عین حال از کثیف‌ترین متروهای دنیا به حساب می‌آید. مسؤولان نظافت مترو، واگن‌های خطوط مختلف را به 4 دسته تقسیم می‌کنند و خود در توصیف کثیف‌ترین واگن‌ها می‌گویند که آنها همچون سطل زباله هستند. اگرچه قدیمی بودن و کثیفی ایستگاه‌ها، قطار‌ها و تأسیسات این مترو چندان تعریفی ندارد اما ایستگاه موسوم به «سیتی‌هال» در میان دیگر ایستگاه‌های مترو نیویورک با معماری متمایز و منحصر به فرد سالانه بازدیدکنندگان زیادی را جذب می‌کند. این ایستگاه که در واقع ترمینال جنوبی نخستین خط ایستگاه مترو نیویورک است یکی از زیباترین ایستگاه‌های مترو جهان به حساب می‌آید. تونل دالانی اين مترو با دیوارهای کاشیکاری شده قدیمی، پنجره‌های پوشیده به شیشه‌های رنگی و آجرهای سه‌سانتی فضایی را به وجود آورده که در آمریکا کمتر دیده می‌شود و بیشتر به یادگارهایی از تمدن‌های بزرگ مانند ایران یا یونان شباهت دارد. این ایستگاه دقیقا زیر قصر سیتی‌هال که یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های آمریکاست و به عنوان دفتر شهردار نیویورک استفاده می‌شود، قرار گرفته است. این ایستگاه با 400 متر طول در سال 1945 تعطیل و دوباره در سال 2004 به روی مردم گشوده شد. این بار سعی شد سطوحی که روی پنجره‌های این تونل تاریخی را پوشانده بود رفع شود و تابش نور طبیعی روی پنجره‌ها بر زیبایی‌های این ایستگاه بیفزاید. گزارشی از زیباترین ایستگاه‌های قطارهای شهری دنیا
وقتی «مترو» موزه می‌شود!
سیستم حمل و نقل قطار زیرزمینی در هر کشوری یکی از نشانه‌های توسعه به حساب می‌آید و مسؤولان شهری در زیباسازی ایستگاه‌های مترو تلاش بسیاری می‌کنند. ایستگاه‌های زیباتر عموما مسافران بیشتری را به خود جلب می‌کنند و در شادابی و نشاط مسافران مؤثر هستند. 120شهر در دنیا از سیستم حمل و نقل ریلی استفاده می‌کنند و متوسط روزانه سفر با مترو در جهان در حدود یک‌میلیون و 250هزار سفر است. در میان سیستم‌های حمل و نقل ریلی در شهرهای مختلف جهان مترو لندن به عنوان طولانی‌ترین مترو، مترو نیویورک به عنوان پرایستگاه‌ترین و مترو مسکو به عنوان پرمسافرترین خطوط مترو در جهان معرفی شده‌اند. تمام این مترو‌ها به عنوان مهم‌ترین وسیله حمل و نقل عمومی در شهرهایی که جمعیت بسیاری دارند مورد استفاده قرار می‌گیرند اما خطوط مترو مسکو و نیویورک ویژگی دیگری هم دارند که آنها را از هر حیث با دیگر خطوط مترو جهان متفاوت کرده است.
قطار شهری مسکو
مترو مسکو که تقریبا تمام شهر را پوشش می‌دهد و به عنوان دومین سیستم حمل و نقل سریع در دنیا شناخته شده است، با قدمتی 74 ساله بیش از آنکه به ایستگاه مترو شباهت داشته باشد شبیه گالری‌های هنری است. این مترو که 12 خط و 177 ایستگاه دارد به طور معمول روزانه 7 میلیون مسافر را جابه‌جا می‌کند. تمام مسیر و ایستگاه‌های مترو مسکو زیرزمینی است، قطار‌ها از ساعت 5 و نیم صبح تا یک شب کار می‌کنند و در پرتردد‌ترین ساعات هر 90 ثانیه یک قطار به جابه جایی مسافران می‌پردازد. شرکت حمل و نقل مترو مسکو که بیش از 25هزار کارمند و کارگر دارد دارای یک مجتمع حمل و نقل بین‌المللی به نام «مسکو مترو» است که بزرگ‌ترین شرکت تولید واگن‌های مترو در جهان محسوب می‌شود. نخستین نقشه‌ها برای ساخت مترو مسکو به زمان امپراتوری روسیه بازمی‌گردد اما ساخت مترو به علت وقوع جنگ اول جهانی، انقلاب اکتبر و جنگ مدنی روسیه مدت‌ها به تعویق افتاد. سرانجام نخستین خط مترو مسکو در سال 1935 به روی عموم مردم گشوده شد. این خط که 11 کیلومتر طول دارد، هم‌اکنون در سراسر مسیر خود ایستگاه‌های پرزرق و برقی دارد که روزانه هزاران توریست را به خود جلب می‌کند. ایستگاه‌های مترو مسکو و سن‌پترزبورگ جزو زیباترین ایستگاه‌های مترو جهان هستند به طوری که گردشگران پیش از بازدید کاخ‌ها و مراکز گردشگری مسکو ابتدا سری به مترو می‌زنند. دیوارهای مرمرین، کفپوشی از سنگ‌های گرانیت، لوسترهای کلاسیک، مجسمه‌های برنز، قاب‌های گچبری شده و آرک‌های مزین به نقاشی، سالن ایستگاه‌های مترو روسیه را بیشتر به کاخ‌های تزاری یا گالری‌های هنری شبیه کرده است. رهبران کمونیست روسیه در آن زمان می‌خواستند این معماری پرزرق و برق را به عنوان نمادی برای نمایش شکوه و جلال این دوران به رخ تمام دنیا بکشند.
جالب اینجاست که حدود سه‌چهارم دیوارهای مترو از مقاوم‌ترین سنگ‌های دنیا ساخته شده‌اند، گفته می‌شود رهبران مسکو برای جلوگیری از غارت آثار هنری دستور داده بودند هنرمندان آثارشان را بر دیواره سنگی مترو حک کنند. در سال‌های جنگ دوم جهانی از ایستگاه‌ها به عنوان پناهگاه استفاده می‌شده است و از سوی دیگر به ساخت‌وساز ادامه می‌دادند. آثار هنری در بخش‌هایی از این موزه مترو که در خلال جنگ دوم جهانی ساخته شده‌اند از سرسختی و مقاومت مردم در طول جنگ حکایت می‌کنند. مترو مسکو به شبکه قطارهای مسافربری سراسر روسیه و اروپا متصل است و از زمان تأسیس تاکنون بیش از یکصد میلیارد مسافر را جابه‌جا کرده است. مترو روسیه البته مشکلاتی هم دارد؛ از جمله اینکه در روزهای گرم سال نفس کشیدن در این مترو چنان دشوار می‌شود که قربانی می‌گیرد. مقامات محلی می‌گویند هنگامی که دمای هوا به 25 درجه می‌رسد گرما در مترو به 35 تا 37 درجه افزایش می‌یابد، به همین دلیل در سال 2008 بیش از 70 نفر در اثر اختلال عملکرد قلب در مترو جان باختند. ایمنی هم یکی دیگر از مشکلات مترو روسیه است. در این مترو سالانه بین 130 تا 150 نفر بر اثر سقوط روی ریل قطار سهوا یا عمدا کشته می‌شوند. با این وجود قدیمی‌ترین قطار مترو مسکو همچنان کار می‌کند.
مترو نیویورک
مترو نیویورک که در سال 1904 شروع به کار کرده است یکی از طولانی‌ترین خطوط مترو دنیاست. این مترو 6 هزار و 152 واگن، ۴۶۲ ایستگاه و 26 خط فعال دارد. خطوط یک و 9 شلوغ‌ترین خطوط به حساب می‌آیند و هر هفته حدود 510 هزار نفر را جابه‌جا می‌کنند. این مترو از معدود سیستم‌های قطارهای شهری در جهان است که به صورت 24 ساعته و در تمام روزهای سال بدون تعطیلی مسافران را جابه‌جا می‌کند. در حالی که در این دسته از واگن‌ها انواع و اقسام غذاها، بطری‌ها و کیسه‌ها دیده می‌شود تقریبا غیرممکن است که بتوان گفت چه تعداد از این واگن‌ها تمیز نیستند. این در حالی است که خط یک و 9 شلوغ‌ترین خطوط هستند و در هفته 510 هزار نفر را جابه جا می‌کنند بنابراین پیدا کردن فرصت مناسبی برای تمیز کردن آنها در محل‌های تعیین شده دشوار است. قطار شهری نیویورک در تمام نقاط بخش‌های شهر نیویورک از جمله منهتن، بروکلین، کوینز، برانکس و استاتن‌آیلند دارای ایستگاه‌های متعددی است. متروهای نیویورک اگرچه به نسبت خلوت هستند اما اغلب مردم موقع سوار و پیاده شدن به اندازه کافی صبر نمی‌کنند و با هل دادن همدیگر سوار مترو می‌شوند.
مترو نیویورک در عین حال از کثیف‌ترین متروهای دنیا به حساب می‌آید. مسؤولان نظافت مترو، واگن‌های خطوط مختلف را به 4 دسته تقسیم می‌کنند و خود در توصیف کثیف‌ترین واگن‌ها می‌گویند که آنها همچون سطل زباله هستند. اگرچه قدیمی بودن و کثیفی ایستگاه‌ها، قطار‌ها و تأسیسات این مترو چندان تعریفی ندارد اما ایستگاه موسوم به «سیتی‌هال» در میان دیگر ایستگاه‌های مترو نیویورک با معماری متمایز و منحصر به فرد سالانه بازدیدکنندگان زیادی را جذب می‌کند. این ایستگاه که در واقع ترمینال جنوبی نخستین خط ایستگاه مترو نیویورک است یکی از زیباترین ایستگاه‌های مترو جهان به حساب می‌آید. تونل دالانی اين مترو با دیوارهای کاشیکاری شده قدیمی، پنجره‌های پوشیده به شیشه‌های رنگی و آجرهای سه‌سانتی فضایی را به وجود آورده که در آمریکا کمتر دیده می‌شود و بیشتر به یادگارهایی از تمدن‌های بزرگ مانند ایران یا یونان شباهت دارد. این ایستگاه دقیقا زیر قصر سیتی‌هال که یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های آمریکاست و به عنوان دفتر شهردار نیویورک استفاده می‌شود، قرار گرفته است. این ایستگاه با 400 متر طول در سال 1945 تعطیل و دوباره در سال 2004 به روی مردم گشوده شد. این بار سعی شد سطوحی که روی پنجره‌های این تونل تاریخی را پوشانده بود رفع شود و تابش نور طبیعی روی پنجره‌ها بر زیبایی‌های این ایستگاه بیفزاید. ارسال نظر
پربیننده