زهره فلاح زاده: سرانجام فینال جام ملت‌ها هم برگزار شد و قطر ناباورانه توانست با حساب 3 بر یک ژاپن را شکست دهد و برای نخستین‌بار در تاریخ فوتبالش جام آسیا را تصاحب کند. درست حکایت پیروز شدن در سنگر دشمن.
می‌گویند سیاست را نباید وارد ورزش کرد اما در همین جام ملت‌ها، اماراتی‌های میزبان به دلیل دعوای سیاسی‌ای که با قطری‌ها دارند، نسبت به ورود هواداران قطری به خاک کشورشان کارشکنی کردند و این تیم با حمایت و تشویق هواداران عمانی تا پای فینال رسید. نکته جالب اینکه قطر با نتیجه تحقیرآمیز 4 بر صفر، میزبان را در نیمه‌نهایی شکست داد و به فینال رسید.
در دیدار فینال هم قطر شایستگی‌های خود را برای فتح جام کامل‌تر کرد و با شکست 3 بر یک ژاپن، به جام قهرمانی بوسه زد!
پیروز شدن در سنگر دشمن برای قطری‌ها بیشتر از آنکه از نظر فوتبالی لذتبخش باشد، از نظر سیاسی شعف‌انگیز بود. اینکه در خاک دشمن بتوانی قهرمانانه به جشن و پایکوبی بپردازی، برای سپاه دشمن یک شکست تحقیرآمیز به حساب می‌آید!
اما چرا قطر توانست به فینال برسد و ژاپن را مبهوت هنرنمایی خود کند؟
در تورنمنت‌‌های بزرگ، کارشناسان و فوتبال‌دوستان به دنبال آن هستند که ببینند مربیان تیم‌ها چه سبک و سیستم جدیدی را به فوتبال معرفی می‌کنند. مثل اسپانیای دل‌بوسکه که در یورو 2012 با سیستم جدید 0-6-4 و بدون مهاجم توانست قهرمان اروپا شود یا اتوره هاگل یونانی‌ها که در یورو 2004 با سبک دفاعی توانست به قهرمانی دست پیدا کند و... .
اما در جام ملت‌های امارات خبری از سبک و سیستم جدیدی نبود، بلکه حاوی 2 پیام مهم بود؛ اینکه رمز موفقیت در چنین جامی داشتن «برنامه‌‌ریزی مدون» و «پرورش بازیکن» است.
ژاپن و قطر تیم‌‌‌هایی بودند که جام ملت‌های امارات را امتحانی برای ساخت تیمی قدرتمند برای جام‌جهانی 2022 قطر می‌دانستند. هر دو تیم با برنامه‌‌ریزی دقیق، مدون و بازیکن‌پروری توانستند حریفان خود را که تنها چشم به همین جام دوخته بودند خلع سلاح کنند و مقتدرانه به فینال برسند.
اما قطر تفاوتش با ژاپن این بود که آنها ۱۳ سال یک مربی را شب و روز در اختیار داشتند و با حضور این مربی در تیم‌‌های پایه و رساندن آن به این جام، توانستند بر حریف ژاپنی خود چیره شوند.
قطری‌ها به لطف حضور سانچز اسپانیایی روی نیمکت تیم‌شان توانستند خلق شگفتی کنند و نام‌شان را در کتاب افتخارآفرین‌های جام ملت‌های آسیا به ثبت برسانند؛ تیمی که تمام عناوین جام اعم از بهترین خط حمله، بهترین خط دفاعی، بهترین پاسور و بهترین گلزن را از آن خود کرد و با اقتدار به قهرمانی دست یافت.
البته وقتی به قهرمانی قطر فکر می‌کنیم یاد تیم‌ملی کشور خودمان می‌افتیم که چطور شد ژاپنی‌ها ما را با 3 گل شکست دادند و همین تیم در فینال مقابل قطر خیلی زود به زانو درآمد؟!
اینکه چطور می‌شود قطری که تا به حال رنگ فینال آسیا را ندیده و تا پیش از شروع مسابقات این تیم را جزو مدعیان جام نمی‌دانستند، قهرمانی را از آن خود می‌کند اما ایرانی که مدعی اول جام بود، براحتی هرچه تمام‌‌‌‌‌‌تر از دور رقابت‌ها کنار می‌رود تا حسرت قهرمانی آن بماند به دل هوادارانش؟!
حالا قطر و ژاپن تیم قدرتمندی برای جام‌جهانی بعدی ساخته‌اند و از حالا به موفقیت در آن جام می‌اندیشند اما تیم ما پس از رفتن کارلوس کی‌روش، تا مدت‌ها باید دنبال مربی بگردد و پس از آن هم ترکیب تیم دستخوش تغییراتی خواهد شد. این یعنی مشکلات بزرگی در تیم ما برای حضور در جام‌جهانی 2022 قطر وجود دارد که نمی‌توان بدون برنامه‌‌ریزی چندین ساله یک‌شبه به افتخاری دست پیدا کرد!