میلاد واحدی: پس از باخت تلخ تیم‌ملی به ژاپن، در فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی، بحث‌های زیادی پیرامون آن صحنه مهم دیدار نیمه‌نهایی جام ملت‌های آسیا درگرفت. آنجا که بی‌آنکه داور سوت زده باشد، 5 بازیکن ما برای اعتراض به سمت او می‌روند، بازیکن ژاپنی ولی همچنان دنبال توپ می‌دود و تنها یکی دیگر از بازیکنان ما سعی دارد آن 5 نفر را از موقعیت خطرناکی که در آن قرار داریم، آگاه کند! تا آنها متوجه ماجرا شوند اما کار از کار گذشته و ما گل را خورده‌ایم. گلی که با بدشانسی، با یک پنالتی دیگر تکمیل می‌شود و بچه‌های تیم‌ملی بازی را رها می‌کنند و نهایتا روی یک اشتباه فردی دیگر نتیجه تلخ 3 بر صفر برای ما رقم می‌خورد. منشأ تمام این ماجراها اما همان صحنه نخست است. آنجا که ما به جای آنکه مشغول کار خود باشیم، از دیگرانی که کاری از آنها ساخته نیست، می‌خواهیم به ما کمک کنند.
در زندگی شخصی هم عینا همین واقعیت مصداق دارد. آنها که می‌خواهند با پای دیگران راهی را طی کنند، اگر نه در ابتدای مسیر، حتما در میانه یا انتهای راه، متوجه می‌شوند با پای قرضی نمی‌شود به سمت هدف‌ها رفت. انسان برای آنکه قادر به طی مسیر باشد، باید تکیه اصلی‌اش را بر پاهای خود قرار دهد، ولو آنکه آن پاها عصا باشد! بر همین اساس، اتکا به خود و کار کردن در هر شرایطی، رمز تمام موفقیت‌های گذشته و آینده است. در عوض، منتسب کردن کمبودها و نقایص به دیگران، بهانه‌گیری مداوم و تکیه دادن به عصای بغلی، اگر نهایتا به دلیل کم‌تحرکی، باعث فساد ما نشود، حتما تحول مثبتی هم در پی نخواهد داشت. صحنه‌ای که میلاد محمدی با اشاره دست سعی دارد به آن 5 بازیکن دیگر بفهماند فارغ از دیگران، تنها به انجام وظیفه معمول خود بپردازند، مدل صحیح رفتار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی را هم به ما نشان می‌دهد.
آنها که انجام وظایف معمول خود را هم به هزار اما و اگر موکول می‌کنند و بیش از آنکه به اصلاح خود بپردازند، می‌خواهند پای رفتن را هم از دیگری - و حتی از دشمن!- قرض بگیرند، حتما مدیران لایقی برای اداره جوامع نخواهند بود. کشوری که بیشترین سرانه مصرف انرژی را در دنیا دارد، بیش از آنکه اقتصادش محتاج شعبده‌بازی‌های بی‌فایده‌ای چون برجام و FATF برای تداوم صادرات نفت(!) باشد، نیازمند اصلاح الگوی مصرف است. اقتصادی که طبق گفته مراکز جهانی، از نظر ظرفیت‌های استفاده نشده در رتبه نخست دنیا قرار دارد، بیش از آنکه محتاج گره زدن آب خوردن مردم به اشاره اجنبی باشد، محتاج کار کردن در داخل و آزاد کردن این ظرفیت‌هاست. کشوری که با 15 همسایه خود مرز مشترک دارد و سهمش از بازار 1000 میلیارد دلاری آنها، تنها 2 درصد است، نباید فکر کند صرف مذاکره با اروپایی‌ها شکافتن سقف آسمان هفتم بوده است!
نمونه این مصادیق در صحنه اجتماعی هم به وفور پیدا می‌شود. کار مفید روزانه کارمندان دولت در کشور ما ظاهرا 20 دقیقه است! راستی! فرصت ثبت‌نام در آزمون استخدامی فراگیر دستگاه‌های اجرایی رو به پایان است، از دست ندهید یک وقت! مگر دنبال کار بی‌دردسر نیستید شما؟! «سهم من در رونق اقتصاد مملکت» باز دیگر چه صیغه‌ای است؟! شما فقط باید به فکر رونق اقتصادی خودتان باشید بزرگواران. آنچنان رونق اقتصادی ایجاد کردن، در انحصار شخص آقای روحانی است، آن هم با پای کدخدا و اروپا! به قول رئیس‌جمهور عزیزمان: «برجام یکی از خیرات دولت یازدهم است. این حسنه مداوم است و پایانی ندارد، مثل یک کار خیر که برای همیشه می‌ماند». شما پس خیال‌تان راحت باشد فعلا! گوش دادن به حرف میلاد محمدی‌ها را هم رها کنید. یک میلاد محمدی را بگذارید برای ملت بماند لطفا!
مثل همین معاون سخنگوی وزارت امور خارجه باشید که درباره تیتر سه‌شنبه 9 بهمن «وطن‌‌امروز» گفته است: «عده‌ای در داخل و خارج استاد «رطب و یابِس» به هم بافتند.» اینها که ما گفتیم رطب و یابس بود عزیزان و برای شما نان و آب نمی‌شود، شما از ثبت‌نام در آزمون استخدامی فراگیر دستگاه‌های اجرایی جا نمانید! خصوصا اگر توانستید به وزارت امور خارجه بروید، چون میانگین دریافتی ماهانه کارکنان سفارتخانه‌ها و نمایندگی‌های ایران در خارج از کشور بین ۳ هزار یورو تا ۸۵۰۰ یورو است. رطب و یابس بافتن البته کار آسانی نیست، چنانکه فحاشی به منتقدان چنین نبود. به هر صورت، شنیدن واقعیت برای آنها که در رویا با پاهای دشمن بارها از رکود عبور کرده‌اند، تلخ است، نصیحت من به شما اما اول اینکه تا می‌توانید دنبال استخدام دولتی نباشید و دوم آنکه، در زندگی‌تان با تمام سختی‌ها، همان میلاد محمدی باشید!