شروین طاهری:تصوری که هنوز بسیاری از مردم جهان از آلبانی دارند، همان کشور کوچک و مهجور مسلمان‌نشین اما کمونیستی منتهی‌الیه جنوب غربی شبه‌جزیره بالکان است. جایی تقریبا ناشناخته که اگر هم طی نیمه دوم قرن بیستم خبری از آن به پشت پرده‌های آهنین بلوک شرق راه می‌یافت با عناوینی مثل عقب‌ماندگی و البته دیکتاتوری به نام «انور خوجه» همراه بود. خوجه، کمیسر عالی نیروهای مسلح آلبانی از پایان جنگ دوم جهانی (1945) تا 4 دهه بعد که به عنوان باسابقه‌ترین رهبر یک حکومت در سراسر جهان درگذشت، چنان مارکسیست، کمونیست و استالینیست سرسختی بود – و این خود یک شگفتی محسوب می‌شد، چرا که می‌دانیم خود رفیق استالین نه مارکسیستی واقعی بود و نه کمونیست – که اتحاد جماهیر شوروی، قطب و مولد ایدئولوژی چپ را به همراه 2 کشور مهم دیگر بلوک شرق یعنی چین و یوگسلاوی انکار کرده و هر سه را نظام‌هایی سوسیال- امپریالیست می‌خواند. البته انقلابی‌گری افراطی خوجه‌ایسم در انزوای مطلق و بدون اینکه هیچ رسالت آرمانی و ملی برای پیشرفت قائل باشد، به رغم رابطه خوب با مائوئیست‌ها و جنبش‌های مبارز چپ‌گرای آمریکای لاتین به هیچ درد آلبانی نخورد و تازه پس از فروافتادن دولت کمونیست برآمده از حزب کار در اوایل دهه 1990 بود که دنیا فهمید خوجه و رامیز آلیا، معاون و جانشینش طی 4 دهه کاری جز سنگر کندن از ترس تهاجم احتمالی شرق و غرب نکرده‌اند؛ تقریبا یک پایگاه مجهز به سنگر زرهی، سلاح گرم، تیربار، توپخانه یا راکت‌انداز برای هر چهار آلبانیایی آن هم در حالی که در این کشور 3 میلیون نفری مجموعا هزار تراکتور وجود نداشت. آلبانی مثالی ایده‌آل است برای مطرح کردن این ایده که هر تفریطی روزی به افراط می‌انجامد. پس از فرو ریختن دیوار بلوک شرق، آلبانیایی‌ها از آن طرف بام افتادند. صد‌ها هزار تن از مردم این کشور به ایتالیا، یونان، سوییس، آلمان و آمریکای شمالی گریختند. در نتیجه مثلا امروز تیم‌ملی فوتبال سوییس با بازیکنان آلبانیایی‌تبار شاخصی چون ژردان شقیری، به کنایه تیم‌ملی آلبانی «ب» خطاب می‌شود. انزوای چند دهه‌ای خوجه‌ایسم تمامیت‌خواه حالا جای خود را به نوعی برون‌گرایی فاشیستی توام با وادادگی مطلق در مقابل غرب داده است به طوری که مخاطب امروزی اخبار مربوط به آلبانی شاید شوکه شود از اینکه آن کشور کوچک ایزوله حالا چطور ادعای برپایی امپراتوری در بالکان دارد. حتی مقایسه صوری جمهوری آلبانی و همسایه کوچک‌ترش، جمهوری خودمختار کوزوو که یک منطقه آلبانیایی‌نشین در جنوب غربی صربستان و شمال شرقی آلبانی است از تحولات سریع این منطقه حکایت دارد. زمانی حتی یافتن یک خودروی سواری مدل پایین که نشانه‌ای از بورژوازی منحط سرمایه‌داری بود در خیابان‌های شهرهای آلبانی کاری بس دشوار بود اما حالا شما ممکن است یک قاب تصویر از خیابان‌های تیرانا و پریشتینا، مراکز آلبانی و کوزوو را که مملو از خودروهای آخرین مدل و خانه‌های لوکس است با تصویری از مدرن‌ترین شهرهای آلمان اشتباه بگیرید. نشانه‌ای از تکرار همان الگوی قرن بیستمی غده سرطانی عبری در خاورمیانه عربی که این بار در بالکان با سرمایه‌گذاری هدفمند آمریکا و متحدانش در کشوری کوچک برای به هم ریختن جغرافیای بزرگ پیرامون آن صورت می‌گیرد. البته در خارج از شهرهای بزرگ، فقر عمومی سر جای خودش است و عمده سرمایه‌گذاری‌های مافیایی در آلبانی و کوزوو به واردات محصولات مصرفی، زیرساخت‌های ترابری و همچنین انواع قاچاق و فعالیت‌های شبه‌نظامی مربوط می‌شود، نه زیرساخت‌های اساسی مثل صنعت، کشاورزی و آموزش.
غده‌ای به نام «آلبانی بزرگ»
در جغرافیای تاریخی اما حدود 6 میلیون آلبانیایی‌زبان در جنوب بالکان - در حدفاصل جمهوری‌های جدا شده از یوگسلاوی و خاک یونان - که خود را وارث قوم معاصر «اشقیپری»ها و همچنین «ایلیری»های باستان می‌دانند، فقط 2 چیز نسبت به یک ربع قرن پیش تغییر نکرده است: روحیه جنگندگی و اردوگاه‌های نظامی متعدد. اما اگر در 2 جنگ جهانی و سپس دوران کمونیسم، غرور و جنگاوری آلبانیایی‌ها در خدمت استقلال این سرزمین کوچک بود، حالا با شانتاژ ناتو انگیزه‌هایی توسعه‌طلبانه و فاشیستی پیدا کرده‌اند. ترکیه و آمریکا، 2 نیروی استعماری قدیم و جدید در مناطق کوهستانی سرسبز و تاریخی اشقیپری و بخش آلبانیایی‌نشین صربستان یعنی کوزوو برنامه‌ای مشترک دارند. آنها همزمان با آغاز روندی که به بالکانیزه شدن یوگسلاوی سابق معروف شد، حساب ویژه‌ای روی ناسیونالیسم آلبانیایی باز کردند. امروز می‌توان کل این منطقه را بزرگ‌ترین پایگاه ناتو در سراسر اروپا و مدیترانه دانست. یکی از برنامه‌های آنها این است که با متحد کردن این دو همسایه کوچک، یک کانون سرطانی بزرگ تحت عنوان «آلبانی بزرگ» را برای گسترش درگیری‌های قومی و ناآرامی به بهانه پراکندگی آلبانیایی زبان‌ها در جنوب بالکان پدید آورند تا هم با طرح روس‌ها برای ایجاد اتحادهای بزرگ اسلاوی و ارتدوکس در شرق اروپا - از لهستان تا صربستان و مدیترانه - مقابله کنند و در ضمن هویت‌خواهی نوین یونانی را که می‌خواهد راه خود را از غرب جدا کند کنترل کنند. همین حالا گزارش‌های متعددی از افزایش حملات آلبانیایی‌های کوزوو به روستاهای صرب‌نشین حکایت دارند. در جنوب آلبانی نیز یونانی‌تبارها از بالا گرفتن برخوردهای نژادی متعاقب تشکیل کشور «آلبانی بزرگ» به وحشت افتاده و از دولت یونان و شورای اروپا درخواست کمک کرده‌اند. کوزوو که پس از استقلال خونینش از صربستان طبق قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل در سال 1999 حق ایجاد ارتشی مستقل نداشت، با حمایت ناتو آن را نقض کرد و 10 روز پیش در جشن سالگرد استقلال کوزوو (17 فوریه) از ارتش ملی خود پرده‌برداری کرد. در این مراسم نخست‌وزیر سابق ایتالیا و ویلیام واکر، نمایندگان وقت اتحادیه اروپایی و ناتو در زمان جدایی کوزوو از صربستان حضور یافتند. همچنین راموش هارادیناج، نخست‌وزیر کوزوو که 2 سال پیش به اتهام ارتکاب جنایات جنگی علیه اقلیت صرب توسط اینترپل در پاریس دستگیر اما با فشار آمریکایی‌ها آزاد شده بود اخیرا در حضور پارلمان کشورش، توافقنامه‌ای را با ادی راما، همتای آلبانیایی خود برای برداشته شدن مرزهای 2 کشور از هفته آتی (اول مارس 2019) امضا کرده‌اند. راما نیز به نوبه خود 10 روز پیش در تیرانا در یک سخنرانی تلویزیونی از راهکارهایش برای ادغام 2 دولت پرده برداشت که این نیز ناقض قطعنامه مزبور شورای امنیت خواهد بود.
اتحادیه اروپایی نیز در پس پرده قول مساعد داده است از پیشنهاد مشترک آلبانی و کوزوو برای عضویت در این اتحادیه استقبال کند و حتی تبلیغاتی در این باره آماده شده که «جمهوری آلبانی بزرگ» را نخستین دولت مسلمان - با
70 درصد جمعیت مسلمان - معرفی می‌کند که به عضویت اتحادیه اروپایی در می‌آید در حالی که بوسنی و هرزگوین، دیگر جمهوری مسلمان‌نشین بالکان سال‌هاست در صف انتظار طولانی پشت مقر بروکسل قرار دارد.
مزرعه حیوانات، تروریست‌ها و منافقین
شگفت آنکه در حالی آمریکا، ترکیه و اتحادیه اروپایی به همراه شیوخ عربی که حامی اسلامی ارتجاعی هستند، از ایده تشکیل «آلبانی بزرگ» حمایت می‌کنند که 2 دهه پیش، یکی از دلایل صریح حمایت همه آنها از ناتو برای بمباران بلگراد، مقابله با ایده «صربستان بزرگ» بود که البته نامی جز همان یوگسلاوی نداشت. لازم به یادآوری نیست که هر دو پروژه بالکانیزه (تجزیه) کردن کشورهای مستقل یا مخالف غرب و جنگ نیابتی با آنها به نام دین، در دهه 1990 در همان آزمایشگاه یوگسلاوی سابق توسط ناتو تجربه و سپس در جهان بویژه خاورمیانه تکثیر شد. به عبارت دیگر پروژه «آلبانی بزرگ» چیزی نیست جز ارتقای لابراتوار سابق غرب در بالکان به یک پایگاه مداخله نظامی و تروریستی در اروپای شرقی و حوزه مدیترانه‌ای و جهان اسلام. آمریکا به کمک متحدان اروپای غربی، نوعثمانی‌ها، اسرائیلی‌ها و سعودی‌ها مدت‌هاست در این قطب تروریست‌پروری فعال هستند. سابقه پراکندگی پایگاه‌های نظامی متعدد در آلبانی با پوشش گسترده جنگلی در عصر دیکتاتوری انور خوجه همزمان با دوران جنگ سرد که عمدتا محل تمرین نیروهای چریکی مارکسیستی یا آزادی‌بخش آمریکای لاتین و خاورمیانه محسوب می‌شد باعث شد پس از فروپاشی کمونیسم مناطق آلبانیایی‌نشین که حالا تحت نفوذ ناتو بودند به محیطی ایده‌آل برای سازماندهی و آمادگی رزمی گروه‌های نوین تروریستی و تکفیری تبدیل شوند. در جریان جنگ نیابتی 8 ساله سوریه، گروه‌های ضدجنگ، دیده‌بان‌های حقوق بشری و حتی ناظران سازمان ملل بارها درباره تجهیز و تمرین گروه‌های تروریستی القاعده (جبهه‌النصره) و داعش در کوزوو گزارش‌هایی منتشر کردند. حتی منابع مستقل فرانسوی متعاقب نخستین حملات تروریستی تکفیری به این کشور در سال 2015 فاش کردند که تسلیحات و نیروی عملیات مزبور از جایی در جنوب بالکان تامین شده‌اند. در همان سال ولادا آزینوویچ، کارشناس تروریسم و استاد دانشگاه سارایوو در گفت‌وگویی با روزنامه کروات یوتارنی اعلام کرد بیشترین داعشی‌هایی که در زمره ده‌ها هزار مزدور خارجی داعش در میادین جنگ در سوریه و عراق حضور داشته‌اند آلبانیایی‌تبارهای کوزوو، مقدونیه و خود آلبانی بوده‌اند. از طرف دیگر رابطه سنتی تیرانا و تل‌آویو از زمان ایجاد دولت غاصب صهیونیستی در سرزمین فلسطین با سابقه به رسمیت شناخته شدن این رژیم توسط انور خوجه در سال 1949، باعث شده موساد همواره در مناطق آلبانیایی‌نشین دستی باز داشته باشد. حتی در سطح خبرهای عادی نیز همکاری‌های تنگاتنگ سازمان‌های اطلاعاتی آلبانی و رژیم صهیونیستی کاملا ملموس است. مثلا طی 2 سال اخیر «شیش»، سازمان اطلاعات آلبانی 2 بار به طور مشخص اخباری را درباره جلوگیری از سوء قصد به اعضای تیم‌ملی فوتبال اسرائیل و همچنین بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این رژیم منتشر کرده است. علاوه بر این طبق گزارش‌های «بیا»، سازمان اطلاعات صربستان، موساد یکی از طرف‌های فعال در تجارت مواد مخدر و اسلحه از طریق آلبانی، کوزوو، مقدونیه و بلغارستان به مقاصد مختلف بویژه ترکیه، سوریه و گرجستان بوده است.
پس طبیعی بود اسرائیلی‌ها از بدو انتقال پایگاه‌های نظامی گروهک تروریستی MKO موسوم به «مجاهدین خلق» یا همان منافقین به آلبانی که به دنبال فرار آنها از کمپ لیبرتی عراق و با دخالت مستقیم آمریکا صورت گرفت، نقش مهمی در تربیت این تروریست‌ها برعهده گیرند که از سال‌ها پیش با موساد طرح همکاری ریخته بودند.
گزارشی که اخیرا اشپیگل، مهم‌ترین نشریه آلمانی‌زبان از اردوگاه مخوف فرقه رجوی با نام «قرارگاه اشرف3» در شمال غربی آلبانی در فاصله تنها نیم ساعت رانندگی با تیرانا منتشر کرده، ابعاد وحشتناکی از بستر تروریست‌پروری در این کشور را فاش می‌کند. اعضای تازه جدا شده این گروهک فاش کرده‌اند آنها هفته‌ای 3 بار در اردوگاه مزبور تمرینات ویژه‌ای برای ارتکاب جنایات وحشتناکی نظیر سر بریدن، شکستن دست، کورکردن چشم‌ها با انگشت و پاره کردن دهان انجام می‌دهند. به نوشته اشپیگل، این مردان و زنان غیرعادی، مدعی‌اند با چنین تمرین‌هایی خود را برای رویارویی با حکومت ایران آماده می‌کنند. این در حالی است که جداشدگان از گروهک یاد شده از وجود شرایط بسیار سخت و فضای روانی غیرقابل تحمل در این اردوگاه خبر می‌دهند. این نشریه آلمانی صریحا تاکید کرده به رغم ادعاهای گروهک منافقین درباره تامین هزینه‌های این کمپ تروریست‌پروری در آلبانی از سوی حامیان ایرانی داخلی و خارجی‌اش، کارشناسان مسائل امنیتی، عربستان‌سعودی، آمریکا و رژیم اسرائیل را منابع اصلی تامین کمک به آنها دانسته‌اند. در گزارشی که پیش‌تر روزنامه انگلیسی برخط «ایندیپندنت» از این کمپ منافقین منتشر کرده بود نیز به نقل از یک نویسنده آلبانیایی به نام «السی یازیجی»، بشدت از مافیای مستقلی که گروهک تروریستی MKO در سرزمین مادری او به راه انداخته‌اند انتقاد شده و آمده بود: «آنها همانند یک گروه مافیایی در آلبانی هستند؛ قوانین این کشور را نقض می‌کنند؛ اعضای فراری را تهدید می‌کنند؛ افراد را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند؛ باج‌خواهی می‌کنند و با شیوه دیکتاتوری استالین بر اعضای خود در داخل کمپ‌ها حکومت می‌کنند. شبکه مخابراتی انحصاری خود را از دولت آلبانی دریافت کرده‌اند و توسط گارد نظامی حراست می‌شوند». حسن حیرانی، یکی از عناصر سابق منافقین که سال گذشته از این تشکیلات تروریستی فرار کرد در گفت‌وگو با ایندیپندنت از پایکوبی منافقین مشابه با جشن عروسی به‌خاطر انتخاب دونالد ترامپ به ریاست جمهوری آمریکا پرده برمی‌دارد و «اردوگاه اشرف۳ » را به «مزرعه حیوانات» (اشاره به کتاب مشهور جرج اورول) تشبیه می‌کند. این تنها یکی از پروژه‌های تروریست‌پروری در قلمرو فرضی «آلبانی بزرگ» است که با حمایت آمریکا و اسرائیل و متحدان‌شان و با هدف برافروختن جنگ نیابتی در نقطه‌ای از جهان دور از بالکان برپا شده است؛ حال آنکه کمتر از یک دهه پیش، هسته اولیه مشترک 2 گروه تروریستی القاعده مغرب عربی - که بعد از انتقال از لیبی به ترکیه و سپس سوریه به جبهه النصره تغییر داد - و امارت اسلامی عراق و شام (داعش) را مزدوران چندملیتی زبده‌ای تشکیل می‌دادند که مقدمتا توسط ناتو در کوزوو و احتمالا آلبانی دوره دیده بودند. پس جای هیچ بحثی نیست که کلیدواژه «آلبانی بزرگ»، اسم رمز تهدیدی فرابالکانی است، اگرچه تاریخ به ما می‌گوید جرقه نخستین جنگ جهانی حدود یک قرن پیش از همین جا زده شده بود.