رمان «دشتبان» تازه‌ترین رمان احمد دهقان، با حضور وی و محمدجواد جزینی به عنوان منتقد عصر سه‌شنبه در فرهنگسرای پایداری نقد شد. جزینی دراین نشست گفت: من نگران بودم که حاشیه‌های اتفاق افتاده درباره مجموعه داستان «من قاتل پسرتان نیستم»، دهقان را در لاک خودش فرو ببرد، ولی با انتشار این رمان، این اتفاق نیفتاد.به گزارش فارس، جزینی افزود: احمد دهقان نویسنده مهمی در عرصه ادبیات جنگ است و این اهمیت به خاطر جایزه‌هایی که او گرفته به دست نیامده است. جزینی سپس گفت: من این کتاب را از 2 نگاه بررسی می‌کنم؛ نخست صورت اولیه قصه که داستانی نوجوانانه است و دوم برخی تلاش‌های نویسنده برای ساخت یک روایت نمادین. ما در بخش نخست با یک قصه اقلیمی سر و کار داریم. او ادامه داد: دهقان در نوشتن دشتبان با 2 چالش روبه‌رو است؛ یکی حفظ قصه اقلیمی و ملزومات آن و دیگری چالش انتخاب راوی نوجوان روستایی. این منتقد ادبیات با برشمردن دشواری‌های روایت داستان آن هم از زبان نوجوانی که زبان ویژه‌ای دارد، اظهار داشت: ما در رمان دشتبان با یک شبه‌زبان مواجه هستیم یعنی در عین اینکه دقیقاً زبان پسربچه‌ای قصرشیرینی نیست، اما نمادهایی از زبان او را دارد. از طرف دیگر راوی نوجوان تلاش کرده است فاصله‌اش را با بغرنجی حادثه حفظ کند و حفظ این زبان تا آخر کار سختی است اما نویسنده در جاهایی از رمان دچار اشتباه می‌شود و از زبان نوجوان فاصله می‌گیرد به طوری که بعضی از اصطلاحات، لغت‌ها و تعبیرها اصلاً به یک نوجوان روستایی نمی‌خورد و حرف خود نویسنده است. نویسنده کتاب «دشتبان» در پاسخ به نقدهای مطرح شده در این جلسه گفت: وقتی عناصر داستان را می‌چیدم به تاریخ و جغرافیای محل حادثه هم خیلی توجه داشتم چون بسیاری از خواننده‌ها با صبغه تاریخی کتاب‌های داستانی در حوزه جنگ را می‌خوانند. من نقشه آن منطقه را جلوی چشمم داشتم و ماجرای اشغال قصرشیرین را هم بخوبی می‌دانستم. دهقان درباره شعاری بودن بعضی دیالوگ‌ها اظهار داشت: من با شخصیت‌های داستانم زندگی می‌کنم، زدن بعضی حرف‌ها از طرف بعضی شخصیت‌ها، خصوصیت اخلاقی آنهاست و هنوز هم می‌گویم مثلا در آن موقعیت ایجاب می‌کرد که پدربزرگ یک نکته اخلاقی را آشکار بگوید یا به نوه‌اش افتخار کند، درست مثل همه پدربزرگ‌ها. دهقان در نشست نقد رمان «دشتبان»:
با شخصیت‌های داستانم زندگی می‌کنم
رمان «دشتبان» تازه‌ترین رمان احمد دهقان، با حضور وی و محمدجواد جزینی به عنوان منتقد عصر سه‌شنبه در فرهنگسرای پایداری نقد شد. جزینی دراین نشست گفت: من نگران بودم که حاشیه‌های اتفاق افتاده درباره مجموعه داستان «من قاتل پسرتان نیستم»، دهقان را در لاک خودش فرو ببرد، ولی با انتشار این رمان، این اتفاق نیفتاد.به گزارش فارس، جزینی افزود: احمد دهقان نویسنده مهمی در عرصه ادبیات جنگ است و این اهمیت به خاطر جایزه‌هایی که او گرفته به دست نیامده است. جزینی سپس گفت: من این کتاب را از 2 نگاه بررسی می‌کنم؛ نخست صورت اولیه قصه که داستانی نوجوانانه است و دوم برخی تلاش‌های نویسنده برای ساخت یک روایت نمادین. ما در بخش نخست با یک قصه اقلیمی سر و کار داریم. او ادامه داد: دهقان در نوشتن دشتبان با 2 چالش روبه‌رو است؛ یکی حفظ قصه اقلیمی و ملزومات آن و دیگری چالش انتخاب راوی نوجوان روستایی. این منتقد ادبیات با برشمردن دشواری‌های روایت داستان آن هم از زبان نوجوانی که زبان ویژه‌ای دارد، اظهار داشت: ما در رمان دشتبان با یک شبه‌زبان مواجه هستیم یعنی در عین اینکه دقیقاً زبان پسربچه‌ای قصرشیرینی نیست، اما نمادهایی از زبان او را دارد. از طرف دیگر راوی نوجوان تلاش کرده است فاصله‌اش را با بغرنجی حادثه حفظ کند و حفظ این زبان تا آخر کار سختی است اما نویسنده در جاهایی از رمان دچار اشتباه می‌شود و از زبان نوجوان فاصله می‌گیرد به طوری که بعضی از اصطلاحات، لغت‌ها و تعبیرها اصلاً به یک نوجوان روستایی نمی‌خورد و حرف خود نویسنده است. نویسنده کتاب «دشتبان» در پاسخ به نقدهای مطرح شده در این جلسه گفت: وقتی عناصر داستان را می‌چیدم به تاریخ و جغرافیای محل حادثه هم خیلی توجه داشتم چون بسیاری از خواننده‌ها با صبغه تاریخی کتاب‌های داستانی در حوزه جنگ را می‌خوانند. من نقشه آن منطقه را جلوی چشمم داشتم و ماجرای اشغال قصرشیرین را هم بخوبی می‌دانستم. دهقان درباره شعاری بودن بعضی دیالوگ‌ها اظهار داشت: من با شخصیت‌های داستانم زندگی می‌کنم، زدن بعضی حرف‌ها از طرف بعضی شخصیت‌ها، خصوصیت اخلاقی آنهاست و هنوز هم می‌گویم مثلا در آن موقعیت ایجاب می‌کرد که پدربزرگ یک نکته اخلاقی را آشکار بگوید یا به نوه‌اش افتخار کند، درست مثل همه پدربزرگ‌ها. ارسال نظر
پربیننده