حضور پرحاشیه «سونگ ایل‌گوک»، بازیگر نقش «جومونگ» در تهران، از همان دقایق ابتدایی انعکاس متفاوت و گاه متناقضی در محافل رسانه‌ای ایران داشت. این حضور «تبلیغاتی» که با مدیریت و برنامه‌ریزی شرکت «ال‌جی» محقق شد، از چند روز قبل با حجم بالای رپورتاژ رسانه‌های زرد و حتی «رسمی» توجهات بسیاری را به سمت خود معطوف کرد. اما سرانجام روز دوشنبه این
«شبه ستاره» شرقی وارد تهران شد و نشست خبری‌اش با حضور پررنگ نمایندگان رسانه‌های داخلی (بویژه عکاسان) در تالار همایش‌های «صداوسیما» برگزار شد. فارغ از اظهارت این بازیگر کره‌ای مبنی بر تعجب از کیفیت استقبال از او در ایران، این حضور واکنش رسانه‌ها و منتقدان داخلی را در پی داشت.
مسؤولان تلویزیون مقصرند
محمد نوری‌زاد، نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون از جمله منتقدان حضور پرحاشیه این بازیگر در تهران و کیفیت پوشش آن در رسانه‌هاست. او درباره استقبال مخاطب ایرانی از این چهره معتقد است: واقعیت امر این است که بسیاری از زیبایی‌های هویتی و فرهنگی در کشور خود ما هم وجود دارد اما زمانی که به شکل مستمر بر تبلیغ هویتی دیگر اصرار ورزیده می‌شود، مخاطب هم آن را می‌پذیرد و این طبیعی است، چرا که هر چه به مخاطب بدهی او هم پس از مدتی تأثیر می‌پذیرد.
کارگردان مجموعه «چهل سرباز» تأکید می‌کند: در این زمینه مسؤولان تلویزیون هم مقصرند، چرا که آنها به جای سرمایه‌گذاری بر آثار غنی و بسیار زیبایی چون شاهنامه، به افسانه دیگر کشورها رو آورده‌اند و طبیعی است که وقتی یک سریال، هفته‌ای 4 بار پخش شود مردم به آن گرایش پیدا می‌کنند. وی درباره دلایل علاقه‌مندی مخاطبان ایرانی به این مجموعه هم می‌گوید: رنگ و لعاب این سریال و نبود برخی محدودیت‌های مرسوم در سریال‌های ایرانی، آن را جذاب کرده و این آزادی عمل در ساخت در برقراری ارتباط با مخاطب هم موثر بوده است، اگرچه نمی‌توان جاذبه‌های آن را هم نفی کرد.
ستاره‌هایمان فرصت رشد ندارند
مهرداد فرید، کارگردان سینما هم در این زمینه با اشاره به تفاوت کیفی قهرمانان داخلی و خارجی می‌گوید: به نظرم قهرمانان ایرانی در دل مردم جاودانه‌اند اما تا می‌خواهند پروبال پیدا کنند و بزرگ شوند، خردشان می‌کنیم و تحقیر می‌شوند. سردبیر ماهنامه «فیلم‌نگار» می‌افزاید: در کل سیاستگذاری‌های ما در راستای ضدیت با قهرمان‌پروری است و همین سبب می‌شود ستاره‌ها در ایران فرصت رشد نداشته باشند. در این زمینه هم مدیران تلویزیون واقعاً مقصرند. وی تصریح می‌کند: البته این را هم بگویم که سریال‌های تلویزیونی خود ما هم در سطح کیفی مطلوبی نیستند و این خود دلیل دیگری بر یکه‌تازی جومونگ در میدان رقابتی جذب مخاطب است.
هنوز «هنر ملی» نداریم
بهزاد فراهانی اما می‌گوید: من فکر نمی‌کنم سطح کیفی سریال‌های ما پایین باشد بلکه این سطح بودجه هنری و فرهنگی ما است که نازل است. این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون تأکید می‌کند: ما هنوز چیزی به عنوان «هنر ملی» نداریم و تعریف این امر باید در سیاستگذاری‌های کلان رعایت شود. نمی‌دانم چرا یک بازیگر نباید در ایران قدرتمند شود، چرا یک درام‌نویس نمی‌تواند آزادانه عمل کند یا اصلاً چرا کارگردانی مثل تقوایی دیگر فیلم نمی‌سازد؟ همه اینهاست که باعث می‌شود جومونگ در ایران «قهرمان» شود! فراهانی می‌افزاید: متأسفانه عده‌ای اجازه نمی‌دهند جامعه هنری ما شخصیت پیدا کند و همین اجازه ظهور یک قهرمان را در ایران نمی‌دهد.
انسانیت؛ دلیل اقبال به «جومونگ»
پوران درخشنده اما نظری متفاوت دارد و معتقد است: من تصور می‌کنم در کل شرایط نمایش سوژه‌ها در سریال‌های شرقی عالی است.
کما اینکه قبل از جومونگ هم یانگوم و اوشین، قهرمانان مورد علاقه بسیاری از ایرانیان بودند و طرفداران زیادی داشتند. درخشنده در تبیین دلایل این علاقه‌مندی می‌گوید: این سریال‌ها دارای موضوعاتی بسیار ساده و در عین حال پیوسته‌اند که نشان می‌دهد عوامل آنها عمیقاً به کارشان دلبسته‌اند. آنها بسیار باورپذیر سریال می‌سازند و در عین حال دکوپاژ بسیار خوبی هم در سریال‌هایشان وجود دارد. این کارگردان سینما می‌گوید: زبان سینمایی‌ای که در این سریال‌ها وجود دارد، زبان مخاطب عام است و همین باعث می‌شود مخاطب براحتی با آن ارتباط برقرار کند. در همه دنیا انسان و انسانیت موضوعی مورد علاقه است، جومونگ هم دقیقاً روی همین نکته انگشت گذاشته است. جومونگ حرف درونی همه آدم‌ها را می‌زند و به همین دلیل تأثیرگذار است.
این نشانه تنزل سلیقه ما است
برخلاف تأکید درخشنده بر ارزش‌های حرفه‌ای، پژمان کریمی، منتقد سینما، واکنشی شدید نسبت به حضور «جومونگ» در ایران از خود نشان داد و گفت: به نظر من حضور «جومونگ» در ایران کار پسندیده‌ای نبود، چرا که آن چیزی که در وهله اول به چشم می‌آید آن است که مبلغ بازیگری شده‌ایم که در مجموعه‌ای ضعیف و سطحی ایفای نقش کرده است. آن هم سریالی که ارزش‌های حرفه‌ای ندارد و در وهله بعدی، تبلیغ فضای حاکم بر جامعه‌ای را داریم که با فرهنگ ما تضاد کامل دارد. کریمی در گفت‌وگو با فارس افزود: وقتی من این خبر را شنیدم، خجالت کشیدم و برایم باورنکردنی بود. دلیل اینکه این سریال آنقدر پرمخاطب شده است، برمی‌گردد به متولیان هنری ما. این منتقد البته تصریح کرد: در مجموع مراودات با این آدم‌ها فی‌النفسه خوب است اما باید دید معیارهای ما در این زمینه چگونه است و چرا باید یک بازیگر سمبل ما باشد و ما هم به هر شکلی به سوی این افراد برویم. کریمی در پایان گفت: ما نیاز به مراوده داریم اما در زمینه مراوده هم دچار بی‌بضاعتی شده‌ایم و حضور بازیگر «جومونگ» در ایران نشانه تنزل سلیقه ما است.
واکنش اهالی فرهنگ به سفر تبليغاتي «سونگ ایل‌گوک» در گفت‌وگو با «وطن امروز»
افسانه ملی «جومونگ»!
حضور پرحاشیه «سونگ ایل‌گوک»، بازیگر نقش «جومونگ» در تهران، از همان دقایق ابتدایی انعکاس متفاوت و گاه متناقضی در محافل رسانه‌ای ایران داشت. این حضور «تبلیغاتی» که با مدیریت و برنامه‌ریزی شرکت «ال‌جی» محقق شد، از چند روز قبل با حجم بالای رپورتاژ رسانه‌های زرد و حتی «رسمی» توجهات بسیاری را به سمت خود معطوف کرد. اما سرانجام روز دوشنبه این
«شبه ستاره» شرقی وارد تهران شد و نشست خبری‌اش با حضور پررنگ نمایندگان رسانه‌های داخلی (بویژه عکاسان) در تالار همایش‌های «صداوسیما» برگزار شد. فارغ از اظهارت این بازیگر کره‌ای مبنی بر تعجب از کیفیت استقبال از او در ایران، این حضور واکنش رسانه‌ها و منتقدان داخلی را در پی داشت.
مسؤولان تلویزیون مقصرند
محمد نوری‌زاد، نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون از جمله منتقدان حضور پرحاشیه این بازیگر در تهران و کیفیت پوشش آن در رسانه‌هاست. او درباره استقبال مخاطب ایرانی از این چهره معتقد است: واقعیت امر این است که بسیاری از زیبایی‌های هویتی و فرهنگی در کشور خود ما هم وجود دارد اما زمانی که به شکل مستمر بر تبلیغ هویتی دیگر اصرار ورزیده می‌شود، مخاطب هم آن را می‌پذیرد و این طبیعی است، چرا که هر چه به مخاطب بدهی او هم پس از مدتی تأثیر می‌پذیرد.
کارگردان مجموعه «چهل سرباز» تأکید می‌کند: در این زمینه مسؤولان تلویزیون هم مقصرند، چرا که آنها به جای سرمایه‌گذاری بر آثار غنی و بسیار زیبایی چون شاهنامه، به افسانه دیگر کشورها رو آورده‌اند و طبیعی است که وقتی یک سریال، هفته‌ای 4 بار پخش شود مردم به آن گرایش پیدا می‌کنند. وی درباره دلایل علاقه‌مندی مخاطبان ایرانی به این مجموعه هم می‌گوید: رنگ و لعاب این سریال و نبود برخی محدودیت‌های مرسوم در سریال‌های ایرانی، آن را جذاب کرده و این آزادی عمل در ساخت در برقراری ارتباط با مخاطب هم موثر بوده است، اگرچه نمی‌توان جاذبه‌های آن را هم نفی کرد.
ستاره‌هایمان فرصت رشد ندارند
مهرداد فرید، کارگردان سینما هم در این زمینه با اشاره به تفاوت کیفی قهرمانان داخلی و خارجی می‌گوید: به نظرم قهرمانان ایرانی در دل مردم جاودانه‌اند اما تا می‌خواهند پروبال پیدا کنند و بزرگ شوند، خردشان می‌کنیم و تحقیر می‌شوند. سردبیر ماهنامه «فیلم‌نگار» می‌افزاید: در کل سیاستگذاری‌های ما در راستای ضدیت با قهرمان‌پروری است و همین سبب می‌شود ستاره‌ها در ایران فرصت رشد نداشته باشند. در این زمینه هم مدیران تلویزیون واقعاً مقصرند. وی تصریح می‌کند: البته این را هم بگویم که سریال‌های تلویزیونی خود ما هم در سطح کیفی مطلوبی نیستند و این خود دلیل دیگری بر یکه‌تازی جومونگ در میدان رقابتی جذب مخاطب است.
هنوز «هنر ملی» نداریم
بهزاد فراهانی اما می‌گوید: من فکر نمی‌کنم سطح کیفی سریال‌های ما پایین باشد بلکه این سطح بودجه هنری و فرهنگی ما است که نازل است. این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون تأکید می‌کند: ما هنوز چیزی به عنوان «هنر ملی» نداریم و تعریف این امر باید در سیاستگذاری‌های کلان رعایت شود. نمی‌دانم چرا یک بازیگر نباید در ایران قدرتمند شود، چرا یک درام‌نویس نمی‌تواند آزادانه عمل کند یا اصلاً چرا کارگردانی مثل تقوایی دیگر فیلم نمی‌سازد؟ همه اینهاست که باعث می‌شود جومونگ در ایران «قهرمان» شود! فراهانی می‌افزاید: متأسفانه عده‌ای اجازه نمی‌دهند جامعه هنری ما شخصیت پیدا کند و همین اجازه ظهور یک قهرمان را در ایران نمی‌دهد.
انسانیت؛ دلیل اقبال به «جومونگ»
پوران درخشنده اما نظری متفاوت دارد و معتقد است: من تصور می‌کنم در کل شرایط نمایش سوژه‌ها در سریال‌های شرقی عالی است.
کما اینکه قبل از جومونگ هم یانگوم و اوشین، قهرمانان مورد علاقه بسیاری از ایرانیان بودند و طرفداران زیادی داشتند. درخشنده در تبیین دلایل این علاقه‌مندی می‌گوید: این سریال‌ها دارای موضوعاتی بسیار ساده و در عین حال پیوسته‌اند که نشان می‌دهد عوامل آنها عمیقاً به کارشان دلبسته‌اند. آنها بسیار باورپذیر سریال می‌سازند و در عین حال دکوپاژ بسیار خوبی هم در سریال‌هایشان وجود دارد. این کارگردان سینما می‌گوید: زبان سینمایی‌ای که در این سریال‌ها وجود دارد، زبان مخاطب عام است و همین باعث می‌شود مخاطب براحتی با آن ارتباط برقرار کند. در همه دنیا انسان و انسانیت موضوعی مورد علاقه است، جومونگ هم دقیقاً روی همین نکته انگشت گذاشته است. جومونگ حرف درونی همه آدم‌ها را می‌زند و به همین دلیل تأثیرگذار است.
این نشانه تنزل سلیقه ما است
برخلاف تأکید درخشنده بر ارزش‌های حرفه‌ای، پژمان کریمی، منتقد سینما، واکنشی شدید نسبت به حضور «جومونگ» در ایران از خود نشان داد و گفت: به نظر من حضور «جومونگ» در ایران کار پسندیده‌ای نبود، چرا که آن چیزی که در وهله اول به چشم می‌آید آن است که مبلغ بازیگری شده‌ایم که در مجموعه‌ای ضعیف و سطحی ایفای نقش کرده است. آن هم سریالی که ارزش‌های حرفه‌ای ندارد و در وهله بعدی، تبلیغ فضای حاکم بر جامعه‌ای را داریم که با فرهنگ ما تضاد کامل دارد. کریمی در گفت‌وگو با فارس افزود: وقتی من این خبر را شنیدم، خجالت کشیدم و برایم باورنکردنی بود. دلیل اینکه این سریال آنقدر پرمخاطب شده است، برمی‌گردد به متولیان هنری ما. این منتقد البته تصریح کرد: در مجموع مراودات با این آدم‌ها فی‌النفسه خوب است اما باید دید معیارهای ما در این زمینه چگونه است و چرا باید یک بازیگر سمبل ما باشد و ما هم به هر شکلی به سوی این افراد برویم. کریمی در پایان گفت: ما نیاز به مراوده داریم اما در زمینه مراوده هم دچار بی‌بضاعتی شده‌ایم و حضور بازیگر «جومونگ» در ایران نشانه تنزل سلیقه ما است.
ارسال نظر
پربیننده