افزایش احتمالی تیم‌های جام‌جهانی 2022 به 48 تیم، اتفاقی است که می‌تواند روی پروسه انتخاب سرمربی تیم‌ملی تاثیرگذار باشد. با قطعی شدن جدایی کارلوس کی‌روش از تیم‌ملی، حالا بعد از 8 سال بار دیگر انتخاب سرمربی برای این تیم، مهم‌ترین سوژه فوتبال ایران است. در همین مدت کوتاه گزینه‌های مختلفی مطرح شدند که البته بیشتر آنها مطمئنا در حد بازی رسانه‌ای باقی خواهند ماند. درباره اینکه مربی جدید باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد و چه فاکتورهایی برای انتخاب او باید در نظر گرفت، نیز صحبت‌های زیادی شده اما نکته‌ای که کمتر به آن توجه شده، تاثیر افزایش احتمالی تیم‌های جام‌جهانی 2022 از 32 به 48 تیم است. از زمان حضور جیانی اینفانتینو روی صندلی ریاست فیفا، او به طور جدی به دنبال افزایش تیم‌های جام‌جهانی بود و در نهایت قرار شد این رقابت‌ها از جام‌جهانی 2026 با 48 تیم برگزار شود؛ با 16 گروه 3 تیمی و پس از آن رقابت‌های حذفی که تعداد بازی‌های جام را از 64 به 80 افزایش می‌دهد.
اما اینفانتینو به این اکتفا نکرد و سخت به دنبال این است که این افزایش تیم‌های جام‌جهانی را از قطر 2022 عملی کند. در حالی که کشور میزبان چندان تمایلی به این کار ندارد، اینفانتینو حمایت تعداد زیادی از اعضای فیفا را به همراه دارد و ممکن است در نهایت این تصمیم را که جنبه‌های اقتصادی زیادی هم دارد به اجرا بگذارد.
در صورتی که این اتفاق رخ بدهد، سهمیه آسیا از 5/4 سهمیه به 5/8 سهمیه افزایش پیدا خواهد کرد و این به معنای آن است که از این به بعد، قدرت‌های سنتی آسیا، با خیال راحت راهی جام‌جهانی خواهند شد و این تیم‌های درجه 2 مانند عراق، ازبکستان، چین و ... هستند که برای کسب سهمیه جام‌جهانی مبارزه خواهند کرد.
در چنین شرایطی، شاید این موضوع تاثیر مستقیمی روی انتخاب سرمربی تیم‌ملی هم داشته باشد. در صورتی که تعداد تیم‌های جام‌جهانی 2022 همان 32 تیم و سهمیه آسیا 5/4 باقی بماند، این به معنای راهی دشوار برای رسیدن به جام‌جهانی است و حضور یک مربی بزرگ که بتواند این مسیر را هموار کند، ضروری‌تر به نظر می‌رسد اما سوال این است که اگر قرار باشد آسیا 5/8 سهمیه در جام‌جهانی قطر داشته باشد، باز هم باید با استراتژی مشابهی به دنبال مربی باشیم؟
رقابت‌های مقدماتی جام‌جهانی 2022 از تابستان آینده آغاز می‌شود و اگر قرار باشد ایران یکی از 5/4 سهمیه جام‌جهانی 32 تیمی را کسب کند، جای ریسک زیادی باقی نمی‌ماند و انتخاب مربی‌ای که در کوتاه‌ترین زمان بتواند فلسفه‌اش را در تیم جا بیندازد و کاملا تیم را در دست بگیرد، گزینه معقول‌تری به نظر می‌رسد.
ولی در حالت دوم، کسب یکی از 5/8 سهمیه شاید کار چندان دشواری نباشد و این به مربی جدید این فرصت را می‌دهد که تا جام‌جهانی آینده که حدود 4 سال دیگر (پاییز سال 2022) برگزار می‌شود، آزمون و خطاهای بیشتری داشته باشد و حتی دست به تغییر نسل و شیوه بازی تیم بزند. در این صورت شاید گزینه‌ای ناشناخته تر
اما باانگیزه‌تر، چیزی شبیه به حضور فیلیکس سانچس روی نیمکت قطر، انتخاب واقع بینانه‌تری باشد. به این ترتیب، برای این انتخاب، محدودیت زمانی هم کمتر مطرح است و این به فدراسیون کمک می‌کند تا در یک محدوده منطقی، به گزینه نهایی برسد.
البته همه اینها احتمالاتی است که در نهایت به تصمیم فیفا درباره تیم‌های جام‌جهانی 2022 برمی‌گردد؛ تصمیمی که برای نهایی شدن آن باید مدتی صبر کرد.