دولت محمد مصدق تنها 3 سال پس از آنکه وی توانست به واسطه بسیج توده مردم توسط آیت‌الله کاشانی، نفت را از یوغ استکبار رها کند و نام وطن را بر آن ثبت کند، توسط افرادی چون شعبان جعفری که عمق معارف سیاسی‌اش مضحک بود و دامنه مناسباتش از گاراژها و چاله‌میدان‌های تهران فراتر نمی‌رفت، با طراحی و حمایت دولتین آمریکا و بریتانیا ساقط شد. مصدق که حتی نامه هشدارآمیز کاشانی درباره خطر وقوع کودتا در 27 مرداد را کوچک‌ترین وقعی ننهاد، شاید گمان نمی‌برد روزگاری بدون مقاومتی قابل شماره از سوی مردم اینگونه کن‌فیکون شود، اما وقوع کودتای 28 مرداد و سقوط مدیریت ملی‌گرای مطلق موجب آن شود تا در صفحات تاریخ این اندرز برای آیند‌گان به یادگار ماند که «فرقت از توده مردم» آفت کشنده رجال است. بررسی روند اختلافات ملیون با طرفداران آیت‌الله کاشانی و نقش اکسیرگونه مروجان و نمادهای دینی در بسیج عمومی برای یک مطالبه بیشینه، نشان می‌دهد فراز و فرودهای کلان سیاسی متاثر از میزان رفاقت با مذهبیون است. روحانیت با انقلاب 57 نشان داد زایمان ناقص استعمارستیزی در دوران ملی شدن صنعت نفت ناشی از چه بود. 25 سال پس از نتیجه شکاف مصدق و کاشانی، ایران ثمره خیزش‌های کلان مردمی را در انقلاب اسلامی متبلور دید و همگان دیدند که ایران بر پاشنه ایدئولوژی اسلامی می‌چرخد، البته این به معنای نفی مطالبات ملی‌گرایانه نیست که در واقع جهت‌بخشی آرمانی به این مطالبات است. وجه تشابه ملی شدن صنعت نفت و تشکیل دولت مصدق با انقلاب اسلامی، حمایت‌های مردمی است و این تاثیرگذاری آرای مردمی است که توطئه‌های خارجی را پدید می‌آورد. تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی ایران واضح ساخته است که حرکت روشنگرایانه انقلاب که منجر به ارتقای آگاهی‌های عمومی از رویدادها می‌شود به آسانی قابل ممانعت نیست. این ویژگی انقلاب موجب ایجاد یک جامعه هوشیار می‌شود و آنگاه که این جامعه توسط یک رهبر هوشمند هدایت شود، همه چیز برای عاملان، کارگزاران و بازیگران فتنه‌ها دشوار می‌شود. حوادث ناگوار اخیر نشان داد این 2 عنصر یعنی رهبری هوشمند و مقتدر و نیز جامعه‌ای هوشیار و مطلع، اینک به وضوح در جامعه ایران حضور دارند. اگر روزگاری امثال شعبان جعفری از دست علی‌امینی مدال «وطن پرستی»! می‌گرفتند اما اینک امثال امینی‌ها و بی‌مخ‌ها یا گرفتار بند بیداری‌اند و یا در مخمصه درماندگی سخت پریشان. مهم‌ترین ماحصل این رخداد میمون درک این واقعیت برای دولتین آمریکا و انگلیس است که عیار هوشیاری و استقلال‌خواهی مردمان این زمان ایران، مرتبه‌ای بسیار رفیع‌تر از گذشته دارد. انقراض کودتا در ایران
دولت محمد مصدق تنها 3 سال پس از آنکه وی توانست به واسطه بسیج توده مردم توسط آیت‌الله کاشانی، نفت را از یوغ استکبار رها کند و نام وطن را بر آن ثبت کند، توسط افرادی چون شعبان جعفری که عمق معارف سیاسی‌اش مضحک بود و دامنه مناسباتش از گاراژها و چاله‌میدان‌های تهران فراتر نمی‌رفت، با طراحی و حمایت دولتین آمریکا و بریتانیا ساقط شد. مصدق که حتی نامه هشدارآمیز کاشانی درباره خطر وقوع کودتا در 27 مرداد را کوچک‌ترین وقعی ننهاد، شاید گمان نمی‌برد روزگاری بدون مقاومتی قابل شماره از سوی مردم اینگونه کن‌فیکون شود، اما وقوع کودتای 28 مرداد و سقوط مدیریت ملی‌گرای مطلق موجب آن شود تا در صفحات تاریخ این اندرز برای آیند‌گان به یادگار ماند که «فرقت از توده مردم» آفت کشنده رجال است. بررسی روند اختلافات ملیون با طرفداران آیت‌الله کاشانی و نقش اکسیرگونه مروجان و نمادهای دینی در بسیج عمومی برای یک مطالبه بیشینه، نشان می‌دهد فراز و فرودهای کلان سیاسی متاثر از میزان رفاقت با مذهبیون است. روحانیت با انقلاب 57 نشان داد زایمان ناقص استعمارستیزی در دوران ملی شدن صنعت نفت ناشی از چه بود. 25 سال پس از نتیجه شکاف مصدق و کاشانی، ایران ثمره خیزش‌های کلان مردمی را در انقلاب اسلامی متبلور دید و همگان دیدند که ایران بر پاشنه ایدئولوژی اسلامی می‌چرخد، البته این به معنای نفی مطالبات ملی‌گرایانه نیست که در واقع جهت‌بخشی آرمانی به این مطالبات است. وجه تشابه ملی شدن صنعت نفت و تشکیل دولت مصدق با انقلاب اسلامی، حمایت‌های مردمی است و این تاثیرگذاری آرای مردمی است که توطئه‌های خارجی را پدید می‌آورد. تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی ایران واضح ساخته است که حرکت روشنگرایانه انقلاب که منجر به ارتقای آگاهی‌های عمومی از رویدادها می‌شود به آسانی قابل ممانعت نیست. این ویژگی انقلاب موجب ایجاد یک جامعه هوشیار می‌شود و آنگاه که این جامعه توسط یک رهبر هوشمند هدایت شود، همه چیز برای عاملان، کارگزاران و بازیگران فتنه‌ها دشوار می‌شود. حوادث ناگوار اخیر نشان داد این 2 عنصر یعنی رهبری هوشمند و مقتدر و نیز جامعه‌ای هوشیار و مطلع، اینک به وضوح در جامعه ایران حضور دارند. اگر روزگاری امثال شعبان جعفری از دست علی‌امینی مدال «وطن پرستی»! می‌گرفتند اما اینک امثال امینی‌ها و بی‌مخ‌ها یا گرفتار بند بیداری‌اند و یا در مخمصه درماندگی سخت پریشان. مهم‌ترین ماحصل این رخداد میمون درک این واقعیت برای دولتین آمریکا و انگلیس است که عیار هوشیاری و استقلال‌خواهی مردمان این زمان ایران، مرتبه‌ای بسیار رفیع‌تر از گذشته دارد. ارسال نظر
پربیننده