سخنرانی مجید مجیدی در پنل حقوق بشر در دفتر ژنو سازمان ملل که پنجشنبه 22 اسفند مصادف با 13 مارس انجام گرفت حاوی مطالب مهمی درباره ماهیت اسلام‌هراسی در جهان به واسطه سیاست‌های غرب و برخی کشورهای عربی بود و وی تاکید کرد در هیچ عملیات ترور و خشونتی، مردمی از ایران و آیینی که در این سرزمین ترویج می‌شود، شرکت نداشته‌اند. به گزارش مهر، مجید مجیدی در پنل حقوق بشر سازمان ملل در دفتر ژنو طی سخنانی به رفتارهای اسلام‌هراسانه غرب اعتراض کرد و گفت: من معتقدم اگر واقعیت اسلام به مردم جهان عرضه شود همه تشنگان عدالت و مهربانی عاشقانه به سویش خواهند شتافت.
متن کامل این سخنرانی بدین شرح است:
«به نام خدا
گاهی فکر می‌کنم اگر من در یک کشور غربی به دنیا آمده بودم و در کودکی و نوجوانی و جوانی‌ام هر صبح در صفحات روزنامه‌ها می‌خواندم و هر شب روی صفحات تلویزیون می‌دیدم که چگونه عده‌ای مسلمان در شرق بمبگذاری و انفجار کار هرروزه‌شان است، ماشین‌های بمبگذاری شده را در میان بازارها و مراکز تجمع مردم منفجر می‌کنند، سر مخالفان خویش را صدها صدها می‌برند و در برابر دوربین‌ها به نمایش می‌گذارند و گاه با همین سرها در کوچه‌ها و خیابان‌ها فوتبال بازی می‌کنند، سینه‌های دشمنان را می‌شکافند و قلب آنان را می‌خورند، کلیساها و کنیسه‌ها و حتی گاه مساجد و حسینیه‌های دیگران را با مردمی که برای عبادت به آنجا آمده‌اند به آتش می‌کشند؛ در این صورت چه دیدگاهی نسبت به اسلام و مسلمانان پیدا می‌کردم و چه ترس و هراسی از آنان در دل می‌پروراندم؟ آیا امکان داشت با این همه جنایت و خشونت گرایشی به این دین و آیین پیدا کنم؟
اگر چه خود را با افتخار یک مسلمان می‌دانم و خوشبختانه من در کشوری به دنیا آمده و رشد کردم که از همان سال‌های ابتدای زندگی با همه وجودم دریافتم، دینی که پدران و مادرانم برگزیده‌اند آیینی مملو از مهر، محبت و عشق است، کینه‌ورزی و انتقام جایی در آن ندارد، خدایش همواره با صفات مهربان و رحیم شناخته می‌شود و در کتاب آسمانی‌اش قرآن ١١٣بار در ابتدای هر سوره جمله‌ای تکرار می‌شود که پیام‌آور محبت و مهربانی گسترده و همیشگی خداوند است. من در سرزمینی پا به جهان گذاشتم که مردم مسلمانش با هرگونه خشونت مذهبی بیگانه بودند و قرن‌ها پیروان ادیان و مذاهب دیگر را به همسایگی و همزیستی مسالمت‌آمیز خویش پذیرفته بودند زیرا به پیامبری ایمان داشتند که سراسر زندگیش را مهربانی و عشق به دیگران دربر گرفته بود و نه‌تنها به مسلمانان و پیروان خویش که به همه انسان‌ها با هر نژاد و زبان و حتی به حیوانات و گیاهان و درختان نیز مهر می‌ورزید. من پیامبری را شناختم که مهربانی، شیوه زندگی‌اش و شعار هر صبح و شامش بود. محمدی که با دشمنان کینه‌توزش هم به مهر و محبت رفتار می‌کرد. وقتی پس از سال‌ها رنج و آزار، این بار پیروز به شهری که از آن رانده شده بود بازمی‌گشت هیچکس را به جرم پیشین مجازات نکرد نه‌تنها خانه هیچ دشمنی را به انتقام ویران نساخت بلکه خانه بزرگ‌ترین دشمن و مخالف خود را پناهگاه و مأمن همه مخالفان و دگراندیشان قرار داد. محمدی که در کتابی که از سوی پروردگارش برای مردم آورده بود مسلمانان را از توهین و ناسزا حتی به بت‌های مشرکان و بت‌پرستان برحذر می‌داشت (انعام ١٠٨). پیامبری که از جانب خدا ندا می‌داد: نکند رفتارهای زشت و ستمگرانه دیگران شما را از مرام صلح‌آمیز و مسالمت‌جوی‌تان دور کند که شما همواره باید به عدالت و انصاف رفتار کنید. (مائده ٨) اینچنین بود که در گذر زمان با آیینی خو گرفتم که نه‌تنها پیامبرش الگو و اسوه مهربانی و محبت بود که شاگرد و دست‌پروده و جانشینش علی نیز جز به مهر سخن نگفت، جز به محبت رفتار نکرد و حکومتی را برقرار کرد که هیچکس بر دیگری جز به تقوا، پاکی و پارسایی برتری نداشت. در تاریکی شب‌ها ناشناس به سراغ بینوایانی می‌رفت که از زمره مخالفانش بودند و میان آنها نان و خرما توزیع می‌کرد تا گرسنه سر بر بالین نگذارند. اگر در جنگی ناخواسته دشمن آب رودخانه را از سپاهیان او دریغ می‌کرد تا تشنه بمانند او مقابله به مثل نکرد و هنگامی که به رودخانه مسلط شد آب را در اختیار آنان قرار داد. مرامنامه حکومتش خطاب به استانداران و حاکمان شهرها این بود که انسان‌ها از دو گروه بیرون نیستند یا همکیشند یا همنوع و در هر دو صورت باید به آنها مهر ورزید. من با چنین آیینی خو گرفتم و طبیعی است وقتی طالبان در افغانستان جنایت می‌کرد یا وقتی حادثه دهشت‌بار ١١ سپتامبر به وقوع پیوست می‌دانستم که آنچه روی می‌دهد هیچ سازگاری و ارتباطی با دینی که من به آن ایمان دارم، ندارد. امروز از خودم و از شما می‌پرسم به‌راستی در پشت همه عملیات جنایتکارانه‌ای که به نام اسلام صورت می‌گیرد چه دست‌هایی پنهان است؟ از شما می‌پرسم القاعده و طالبان که در پاکستان و افغانستان زاده شد، رشد کرد و اینک سایه شومش بر همه جهان افکنده شده ابتدا توسط کدام قدرت‌ها آفریده شد و مورد حمایت قرار گرفت تا امروز با جنایات آنها بذر اسلام‌هراسی در دل همه جهانیان کاشته شود و نهال خشونت این بار به شکلی دیگر یا به صورت نسل‌کشی در میانمار و آفریقای مرکزی یا با اقدامات نظامی و گسیل سربازان سر برآورد؟ متاسفم که بگویم حکومت‌هایی طالبان و القاعده را از هر سو حمایت کردند که همواره از همپیمانان غرب به شمار می‌روند. دولت‌های عربی آنان را در دامان خویش پروراندند که اینک به نوعی دیگر خشونت و کینه‌ورزی را ترویج می‌کنند. خوشحالم که بگویم که نه در حادثه ١١سپتامبر نیویورک، نه در بمبگذاری‌های متروی لندن و نه در هیچ عملیات انتحاری، هیچ تروریستی با ملیت ایرانی و با آیینی که در سرزمینم ایران ترویج می‌شود شرکت نداشت اما متاسفم که به یاد بیاورم غرب تمام فشارها و تضییقاتش را پس از این حوادث متوجه ایران و ایرانیانی کرد که همواره چنین عملیاتی را محکوم کرده‌اند.
من به عنوان یک هنرمند که در سال‌های اخیر به دلیل اقدام به ساخت فیلمی درباره زندگی پیامبر اسلام بسیار خوانده و بسیار تحقیق کرده‌ام، شهادت می‌دهم چنین اقدامات خشونت‌باری که میوه آن اسلام‌هراسی در همه جهان است با روح اسلامی که من از محمد(ص) و علی و حسین(ع) آموخته‌ام بیگانه است و لذا سعی دارم تا پیام و چهره واقعی دین مهربانی پیامبر اسلام را در قالب فیلم محمد به دنیای نگران و آشفته عرضه کنم. من معتقدم اگر واقعیت اسلام به مردم جهان عرضه شود همه تشنگان عدالت و مهربانی عاشقانه به سویش خواهند شتافت. من باور دارم رفتارهای زشت و آلوده‌ای چون قرآن‌سوزی در آمریکا یا تولید فیلم‌های جسارتگر نسبت به پیامبر یا مسلمانان یا حتی اقداماتی نظیر انتشار کاریکاتورهای توهین‌آمیز نقشی جز کمک به خشونت‌طلبانی که نام اسلام را دزدیده‌اند ندارد و چه بسا روی دیگر چنان رفتارهایی است. جنایتکارانی که می‌کشند و تکه‌تکه می‌کنند مشتاقانه به انتظار چنین اقداماتی هستند تا جنایات خویش را توجیه کنند و از میان توده‌های ناآگاه برای خود سربازان جدید استخدام کنند. سخن را با پیام خداوند به رسولش محمد(ص) به پایان می‌برم که فرمود: ای کسانی که ایمان آورده‌اید همگی در پرتو ایمان به خداوند، در صلح و آشتی درآیید و از گام‌های شیطان پیروی نکنید که او دشمن آشکار شماست. (بقره ٢٠٨)»