گروه سیاسی: در حاليكه در 4 سال گذشته سیاستمداران کشورمان بارها با استناد به برخورد دوگانه غرب در قبال برنامه هستهای ایران و زرادخانههای اتمی رژیم جعلی صهیونیستی، تاکید داشتند موضوع هستهای صرفا بهانهای در دست سران کشورهای غربی است برای تحت فشار قرار دادن ایران، یک روزنامه آمریکایی به زعم خود در راستای تضعیف حاکمیت ایران راهکاری را ارائه کرده است که در واقع مهر تاییدی است بر این سخنان آنها. روزنامه «وال استریت ژورنال» در مقالهای به تحلیل چگونگی ادامه رویکرد تعامل باراک اوباما با ایران میپردازد و مینویسد: «از آنجا که ايران هستهاي در مقابل تهديدات خارجي مصونیت پیدا میکند، همه در ایران خواهان تداوم روند فعالیتهای هستهای هستند بنابراین بهترين گزینه آمریکا برای تضعيف حاكميت ايران، بهانه توسعه حقوق بشر در این کشور است. به بیان دیگر، در برخورد با تهران باید بحث حقوق بشر بهانه جدیدی شود؛ چراکه بهترين راه براي توقف برنامه هستهاي ايران تضعیف حکومت این کشور است.
«الکساندر برنارد» نویسنده این مقاله که در وزارت دفاع ایالات متحده و موسسه سیاست خاورنزدیک واشنگتن مشغول به فعالیت است، نخست به آغاز دوره دوم رياست جمهوري احمدينژاد اشاره ميكند و مینویسد: «بهطور حتم باراك اوباما بسيار علاقهمند است مانند گذشته بحث مذاكره با ايران را درباره برنامه هستهاي با اطمينان خاطر بيشتري دنبال كند اما این مذاكرات به نتيجهاي منجر نمیشود و تنها نتيجه آن، تحكيم قدرت احمدينژاد خواهد بود». وی با بیان این موضوع، دنبال کردن سیاست رادیکال دیگری را به دولتمردان کاخ سفید پیشنهاد میکند. نویسنده این مقاله با استناد به طرح «هنري جكسون» در معرفي حقوق بشر به عنوان يكي از ملزومات در مذاكره بين آمریکا و اتحاد جماهير شوروي سابق در دهه 1970، مینویسد: «آمریکا باید موضوع مذاکره و گفتوگو با تهران را از مساله هستهای به وضعیت حقوق بشر در ایران تغییر دهد». برنارد، برای توجیه راهکار خود به غرور و میهنپرستی ایرانیها استناد میکند و می افزاید: «گفتوگو با تهران درباره برنامه اتمي نه تنها مناسب نیست بلكه ميتواند نتيجه معکوس داشته باشد چراکه ايرانيها مردمی مغرور و وطنپرست هستند و بارها از اقدام احمدینژاد در دفاع از حقوق اتمی آنها حمایت کردهاند؛ حتی بسیاری از افراد میانهرو در ایران نیز تداوم فعالیت هستهای را حق تهران میدانند». به اعتقاد نویسنده فعالیتهای فراوان رسانهای و دیپلماتیک به بهانه حقوق بشر، دقيقاً عكس اين موضوع عمل ميكند؛ از این رو اوباما میتواند طبق چنین برنامهای اعلام کند، تحولات اخير در ايران نگرانيهايي را درباره حقوق اساسي مردم ايران به بار آورده است. از این طریق رئیسجمهوری آمریکا میتواند مذاكره بر سر فعالیت هستهاي ايران را تحتالشعاع حقوق شهروندي قرار دهد و چارچوبی را پيشنهاد کند که در آن آمریکا در ازای ارائه برخي محركها نظیر حذف تدريجي تحريمها، تضمين حفظ حقوق اساسي دوستانش را كسب كند. روزنامه والاستریت ژورنال در ادامه با اشاره به اینکه «با كاهش سطح مذاكرات از بحث هستهاي به موضوعی ديگر، ايالات متحده میتواند جايگاه بهتري نیز کسب كند»، مینویسد: «براي تهران فرقي نميكند اوباما چه امتيازاتي را پيشنهاد كند؛ چراکه در هر صورت نظام ايران هيچگاه به صورت داوطلبانه از برنامه اتمي خود عقبنشینی نمیکند. علاوه بر این، ايرانيها، پس از ماجراي كرهشمالي به وضوح دریافتهاند که جامعه بینالمللی در زمینه ممانعت از هستهای شدن کشورها ضعیف عمل میکند بنابراین موضوع هستهاي تنها زمانی از دستورکار ایرانیها كنار گذاشته ميشود كه نظام ايران در اینباره تصمیمگیری کند». نویسنده این گزارش با برشمردن موارد فوق بهزعم خود اینگونه نتیجهگیری میکند: «از آنجا که توسل به مساله حقوقبشر میتواند حكومت ايران را تضعيف كند و موجب تغييرات واقعي و دموكراتيك شود، مفيد خواهد بود». والاستريتژورنال در گزارشی تأکید کرد
مذاکرات هستهای با ایران قدرت احمدینژاد را افزایش میدهد
گروه سیاسی: در حاليكه در 4 سال گذشته سیاستمداران کشورمان بارها با استناد به برخورد دوگانه غرب در قبال برنامه هستهای ایران و زرادخانههای اتمی رژیم جعلی صهیونیستی، تاکید داشتند موضوع هستهای صرفا بهانهای در دست سران کشورهای غربی است برای تحت فشار قرار دادن ایران، یک روزنامه آمریکایی به زعم خود در راستای تضعیف حاکمیت ایران راهکاری را ارائه کرده است که در واقع مهر تاییدی است بر این سخنان آنها. روزنامه «وال استریت ژورنال» در مقالهای به تحلیل چگونگی ادامه رویکرد تعامل باراک اوباما با ایران میپردازد و مینویسد: «از آنجا که ايران هستهاي در مقابل تهديدات خارجي مصونیت پیدا میکند، همه در ایران خواهان تداوم روند فعالیتهای هستهای هستند بنابراین بهترين گزینه آمریکا برای تضعيف حاكميت ايران، بهانه توسعه حقوق بشر در این کشور است. به بیان دیگر، در برخورد با تهران باید بحث حقوق بشر بهانه جدیدی شود؛ چراکه بهترين راه براي توقف برنامه هستهاي ايران تضعیف حکومت این کشور است.
«الکساندر برنارد» نویسنده این مقاله که در وزارت دفاع ایالات متحده و موسسه سیاست خاورنزدیک واشنگتن مشغول به فعالیت است، نخست به آغاز دوره دوم رياست جمهوري احمدينژاد اشاره ميكند و مینویسد: «بهطور حتم باراك اوباما بسيار علاقهمند است مانند گذشته بحث مذاكره با ايران را درباره برنامه هستهاي با اطمينان خاطر بيشتري دنبال كند اما این مذاكرات به نتيجهاي منجر نمیشود و تنها نتيجه آن، تحكيم قدرت احمدينژاد خواهد بود». وی با بیان این موضوع، دنبال کردن سیاست رادیکال دیگری را به دولتمردان کاخ سفید پیشنهاد میکند. نویسنده این مقاله با استناد به طرح «هنري جكسون» در معرفي حقوق بشر به عنوان يكي از ملزومات در مذاكره بين آمریکا و اتحاد جماهير شوروي سابق در دهه 1970، مینویسد: «آمریکا باید موضوع مذاکره و گفتوگو با تهران را از مساله هستهای به وضعیت حقوق بشر در ایران تغییر دهد». برنارد، برای توجیه راهکار خود به غرور و میهنپرستی ایرانیها استناد میکند و می افزاید: «گفتوگو با تهران درباره برنامه اتمي نه تنها مناسب نیست بلكه ميتواند نتيجه معکوس داشته باشد چراکه ايرانيها مردمی مغرور و وطنپرست هستند و بارها از اقدام احمدینژاد در دفاع از حقوق اتمی آنها حمایت کردهاند؛ حتی بسیاری از افراد میانهرو در ایران نیز تداوم فعالیت هستهای را حق تهران میدانند». به اعتقاد نویسنده فعالیتهای فراوان رسانهای و دیپلماتیک به بهانه حقوق بشر، دقيقاً عكس اين موضوع عمل ميكند؛ از این رو اوباما میتواند طبق چنین برنامهای اعلام کند، تحولات اخير در ايران نگرانيهايي را درباره حقوق اساسي مردم ايران به بار آورده است. از این طریق رئیسجمهوری آمریکا میتواند مذاكره بر سر فعالیت هستهاي ايران را تحتالشعاع حقوق شهروندي قرار دهد و چارچوبی را پيشنهاد کند که در آن آمریکا در ازای ارائه برخي محركها نظیر حذف تدريجي تحريمها، تضمين حفظ حقوق اساسي دوستانش را كسب كند. روزنامه والاستریت ژورنال در ادامه با اشاره به اینکه «با كاهش سطح مذاكرات از بحث هستهاي به موضوعی ديگر، ايالات متحده میتواند جايگاه بهتري نیز کسب كند»، مینویسد: «براي تهران فرقي نميكند اوباما چه امتيازاتي را پيشنهاد كند؛ چراکه در هر صورت نظام ايران هيچگاه به صورت داوطلبانه از برنامه اتمي خود عقبنشینی نمیکند. علاوه بر این، ايرانيها، پس از ماجراي كرهشمالي به وضوح دریافتهاند که جامعه بینالمللی در زمینه ممانعت از هستهای شدن کشورها ضعیف عمل میکند بنابراین موضوع هستهاي تنها زمانی از دستورکار ایرانیها كنار گذاشته ميشود كه نظام ايران در اینباره تصمیمگیری کند». نویسنده این گزارش با برشمردن موارد فوق بهزعم خود اینگونه نتیجهگیری میکند: «از آنجا که توسل به مساله حقوقبشر میتواند حكومت ايران را تضعيف كند و موجب تغييرات واقعي و دموكراتيك شود، مفيد خواهد بود». ارسال نظر
پربیننده