باکلمه

سوگند در زمان‌های بسیار قدیم برای اثبات بی‌گناهی یا مخالفش، چند راه وجود داشت، معمولا فرد محکوم یا مظنون که قتلش قول اجماع می‌شد باید با یکی از روش‌های زیر ثابت می‌کرد که بی‌گناه است. خوردن سرب داغ، خوردن روغن داغ، خوردن گوگرد یا رد شدن از آتش که معمولا هم جان سالم به در نمی‌بردند مگر شخصیت‌های اسطوره‌ای و دینی مثل سیاوش و... . داستان سیاوش و سودابه که مشهورتر است، به دنبال تهمت سودابه به سیاوش، کیکاووس درصدد کشتن سیاوش برمی‌آید اما سياوش با رد شدن از آتش و پیروز درآمدن، بی‌گناه شناخته می‌شود. گوگرد که در زمان‌های قدیم به احتمال قوی سو‌کنته تلفظ می‌شد نیز برای اثبات بی‌گناهی بود. خوردن سوکنته (که رفته رفته به سوگند تغییر یافته است) معمول‌تر بود به همین جهت سوگند خوردن تا امروز نیز به کار می‌رود اما با این تفاوت که دیگر معنی اصلی خود یعنی خوردن گوگرد را از دست داده و صرفا قسم خوردن معنی می‌دهد. هر واژه‌ای بستر وجودی دارد و علتی. مسلما نخستین نکته‌ای که به ذهن رسوخ می‌کند این است که انسان‌ها از بدو خلقت آمادگی دروغ گفتن را داشته‌اند همانطور که قابیل پس از کشتن هابیل به پدرش آدم، راست نمی‌گوید و رفته‌رفته این بذر در نهاد آدمیان کاشته شد؛ مگر آنها که ایمان کامل داشته و دارند. شاید دروغ شکلی از «دوروی» باشد که در قرآن به منافق تعبیر شده و انسان دروغگو یا دوروی‌گو دشمن خداست و مورد نفرت دیگران. اصولا انسان‌های راستگو، درستکار و خودباور سعی می‌کنند هرگز سوگند نخورند و دلیل آنها این است که قسم خوردن کار دروغگویان است تا حرف غیرحقیقی خود را بر دیگری تحمیل کنند. در مقابل عده‌ای فراوان هستند که برای امری یا سودی ناچیز، خدا و پیغمبر و بچه‌هایشان را خرج می‌کنند و مثل آب خوردن هم دروغ می‌گویند و هم سوگند می‌خورند. شک نیست که سوگند خوردن به دنبال خلاف عمل کردن و دروغ گفتن به وجود آمده است بنابراین، این تمسک و توسل نه اعتباری دارد و نه مایه سرافرازی انسان است. کسی که مثل نقل و نبات بر زبانش جاری است مثلا به خدای واحد، به مولا، به ابوالفضل، به مرگ دو بچه‌ام و... باید بداند که با این گفتار شک و تردید و بی‌اعتمادی طرف مقابل را بیشتر می‌کند و سلب اعتماد آفت بزرگی است که نباید گرفتارش شویم. اما گاهی انسان‌ها برای باز شدن گره و بن‌بست در زندگی یا نجات یافتن از یک گرفتاری و بیماری دست نیاز به سمت خدا دراز می‌کنند و او را به او یا پیامبر و ائمه سوگند می‌دهند تا رستگار و آزاد و متعالی بشوند که این سوگند پسندیده است همان‌گونه که حضرت آ‌دم، خدا را به 5 چهره مصور ابتدای خلقت (محمد(ص)، علی (ع)، فاطمه(س)، حسن و حسین (عليهما‌سلام) سوگند می‌دهد و خداوند او را می‌بخشد؛ تا راستی و درستی است چه حاجت به سوگند! تعلق خاطر به روزی‌ده یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی گفت:‌ای پسر، چندانکه تعلق خاطر آدمیزاد به روزی است، اگر به روزی‌ده بودی به مقام از ملائکه درگذشتی؛ فراموشت نکرد ایزد در آن حال که بودی نطفه مدفوق و مدهوش روانت داد و طبع و عقل و ادراک جمال و نطق و رای و فکرت و هوش ده انگشت مرتب کرد بر کف دو بازویت مرکب ساخت بر دوش کنون پنداری از ناچیز همت که خواهد کردنت روزی فراموش؟ سعدی نقد داستاني از كاترين منسفيلد داستان «سرور» نوشته كاترين منسفيلد سه‌شنبه 27 مرداد نقد و بررسي مي‌شود. اين داستان بر اساس آراي كتاب نظريه‌هاي روايت نوشته والاس مارتين در نشست نقد عملي داستان كوتاه حوزه هنري استان تهران بررسي مي‌شود. اين كارگاه زير نظر مصطفي دشتي و در راستاي آموزش عملي مباحثي است كه در كارگاه نقد داستان حسين پاينده مطرح مي‌شود. نقد «سه زن» با حضور بابك حميديان فیلم سینمایی «سه زن» ساخته منيژه حکمت ساعت 17 سه‌شنبه (27 مرداد ماه) با حضور بابك حميديان، بهزاد صديقي و منوچهراكبرلو در سراي «حضور» فرهنگسراي اخلاق پس از نمایش نقد مي‌شود. 26 مرداد رحلت عالم بزرگوار «سیدمحمدعلی کاظمینی بروجردی» - 1381 ش آیت‌الله سیدمحمدعلی کاظمینی بروجردی در سال 1303 ش در بیت علم و تقوا در بروجرد زاده شد، وی پس از فراگیری تحصیلات مقدماتی در زادگاهش، نزد پدر خویش، به هنگام عزیمت آیت‌الله بروجردی به قم، راهی این شهر شد و به مدت 14 سال نزد سیدمحمدتقی خوانساری، سید صدرالدین صدر و شیخ عبدالنبی عراقی به کسب علم پرداخت. این فقیه فرزانه سرانجام در شب27 مرداد 1381 شمسي برابر با نهم جمادی‌الاول 1423 شمسي در 78 سالگی چشم از جهان فرو بست و در مسجد نور تهران به خاک سپرده شد.