سال‌های زیادی از مقطع قبلی که در تیم ملی حضور داشتید، نمی‌گذرد. این‌بار که برای همکاری با تیم ملی دعوت شدید چه حسی داشتید؟ آیا همان اشتیاقی را داشتید که بیش از یک دهه قبل شما را برای نشستن روی نیمکت تیم ایران وسوسه کرده بود؟
بله، من بدون تعارف می‌گویم این اشتیاق بیشتر می‌شود و فروکش نمی‌کند. وقتی پای تیم ملی در میان است همه‌چیز فرق می‌کند. این‌بار هم تمام فکر و ذکر من و کسانی که در فوتبال هستند و زحمت می‌کشند این بود که یک گوشه کار را بگیریم. خب، شرایطی هم که به وجود آمده بود، شرایط عادی نبود. شاید هرکس دیگری هم جای من بود با جان و دل برای کمک می‌آمد. خودم این کار را یک وظیفه می‌دانستم. البته شرایط خیلی سخت بود. واضح بود که درصد موفقیت تیم ایران بسیار کم است. کار وقتی دشوارتر می‌شد که باید 2 بازی سخت خارج از خانه را برگزار می‌کردیم، ولی من با جان و دل آمدم. برای تیم ملی و شادی مردم باید هر کاری را انجام داد.
تجربه تازه‌ای بود. با وجود اینکه در پاس مدیر فنی هستید اما همواره شما را به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم‌ها دیده بودیم.
به هر حال وقتی آقای قطبی آمد و مسؤولیت را پذیرفت از من خواسته شد در این پست کمک کنم. هدف خدمت بود. حالا چه به عنوان مربی چه سرپرست! در آن شرایط که دنبال رفتن به جام جهانی بودیم پست خیلی مهم نبود. مسأله اصلی فوتبال ملی بود. از هر چیزی مهم‌تر، شاد کردن دل مردم است که دوست داشتند تیم برود جام جهانی، به نظر من این یک وظیفه بود. همه باید برای تیم مملکت‌مان تلاش کنند.
شما با 2 نسل متفاوت در تیم ملی کار کردید. چه تفاوت‌هایی میان این دوره با نسلی که قبلا با آنها در تیم ملی کار کردید وجود دارد؟
اگر از نظر رفتاری بخواهیم این دو را با هم مقایسه کنیم، می‌توانم بگویم که تفاوت آنچنانی وجود ندارد. من 50-40روز با این تیم بودم. تمام فکر و ذکر بچه‌ها این بود که تیم ملی به جام جهانی برود. من از نزدیک شاهد بودم که بچه‌ها با همه وجودشان تلاش می‌کردند. خود بچه‌ها می‌گفتند برای شاد کردن دل مردم همه‌کاری می‌کنند. هماهنگی و همکاری آنها با تیم خیلی خوب بود ولی اگر از نظر فنی بررسی کنیم متوجه می‌شویم که واقعا تفاوت به وجود آمده و فوتبال ما افت کرده است. تیم ملی به این صورت نرفت جام جهانی، باشگاه‌ها هم در آسیا حذف شدند، فقط یک تیم از گروهش صعود کرد که آن هم خیلی زود حذف شد. متأسفانه باشگاه‌ها کار اصولی انجام نمی‌دهند و عاقبت هم همین می‌شود که دیدیم. مگر تیم ملی از کجا بازیکن می‌گیرد؟! از همین باشگاه‌ها. وقتی لیگ ما با این وضع پیش برود روی تیم ملی هم تأثیر می‌گذارد.
هنوز هم می‌گویید تیم ملی به اندازه کافی شانس صعود داشت؟
به هر حال راه، راه دشواری بود. ما باید در زمین هر دوکره بازی می‌کردیم. چیزی حدود 40 ساعت پرواز در زمانی کوتاه داشتیم. این کار را خیلی سخت‌تر می‌کرد. هر دو کره به جام جهانی رفتند پس کارمان آسان نبود. حتی مقابل امارات هم بازی خیلی سختی داشتیم. الان شاید بگویند من اغراق می‌کنم اما باید شرایط آن روزها را در نظر بگیریم. تیم ملی تحت فشار بود. بچه‌ها استرس زیادی داشتند، امارات هم مثل همیشه تلاش می‌کرد مقابل ما ایستادگی کند. یک مسأله مهمی که وجود داشت این بود که هم کره جنوبی و هم امارات مقابل ما برای دیگر حریفان بازی می‌کردند، کره‌جنوبی می خواست به نفع کره شمالی کار کند و امارات هم دنبال منافع عربستان بود. یک نکته دیگر را هم بگویم؛ در فوتبال شانس خیلی مهم است و بعضی وقت‌ها به تیم‌ها کمک می‌کند، اما ما هیچ شانسی نیاوردیم. از طرفی هم اگر بازی‌های روز آخر همزمان برگزار می‌شد قطعا عربستان مقابل کره شمالی آرامش نداشت، ولی فیفا درخواست ایران را نپذیرفت. حتی در جلسه آخر برای بررسی این موضوع من حضور داشتم. ناظر بازی می‌گفت این حق شماست اما نمی‌توانیم کاری بکنیم. طبیعی است عربستان در پشت پرده به فیفا فشار وارد کرده و با شانس بالا به پلی‌آف رسید. به نظر من گرفتن 5 امتیاز در چنین شرایط سختی کار آسانی نیست.
با این حساب بدشانسی را باید عامل اصلی عدم صعود به جام جهانی عنوان کرد؟
نه، فوتبال ما در آسیا افت کرده است. این را باید بپذیریم. این دلیل اصلی نرفتن به جام‌جهانی است. باید ریشه‌یابی شود. الان در باشگاه‌ها خبری از سازندگی نیست. مهدوی‌کیا، دایی، هاشمیان و کریمی هم رفتند. ما جایگزین زیادی نداریم. بازیکن جوان داریم ولی هنوز کیفیت آنها را ندارند. دایی یک کار مثبت در تیم ملی کرد که جوانگرایی بود ولی زمانش خیلی خوب نبود چون وقتی پای رقابت‌های مقدماتی جام جهانی وسط می‌آید تیم‌ها با همه قوایشان می‌آیند. این جوانگرایی الان باید پی گرفته شود.
شما خیلی از قطبی حمایت می‌کنید. فکر می‌کنید او هیچ ضعفی در کارش نداشت؟
واقعیت‌ها را باید پذیرفت. من 50 روز با قطبی بودم، شبانه‌روز در جریان مسائل فنی تیم بودم. من با قطبی زندگی کرده‌ام. او با فوتبال روز بزرگ شده است. حتی اگر یک مربی خارجی بزرگ را بیاوریم همین کارها را انجام می‌دهد به اضافه اینکه یک مربی بزرگ خارجی ارتباط کلامی با بازیکنان ندارد ولی خوشبختانه الان قطبی فارسی را راحت حرف می‌زند.
اما در هفته‌های اخیر انتقادات زیادی درباره تمدید قرارداد قطبی مطرح شده است. حتی تلویزیون که آن اوایل روی این موضوع مانور نمی‌کرد برنامه‌های انتقادی زیادی را با حضور کارشناسان و مربیان روی آنتن فرستاد.
نظر هر کسی محترم است. به هر حال یک عده انتقاد می‌کنند، ولی حرف من این است که انتقاد‌ها نباید در قبال این 3 بازی باشد، با این شرایطی که داشتیم و باید 2 بازی بزرگ خارج از خانه را انجام می‌دادیم، نباید انتقاد کنند. این دوستان باید بنشینند و ریشه‌یابی کنند. فوتبال ما را زیر ذره‌بین ببرند. اصلا چرا کار به اینجا کشیده شد؟ اما هیچ‌کدام از آقایان ریشه‌ای بحث نمی‌کنند. هیچ‌کس دنبال این نیست که چرا کارمان به اینجا کشیده شد؟ چرا اینقدر در راه رفتن به جام جهانی مشکل داریم؟ چرا در دوره مقدماتی حذف شدیم؟ البته من به دیگر نظرات هم احترام می‌گذارم. می‌شود از برخی نظر‌ها استفاده کرد. من نمی‌خواهم از قطبی حمایت کورکورانه کنم. 50 روزی که در کنار قطبی بودم، می‌دیدم روزی 5-4 ساعت بیشتر استراحت نداشت. تمام مدت دنبال برنامه‌های تیم ملی و تمرین بود.
شما چراهای زیادی را مطرح کردید. لطفا خودتان پاسخ این پرسش‌ها را بدهید.
باید برگردیم این مشکلات را در باشگاه‌ها جست‌و‌جو کنیم. باشگاه‌های ما الان فکر و ذکرشان شده 20 بازیکن، آدم‌هایی آمده‌اند به فوتبال که تصمیم‌های خوبی نمی‌گیرند؛ بخشی سیاسی هستند و گروهی هم به مسائل دیگری می‌پردازند. الان کمیته انضباطی مسائل را عنوان می‌کند. مربیان و بازیکنان را بردند و سؤال، جواب کردند. این وسط اصل چی شد؟ کسی دنبال خود فوتبال نیست. اگر مسائل را بشکافیم، می‌بینیم که بیشتر از 90 درصد باشگاه‌های ما دولتی‌اند و دولت خرج آنها را می‌دهد اما در همین باشگاه‌ها هم وضعیت نامتعادل است، یک باشگاه در سال 10 میلیارد تومان بودجه دارد، باشگاه دیگری به زور 3 میلیارد جور می‌کند. اینها باید بررسی شود. چطور یک باشگاه از بودجه دولت هرچقدر می‌خواهد می‌گیرد ولی دیگری نه؟
خب، پیشنهاد شما چیست؟
باید در این رابطه بنشینیم و بحث کنیم. آقایان می‌گویند 200 میلیارد در یک فصل خرج لیگ می‌شود، سؤال من این است که آیا بودجه باشگاه‌ها یکسان تقسیم می‌شود؟ به نظر من دولت باید یک بودجه مساوی برای باشگاه‌ها در نظر بگیرد بعد بگوید بقیه‌اش را خود باشگاه‌ها تأمین کنند، آن‌وقت مدیران بی‌حساب و کتاب خرج نمی‌کنند. تازه هر کسی تلاش می‌کند منابع بیشتری به دست بیاورد. اگر این کار انجام بگیرد مشخص می‌شود کدام تیم تلاش بیشتری کرده و توان کدام‌یک بالاتر است.
الان به نقطه‌ای رسیده‌ایم که خیلی‌ها آن را نقطه صفر نامیده‌اند. به هر حال جام جهانی را از دست داده‌ایم و 4 سال عقب افتادیم. حالا چکار باید کرد؟ آیا جوانگرایی صرف ما را از این شرایط نجات می‌دهد؟
به نظر من باید با واقعیت‌ها کنار بیاییم. تعارفات را هم کنار بگذاریم. همه‌چیز را جدی ارزیابی و پس از آن سرمایه‌گذاری کنیم. باشگاه‌های ما 10 میلیارد برای هر فصل هزینه می‌کنند ولی حاضر نیستند 100 میلیون آن را به تیم‌های پایه بدهند. با این وضع، ما چطور می‌توانیم به آینده دل خوش کنیم؟ قبل از تیم ملی باید برویم سراغ باشگاه‌ها. آنها تیم ملی را تغذیه می‌کنند. به نظر من فدراسیون باید روی 3،2 رده پایه‌ها کار کند. اگر می‌خواهیم حرفه‌ای‌تر عمل کنیم باید مربیان بزرگ را برای تیم‌های پایه بیاوریم. ما باید بازیکن بسازیم و با شرایط روز دنیا حرکت کنیم. باید دنبال کیفیت باشیم. الان مهم‌ترین رقابتی که پیش‌روی ما قرار دارد جام ملت‌هاست. همه می‌دانیم که جام ملت‌ها دیگر مثل جام‌جهانی نیست. الان باید کار دایی را پیگیری کنیم. باید جوانگرایی کرد. حالا فرصت خوبی پیش آمده تا بار دیگر این کار را امتحان کنیم. از روزهای پیش‌رو باید حداکثر استفاده را کرد. بازیکن‌های جوان باید میدان ببینند. ما نیاز به بازی تدارکاتی با تیم‌های بزرگ دنیا داریم. این نکته خیلی مهمی است. بازی‌های تدارکاتی را به هر قیمتی و با هر تیمی نباید انجام دهیم. من آن موقع که سرمربی تیم ملی بودم بیشتر بازی‌های تدارکاتی‌ام با حریفان بزرگ بود. با آمریکا بازی کردیم آن هم در شرایطی که آنها در جام جهانی به ما باخته بودند. با دانمارک و مکزیک هم دیدار داشتیم. اینها تیم‌های قدرتمندی هستند. تنها با این نوع بازی‌ها می‌توانیم خودمان را به سطحی بالاتر ببریم. اگر یک تیم درجه سوم را بیاوریم و 5 گل هم به آن بزنیم، این کار چه فایده‌ای دارد ؟ چقدر از ضعف‌های تیم ما مشخص می‌شود؟ بعدا می‌رویم وارد بازی‌های رسمی می‌شویم آن‌وقت است که می‌فهمیم کجای کار ایراد دارد اما وقتی برای جبران نیست. باید بازی‌های دوستانه ما با تیم‌های بزرگ باشد تا مشکلاتمان نمایان شود.
حرف شما کاملا منطقی است اما مشکلات ناخواسته‌ای هم وجود دارد. خیلی از تیم‌های بزرگ فوتبال زیر توافق‌هایشان برای بازی با ایران می‌زنند. این موضوع بارها اتفاق افتاده است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
مشکلات وجود دارد اما من قبول ندارم که نمی‌شود با تیم‌های بزرگ بازی کرد. همیشه یک راه برای فرار از مشکلات وجود دارد . باید به دنبال راه حل آن باشیم. اینکه بگوییم چون تیم‌های بزرگ نمی‌آیند یا هزینه‌های زیادی را دربرمی‌گیرند، پس سراغ آنها را نگیریم که نشد راه‌حل! ما اگر از الان برنامه‌ریزی کنیم طبیعتا مشکلات کمتر خواهد بود، نه اینکه یک ماه مانده به مسابقات دنبال بازی‌های تدارکاتی برویم. برنامه‌ریزی درست باشد دست کم 60- 50 درصد تیم‌های بزرگ می‌آیند. مگر همین چند وقت پیش آرژانتین نگفته بود با همه ستاره‌هایش به تهران می‌آید؟ حالا کاری به این نداریم که چقدر پول می‌خواستند ولی مهم این است که می‌آیند. از حالا باید تقویم را جلویمان بگذاریم و همه روزهای فیفا را رزرو کنیم. اگر قراردادمان محکم باشد دیگر تیمی زیر قرارش نمی‌زند.
اگر تعارفات را کنار بگذاریم واقعا شما فکر می‌کنید تیم ملی یک تیم درجه اول آسیایی است یا یک تیم درجه دومی به حساب می‌آید؟
الان دیگر ما ستاره آنچنانی نداریم. همه ستاره‌های سرشناس ما افول کردند. سن ستاره‌هایمان بالا رفته است و هیچ جایگزینی هم برایشان نداریم. باشگاه‌ها فقط رفتند دنبال نتیجه‌گیری! با این وضعیت انتظار چه چیزی را داریم؟ ستاره‌سازی؟ آیا واقعا می‌شود جایگزینی برایشان پیدا کرد؟ علی دایی چند سال است که خداحافظی کرده، بعدش چه شد و چکار کردیم؟! این چند نفر هم بروند شرایط همین است. وقتی چیزی نکاشتیم نباید انتظار درو هم داشته باشیم. همه فکر و ذکرمان شده مسائل حاشیه‌ای. همه می‌گویند کفاشیان برود فلانی بیاید. هر روز در روزنامه‌ها راجع به این مسائل می‌خوانیم. واقعا چقدر در این مدت نوشتند که کفاشیان برود خودمان فدراسیون را اداره می‌کنیم. اصلا گیریم کفاشیان رفت و آقای فلانی آمد، کجای فوتبال ما با این رفت و آمدها درست می‌شود؟ فقط یکسری چیزها را زیر سوال می‌بریم اما در اصل قضیه چی؟ کفاشیان برود یا اصلا همه اینها که الان در فدراسیون هستند بروند و یکسری دیگر بیایند چه تغییری در باشگاه‌ها رخ می‌دهد؟ آیا اگر این اتفاق بیفتد، مثلا یک دفعه کلی ستاره وارد فوتبال ما می‌شود؟! ما باید برویم سراغ اصل قضیه.
ولی قبول کنید ایراد‌های زیادی به نوع مدیریت کفاشیان وارد است. این انتقاد را از زبان بسیاری از کارشناسان و مربیان شنیده‌ایم.
من کاری به این مسائل ندارم. این را می‌گویم اگر اتفاقی افتاده همه در آن دخیل هستند، از فدراسیون گرفته تا مطبوعات و باشگاه‌ها. با این حرف‌ها خودمان برای سست‌تر شدن فوتبال زمینه‌سازی می‌کنیم. چرا کسی از باشگاه‌ها چیزی نمی‌گوید؟ چرا نمی‌گویند که هیچ حساب و کتابی در بعضی موارد در کار نیست؟
چند تا از ستاره‌های فوتبال، تیم ملی را ترک کردند. هرچند افشین قطبی گفته است درهای تیم ملی به رویشان باز است اما آنها دیگر حاضر به تغییر تصمیم‌شان نیستند، فکر می‌کنید رفتن این بازیکنان چه تاثیری روی عملکرد تیم ملی داشته باشد؟
بله، چاره‌‌ای هم نبود. سن آنها بالا رفته و این موضوع دیگر در فوتبال طبیعی شده است. همیشه چند بازیکن استثنایی می‌آیند و وقتی هم که می‌روند دیگر پیدا کردن جانشین برای آنها خیلی سخت است. علی دایی یک نمونه است. بعد از اینکه رفت چه کردیم؟ مهاجم نوک ما چه شد؟ این همه از دایی انتقاد کردند ولی یک جانشین برایش نداشتند. حالا چند بازیکن دیگر هم رفته‌اند و همه نگران شده‌اند، ولی اگر برنامه‌ریزی درستی داشتیم دیگر اینقدر نگران نمی‌شدیم. هیچ اشکالی ندارد که ستاره‌ها بروند اما باید برای نسل بعدی برنامه داشته باشیم تا بلافاصله جایگزین کنیم. الان جوان‌هایی در تیم ملی هستند که کم‌تجربه‌اند و نیاز به فرصت دارند ما باید به این جوان‌ها اعتماد کنیم.
لیگ برتر هم آغاز شده است، چقدر به این لیگ می‌توان دل بست؟
به هر حال یک مقدار تیم‌ها نزدیک‌تر شده‌اند ولی کیفیت خوب نیست. ما نمی‌توانیم واقعیت‌ها را نبینیم. لیگ سطح کیفی خوبی ندارد. نمی‌خواهم به خاطر 3 هفته اول لیگ قضاوت عجولانه بکنم. این حرف‌هایم مربوط به 3-2 سال اخیر است. مثلا لیگ برتر مسیر صعودی نداشت. شما ببینید کدام تیم ما در رده آسیایی موفق عمل کرده است؟ یک بار سپاهان به فینال رسید اما آن هم یک جرقه بود و تمام شد. قبول کنیم لیگ ما سطح کیفی بالایی ندارد. حالا تیم‌ها نزدیک‌تر شده‌اند و هیجانات زیاد است ولی این ربطی به کیفیت ندارد.
شما در انتخاب سرمربی پاس خیلی تأخیر به خرج دادید. هر روز نام یک نفر را اعلام کردند و حالا هم اسم شما را به‌عنوان سرمربی تیم پاس همدان معرفی کرده‌اند؟
خب مشکلاتی وجود داشت. الان مد شده که یک مربی می‌رود 10 بازیکن را هم با خودش می‌برد. اینکه نشد کار منطقی! کجای دنیا این‌طوری است که یک مربی تیم‌ها را با خودش جابه‌جا کند؟ وقتی مربی نتیجه نگیرد طبیعی است که برود ولی بازیکن با باشگاه قرارداد دارد نه با مربی. ما اینجا هم از این برنامه‌ها داشتیم. اینجا یک کمیته فنی داریم که کادر فنی هم جزو آن است. یک مربی تمرین‌دهنده خارجی هم داریم. همان موقع هم منصوریان تیم را تمرین می‌داد ولی اختلاف نظری وجود نداشت.
اما بارها حرف‌های شما درست در نقطه مقابل اولیایی بوده است.
اصلا. ما همه چیز را با یکدیگر هماهنگ می‌کنیم. شاید تعبیرها متفاوت بوده‌اند ولی اختلافی وجود ندارد.
امسال شما چه هدفی را دنبال می‌کنید؟
اینکه جزو 9 تیم بالای جدول باشیم هدف اول است، البته کادر فنی باید بیشتر تلاش کند تا نتیجه بهتری بگیریم.
کادر فنی که مسؤولیتش با خودتان است؟
من مسؤولیت فنی باشگاه را برعهده دارم. ما یک تیم هستیم که به صورت گروهی کار می‌کنیم.
باشگاه پاس همدان چقدر نسبت به عملکرد سرمربی‌اش صبوری به خرج می‌دهد؟
فصل گذشته این مشکلات را درباره بگوویچ داشتیم. هر روز در روزنامه‌ها می‌خواندم که امروز اخراج می‌شود، اما این اتفاق نیفتاد. ما دنبال این نیستیم که کادر فنی را تحت فشار قرار دهیم ولی اگر ضعفی دیده شود حتما ورود می‌کنیم.
یعنی خودتان تصمیم به برکناری خودتان می‌گیرید؟!
متوجه منظورتان نمی‌شوم!
شما را سرمربی تیم معرفی کرده‌اند و در عین حال مدیر فنی هم هستید.
به هرحال مسؤولیت کل کادر فنی با من است اگر تیم ببازد همه چیز گردن من خواهد بود ولی اگر ببریم می‌شود به نام بقیه.
استقلال امسال هدایت تیم خود را به مرفاوی سپرد. این تیم در هفته اول مقابل تیم قلعه‌نویی(سپاهان) برنده شد، استقلال می‌تواند موفق عمل کند؟
مرفاوی سال‌هاست که در استقلال است. یک فصل کامل را سرمربی این تیم بوده، چند سال هم که کمک مربیگری کرده است. شاید تجربه لازم را هنوز ندارد ولی توانایی‌اش کم نیست. صمد هرچه کمتر دنبال حاشیه برود موفق‌تر است. من قبل از شروع فصل این موضوع را ندیدم بویژه از طرف مدیریت خیلی به مسائل حاشیه‌ای پرداخته شد.
اما واعظ آشتیانی با همین ترفند قلعه‌نویی را شکست داد.
خودم علاقه‌مند نیستم اینقدر در مطبوعات راجع‌به مسائل حاشیه‌ای حرف بزنم. استقلال باید یک نوع پاکسازی از لحاظ مسائل حاشیه‌ای انجام بدهد نه اینکه خود واعظ بیشتر از همه درگیر این جریانات شود.
امسال کدام تیم ها کاندیدای قهرمانی هستند؟
من که توانایی همه تیم‌ها را ندیده‌ام. فعلا خیلی زود است از این حرف‌ها بزنیم. طبیعی است روی کاغذ، استقلال، پرسپولیس، سپاهان، مس و ذوب آهن خیلی شانس دارند. اگر بخواهیم با توجه به بازی‌های سال گذشته هم حرف بزنیم باز هم ممکن است در صد اشتباهاتمان زیاد باشد. استقلال تیم خیلی خوبی است ولی یادمان نرود تیم‌هایی که قهرمان می‌شوند در فصل بعد مشکلات زیادی خواهند داشت. پرسپولیس هم خیلی زمان می‌خواهد تا با تفکرات مربی جدید کنار بیاید. ذوب آهن شروع خیلی خوبی داشت ولی به نظر من فعلا ملاکی برای حرف زدن در این زمینه وجود ندارد. باید صبر کرد.
شما سپاهان را با قلعه‌نویی مدعی قهرمانی نمی‌دانید؟ خیلی‌ها از این تیم صحبت کرده‌اند.
سپاهان خوب یارگیری کرده است. به هرحال باید دید چه نتایجی کسب می‌کند. به نظر من سپاهان هم می‌تواند یکی از شانس‌های قهرمانی باشد.
منصور پورحیدری کمتر در رسانه‌ها صحبت‌های جنجالی می‌کند و اصولا شخصیت شما به گونه‌ای بوده که کسی انتظار صحبت‌های تند را از شما ندارد اما این اواخر درباره بعضی از خبرنگاران و باشگاه استیل‌آذین خیلی تند صحبت کرده‌اید.
ببینید! چند وقت پیش یکسری چیزها از طرف من نوشتند که درباره فدراسیون بود. واقعا روح من از آن حرف‌ها خبر نداشت. به نظر من یکسری انگشت‌شمار وارد مطبوعات شده‌اند که اسم خبرنگار را روی خود گذاشته‌اند، اینها هر شایعه‌ای که دلشان بخواهد می‌نویسند. من هم به شوخی در پاسخ یکی از همکارانتان گفتم اینها یا خوب غذا نمی‌خورند یا شب‌ها خیلی دیر غذا می‌خورند و خواب می‌بینند فردا هم خوابشان را می‌نویسند. بحث من خبرنگار نیست. 45 سال است که در این فوتبال هستم و خبرنگارها را می‌شناسم. اگر بحثی را مطرح کردم ربطی به مطبوعات نداشت. مربوط به یکسری افراد است که وارد مطبوعات شده‌اند و دنبال خواسته‌هایشان هستند. درباره استیل آذین هم من خیلی ناراحت شدم. درست در روزهایی که از منشور اخلاقی حرف می‌زنیم بازیکنانی را می‌بینیم که با 2 تیم قرارداد می‌بندند. غلامی از نخستین نفراتی بود که با ما قرارداد 2 ساله بست و در تمرینات پیش از فصل حضور داشت. حال نمی‌دانم چه شد که یکدفعه 2 روز مانده به شروع لیگ سر از استیل آذین درآورد. ظاهرا آقایی که اسمش را نمی‌دانم و می‌گویند خیلی عجیب و غریب پولدار است و این باشگاه را می‌گرداند قبل از بازی چکی را در اختیار مسؤولان سازمان لیگ گذاشت تا این بازیکن مجوز بازی کردن بگیرد. وقتی درباره منشور اخلاقی حرف می‌زنیم پس چطور مجوز چنین بازیکنی را صادر می‌کنیم؟
با اجازه شما، می‌خواهم چند سؤال شخصی بپرسم؛ شما چقدر از وقت خود را صرف خانواده می‌کنید؟
خوشحالم که خانواده‌ام ورزشی هستند. وقت آزاد زیاد ندارم. آنها مرا درک می‌کنند.
حتما وقتی برای مطالعه هم ندارید؟
دقیقا همین‌طور است. البته همه مطالعاتم ورزشی است. فرصت کنم روزنامه‌ها را می‌خوانم.
اهل سینما و تلویزیون هم هستید؟
باور کنید نمی‌رسم ببینم.
آخرین باری که سینما رفتید خاطرتان هست؟
نه!
فکر می‌کنید باز هم شما را در تیم ملی می‌توانیم ببینیم ؟
من همیشه برای کمک آماده‌ام. دوست داشتم در تیم ملی بمانم ولی به باشگاه پاس تعهد داشتم و آنها نپذیرفتند.
پرویز مظلومی*: پورحیدری یک شخصیت خاص است
آشنایی من با منصور پورحیدری مربوط به این سال‌ها نیست. آنها که قدیمی‌ترند حتما بهتر می‌دانند از چه زمانی او را می‌شناسم. پورحیدری چه در زمانی که برای استقلال بازی می‌کرد و چه وقتی که به عرصه مربیگری پا گذاشت شخصیتی متفاوت با خیلی‌های دیگر داشته و دارد. من زمانی با منصورخان همبازی بودم و سال‌ها نیز در کنارش مربیگری کرده‌ام. شاید صبوری‌ای که پورحیدری در مقابل مشکلات به خرج می‌دهد را در کمتر کسی بتوان دید. نمی‌خواهم با اغراق صحبت کنم اما به لحاظ شخصیت، پورحیدری همواره طوری بوده که همه به وی احترام گذاشته‌اند و البته خودش هم بیش از هر چیز بر احترام متقابل تاکید ورزیده است. پورحیدری را همگان با نام استقلال می‌شناسند. من با او روزهای سردو گرم زیادی را دیده‌ام و تجربیات بسیاری از همکاری با وی دارم. خیلی‌ها دم از استقلالی بودن می‌زنند اما کسی نمی‌داند پورحیدری برای استقلال چه کارها که نکرد! یادم می‌آید زمانی که جواد زرینچه در اوج فوتبالش با پیشنهاد وسوسه‌کننده چند تیم مواجه شده بود باشگاه، پولی برای حفظ او نداشت و پورحیدری که آن روزها یک اتومبیل رنو داشت دنبال فروش آن بود تا از جیبش خرج کند و جواد را نگه‌دارد. استقلالی‌ها بیشتر افتخاراتی را که دارند مدیون او هستند. قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا بالاترین افتخار باشگاه است که توسط پورحیدری به دست آمده است. در سال‌های متمادی که او مربی استقلال بود خیلی‌ها به این تیم آمدند و رفتند ولی شما می‌بینید که همه از منصورخان به نیکی یاد می‌کنند. به نظر من وجود او به هر تیمی شخصیت می‌دهد و باید از تجربیات گرانبهایش استفاده کرد. فدراسیون فوتبال هم با در نظرگرفتن همین موضوع در آن مقطع حساس پورحیدری را به‌عنوان سرپرست تیم ملی انتخاب کرد. هرچند تیم ملی به جام جهانی نرفت ولی آرامش کافی در اردوی تیم وجود داشت و همه از این موضوع استقبال کرده بودند. من معتقدم استقلال هم باید از تجربیات او در بحث‌های کلان خود استفاده کند و نباید بین او و باشگاه فاصله ایجاد شود.
*سرمربي صنعت مس كرمان و مربي پيشين استقلال تهران گفت‌و‌گو با منصور پورحیدری، سرمربی اسبق تیم ملی و استقلال تهران
استقلال بايد حاشيه را پاكسازي کند
سال‌های زیادی از مقطع قبلی که در تیم ملی حضور داشتید، نمی‌گذرد. این‌بار که برای همکاری با تیم ملی دعوت شدید چه حسی داشتید؟ آیا همان اشتیاقی را داشتید که بیش از یک دهه قبل شما را برای نشستن روی نیمکت تیم ایران وسوسه کرده بود؟
بله، من بدون تعارف می‌گویم این اشتیاق بیشتر می‌شود و فروکش نمی‌کند. وقتی پای تیم ملی در میان است همه‌چیز فرق می‌کند. این‌بار هم تمام فکر و ذکر من و کسانی که در فوتبال هستند و زحمت می‌کشند این بود که یک گوشه کار را بگیریم. خب، شرایطی هم که به وجود آمده بود، شرایط عادی نبود. شاید هرکس دیگری هم جای من بود با جان و دل برای کمک می‌آمد. خودم این کار را یک وظیفه می‌دانستم. البته شرایط خیلی سخت بود. واضح بود که درصد موفقیت تیم ایران بسیار کم است. کار وقتی دشوارتر می‌شد که باید 2 بازی سخت خارج از خانه را برگزار می‌کردیم، ولی من با جان و دل آمدم. برای تیم ملی و شادی مردم باید هر کاری را انجام داد.
تجربه تازه‌ای بود. با وجود اینکه در پاس مدیر فنی هستید اما همواره شما را به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم‌ها دیده بودیم.
به هر حال وقتی آقای قطبی آمد و مسؤولیت را پذیرفت از من خواسته شد در این پست کمک کنم. هدف خدمت بود. حالا چه به عنوان مربی چه سرپرست! در آن شرایط که دنبال رفتن به جام جهانی بودیم پست خیلی مهم نبود. مسأله اصلی فوتبال ملی بود. از هر چیزی مهم‌تر، شاد کردن دل مردم است که دوست داشتند تیم برود جام جهانی، به نظر من این یک وظیفه بود. همه باید برای تیم مملکت‌مان تلاش کنند.
شما با 2 نسل متفاوت در تیم ملی کار کردید. چه تفاوت‌هایی میان این دوره با نسلی که قبلا با آنها در تیم ملی کار کردید وجود دارد؟
اگر از نظر رفتاری بخواهیم این دو را با هم مقایسه کنیم، می‌توانم بگویم که تفاوت آنچنانی وجود ندارد. من 50-40روز با این تیم بودم. تمام فکر و ذکر بچه‌ها این بود که تیم ملی به جام جهانی برود. من از نزدیک شاهد بودم که بچه‌ها با همه وجودشان تلاش می‌کردند. خود بچه‌ها می‌گفتند برای شاد کردن دل مردم همه‌کاری می‌کنند. هماهنگی و همکاری آنها با تیم خیلی خوب بود ولی اگر از نظر فنی بررسی کنیم متوجه می‌شویم که واقعا تفاوت به وجود آمده و فوتبال ما افت کرده است. تیم ملی به این صورت نرفت جام جهانی، باشگاه‌ها هم در آسیا حذف شدند، فقط یک تیم از گروهش صعود کرد که آن هم خیلی زود حذف شد. متأسفانه باشگاه‌ها کار اصولی انجام نمی‌دهند و عاقبت هم همین می‌شود که دیدیم. مگر تیم ملی از کجا بازیکن می‌گیرد؟! از همین باشگاه‌ها. وقتی لیگ ما با این وضع پیش برود روی تیم ملی هم تأثیر می‌گذارد.
هنوز هم می‌گویید تیم ملی به اندازه کافی شانس صعود داشت؟
به هر حال راه، راه دشواری بود. ما باید در زمین هر دوکره بازی می‌کردیم. چیزی حدود 40 ساعت پرواز در زمانی کوتاه داشتیم. این کار را خیلی سخت‌تر می‌کرد. هر دو کره به جام جهانی رفتند پس کارمان آسان نبود. حتی مقابل امارات هم بازی خیلی سختی داشتیم. الان شاید بگویند من اغراق می‌کنم اما باید شرایط آن روزها را در نظر بگیریم. تیم ملی تحت فشار بود. بچه‌ها استرس زیادی داشتند، امارات هم مثل همیشه تلاش می‌کرد مقابل ما ایستادگی کند. یک مسأله مهمی که وجود داشت این بود که هم کره جنوبی و هم امارات مقابل ما برای دیگر حریفان بازی می‌کردند، کره‌جنوبی می خواست به نفع کره شمالی کار کند و امارات هم دنبال منافع عربستان بود. یک نکته دیگر را هم بگویم؛ در فوتبال شانس خیلی مهم است و بعضی وقت‌ها به تیم‌ها کمک می‌کند، اما ما هیچ شانسی نیاوردیم. از طرفی هم اگر بازی‌های روز آخر همزمان برگزار می‌شد قطعا عربستان مقابل کره شمالی آرامش نداشت، ولی فیفا درخواست ایران را نپذیرفت. حتی در جلسه آخر برای بررسی این موضوع من حضور داشتم. ناظر بازی می‌گفت این حق شماست اما نمی‌توانیم کاری بکنیم. طبیعی است عربستان در پشت پرده به فیفا فشار وارد کرده و با شانس بالا به پلی‌آف رسید. به نظر من گرفتن 5 امتیاز در چنین شرایط سختی کار آسانی نیست.
با این حساب بدشانسی را باید عامل اصلی عدم صعود به جام جهانی عنوان کرد؟
نه، فوتبال ما در آسیا افت کرده است. این را باید بپذیریم. این دلیل اصلی نرفتن به جام‌جهانی است. باید ریشه‌یابی شود. الان در باشگاه‌ها خبری از سازندگی نیست. مهدوی‌کیا، دایی، هاشمیان و کریمی هم رفتند. ما جایگزین زیادی نداریم. بازیکن جوان داریم ولی هنوز کیفیت آنها را ندارند. دایی یک کار مثبت در تیم ملی کرد که جوانگرایی بود ولی زمانش خیلی خوب نبود چون وقتی پای رقابت‌های مقدماتی جام جهانی وسط می‌آید تیم‌ها با همه قوایشان می‌آیند. این جوانگرایی الان باید پی گرفته شود.
شما خیلی از قطبی حمایت می‌کنید. فکر می‌کنید او هیچ ضعفی در کارش نداشت؟
واقعیت‌ها را باید پذیرفت. من 50 روز با قطبی بودم، شبانه‌روز در جریان مسائل فنی تیم بودم. من با قطبی زندگی کرده‌ام. او با فوتبال روز بزرگ شده است. حتی اگر یک مربی خارجی بزرگ را بیاوریم همین کارها را انجام می‌دهد به اضافه اینکه یک مربی بزرگ خارجی ارتباط کلامی با بازیکنان ندارد ولی خوشبختانه الان قطبی فارسی را راحت حرف می‌زند.
اما در هفته‌های اخیر انتقادات زیادی درباره تمدید قرارداد قطبی مطرح شده است. حتی تلویزیون که آن اوایل روی این موضوع مانور نمی‌کرد برنامه‌های انتقادی زیادی را با حضور کارشناسان و مربیان روی آنتن فرستاد.
نظر هر کسی محترم است. به هر حال یک عده انتقاد می‌کنند، ولی حرف من این است که انتقاد‌ها نباید در قبال این 3 بازی باشد، با این شرایطی که داشتیم و باید 2 بازی بزرگ خارج از خانه را انجام می‌دادیم، نباید انتقاد کنند. این دوستان باید بنشینند و ریشه‌یابی کنند. فوتبال ما را زیر ذره‌بین ببرند. اصلا چرا کار به اینجا کشیده شد؟ اما هیچ‌کدام از آقایان ریشه‌ای بحث نمی‌کنند. هیچ‌کس دنبال این نیست که چرا کارمان به اینجا کشیده شد؟ چرا اینقدر در راه رفتن به جام جهانی مشکل داریم؟ چرا در دوره مقدماتی حذف شدیم؟ البته من به دیگر نظرات هم احترام می‌گذارم. می‌شود از برخی نظر‌ها استفاده کرد. من نمی‌خواهم از قطبی حمایت کورکورانه کنم. 50 روزی که در کنار قطبی بودم، می‌دیدم روزی 5-4 ساعت بیشتر استراحت نداشت. تمام مدت دنبال برنامه‌های تیم ملی و تمرین بود.
شما چراهای زیادی را مطرح کردید. لطفا خودتان پاسخ این پرسش‌ها را بدهید.
باید برگردیم این مشکلات را در باشگاه‌ها جست‌و‌جو کنیم. باشگاه‌های ما الان فکر و ذکرشان شده 20 بازیکن، آدم‌هایی آمده‌اند به فوتبال که تصمیم‌های خوبی نمی‌گیرند؛ بخشی سیاسی هستند و گروهی هم به مسائل دیگری می‌پردازند. الان کمیته انضباطی مسائل را عنوان می‌کند. مربیان و بازیکنان را بردند و سؤال، جواب کردند. این وسط اصل چی شد؟ کسی دنبال خود فوتبال نیست. اگر مسائل را بشکافیم، می‌بینیم که بیشتر از 90 درصد باشگاه‌های ما دولتی‌اند و دولت خرج آنها را می‌دهد اما در همین باشگاه‌ها هم وضعیت نامتعادل است، یک باشگاه در سال 10 میلیارد تومان بودجه دارد، باشگاه دیگری به زور 3 میلیارد جور می‌کند. اینها باید بررسی شود. چطور یک باشگاه از بودجه دولت هرچقدر می‌خواهد می‌گیرد ولی دیگری نه؟
خب، پیشنهاد شما چیست؟
باید در این رابطه بنشینیم و بحث کنیم. آقایان می‌گویند 200 میلیارد در یک فصل خرج لیگ می‌شود، سؤال من این است که آیا بودجه باشگاه‌ها یکسان تقسیم می‌شود؟ به نظر من دولت باید یک بودجه مساوی برای باشگاه‌ها در نظر بگیرد بعد بگوید بقیه‌اش را خود باشگاه‌ها تأمین کنند، آن‌وقت مدیران بی‌حساب و کتاب خرج نمی‌کنند. تازه هر کسی تلاش می‌کند منابع بیشتری به دست بیاورد. اگر این کار انجام بگیرد مشخص می‌شود کدام تیم تلاش بیشتری کرده و توان کدام‌یک بالاتر است.
الان به نقطه‌ای رسیده‌ایم که خیلی‌ها آن را نقطه صفر نامیده‌اند. به هر حال جام جهانی را از دست داده‌ایم و 4 سال عقب افتادیم. حالا چکار باید کرد؟ آیا جوانگرایی صرف ما را از این شرایط نجات می‌دهد؟
به نظر من باید با واقعیت‌ها کنار بیاییم. تعارفات را هم کنار بگذاریم. همه‌چیز را جدی ارزیابی و پس از آن سرمایه‌گذاری کنیم. باشگاه‌های ما 10 میلیارد برای هر فصل هزینه می‌کنند ولی حاضر نیستند 100 میلیون آن را به تیم‌های پایه بدهند. با این وضع، ما چطور می‌توانیم به آینده دل خوش کنیم؟ قبل از تیم ملی باید برویم سراغ باشگاه‌ها. آنها تیم ملی را تغذیه می‌کنند. به نظر من فدراسیون باید روی 3،2 رده پایه‌ها کار کند. اگر می‌خواهیم حرفه‌ای‌تر عمل کنیم باید مربیان بزرگ را برای تیم‌های پایه بیاوریم. ما باید بازیکن بسازیم و با شرایط روز دنیا حرکت کنیم. باید دنبال کیفیت باشیم. الان مهم‌ترین رقابتی که پیش‌روی ما قرار دارد جام ملت‌هاست. همه می‌دانیم که جام ملت‌ها دیگر مثل جام‌جهانی نیست. الان باید کار دایی را پیگیری کنیم. باید جوانگرایی کرد. حالا فرصت خوبی پیش آمده تا بار دیگر این کار را امتحان کنیم. از روزهای پیش‌رو باید حداکثر استفاده را کرد. بازیکن‌های جوان باید میدان ببینند. ما نیاز به بازی تدارکاتی با تیم‌های بزرگ دنیا داریم. این نکته خیلی مهمی است. بازی‌های تدارکاتی را به هر قیمتی و با هر تیمی نباید انجام دهیم. من آن موقع که سرمربی تیم ملی بودم بیشتر بازی‌های تدارکاتی‌ام با حریفان بزرگ بود. با آمریکا بازی کردیم آن هم در شرایطی که آنها در جام جهانی به ما باخته بودند. با دانمارک و مکزیک هم دیدار داشتیم. اینها تیم‌های قدرتمندی هستند. تنها با این نوع بازی‌ها می‌توانیم خودمان را به سطحی بالاتر ببریم. اگر یک تیم درجه سوم را بیاوریم و 5 گل هم به آن بزنیم، این کار چه فایده‌ای دارد ؟ چقدر از ضعف‌های تیم ما مشخص می‌شود؟ بعدا می‌رویم وارد بازی‌های رسمی می‌شویم آن‌وقت است که می‌فهمیم کجای کار ایراد دارد اما وقتی برای جبران نیست. باید بازی‌های دوستانه ما با تیم‌های بزرگ باشد تا مشکلاتمان نمایان شود.
حرف شما کاملا منطقی است اما مشکلات ناخواسته‌ای هم وجود دارد. خیلی از تیم‌های بزرگ فوتبال زیر توافق‌هایشان برای بازی با ایران می‌زنند. این موضوع بارها اتفاق افتاده است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
مشکلات وجود دارد اما من قبول ندارم که نمی‌شود با تیم‌های بزرگ بازی کرد. همیشه یک راه برای فرار از مشکلات وجود دارد . باید به دنبال راه حل آن باشیم. اینکه بگوییم چون تیم‌های بزرگ نمی‌آیند یا هزینه‌های زیادی را دربرمی‌گیرند، پس سراغ آنها را نگیریم که نشد راه‌حل! ما اگر از الان برنامه‌ریزی کنیم طبیعتا مشکلات کمتر خواهد بود، نه اینکه یک ماه مانده به مسابقات دنبال بازی‌های تدارکاتی برویم. برنامه‌ریزی درست باشد دست کم 60- 50 درصد تیم‌های بزرگ می‌آیند. مگر همین چند وقت پیش آرژانتین نگفته بود با همه ستاره‌هایش به تهران می‌آید؟ حالا کاری به این نداریم که چقدر پول می‌خواستند ولی مهم این است که می‌آیند. از حالا باید تقویم را جلویمان بگذاریم و همه روزهای فیفا را رزرو کنیم. اگر قراردادمان محکم باشد دیگر تیمی زیر قرارش نمی‌زند.
اگر تعارفات را کنار بگذاریم واقعا شما فکر می‌کنید تیم ملی یک تیم درجه اول آسیایی است یا یک تیم درجه دومی به حساب می‌آید؟
الان دیگر ما ستاره آنچنانی نداریم. همه ستاره‌های سرشناس ما افول کردند. سن ستاره‌هایمان بالا رفته است و هیچ جایگزینی هم برایشان نداریم. باشگاه‌ها فقط رفتند دنبال نتیجه‌گیری! با این وضعیت انتظار چه چیزی را داریم؟ ستاره‌سازی؟ آیا واقعا می‌شود جایگزینی برایشان پیدا کرد؟ علی دایی چند سال است که خداحافظی کرده، بعدش چه شد و چکار کردیم؟! این چند نفر هم بروند شرایط همین است. وقتی چیزی نکاشتیم نباید انتظار درو هم داشته باشیم. همه فکر و ذکرمان شده مسائل حاشیه‌ای. همه می‌گویند کفاشیان برود فلانی بیاید. هر روز در روزنامه‌ها راجع به این مسائل می‌خوانیم. واقعا چقدر در این مدت نوشتند که کفاشیان برود خودمان فدراسیون را اداره می‌کنیم. اصلا گیریم کفاشیان رفت و آقای فلانی آمد، کجای فوتبال ما با این رفت و آمدها درست می‌شود؟ فقط یکسری چیزها را زیر سوال می‌بریم اما در اصل قضیه چی؟ کفاشیان برود یا اصلا همه اینها که الان در فدراسیون هستند بروند و یکسری دیگر بیایند چه تغییری در باشگاه‌ها رخ می‌دهد؟ آیا اگر این اتفاق بیفتد، مثلا یک دفعه کلی ستاره وارد فوتبال ما می‌شود؟! ما باید برویم سراغ اصل قضیه.
ولی قبول کنید ایراد‌های زیادی به نوع مدیریت کفاشیان وارد است. این انتقاد را از زبان بسیاری از کارشناسان و مربیان شنیده‌ایم.
من کاری به این مسائل ندارم. این را می‌گویم اگر اتفاقی افتاده همه در آن دخیل هستند، از فدراسیون گرفته تا مطبوعات و باشگاه‌ها. با این حرف‌ها خودمان برای سست‌تر شدن فوتبال زمینه‌سازی می‌کنیم. چرا کسی از باشگاه‌ها چیزی نمی‌گوید؟ چرا نمی‌گویند که هیچ حساب و کتابی در بعضی موارد در کار نیست؟
چند تا از ستاره‌های فوتبال، تیم ملی را ترک کردند. هرچند افشین قطبی گفته است درهای تیم ملی به رویشان باز است اما آنها دیگر حاضر به تغییر تصمیم‌شان نیستند، فکر می‌کنید رفتن این بازیکنان چه تاثیری روی عملکرد تیم ملی داشته باشد؟
بله، چاره‌‌ای هم نبود. سن آنها بالا رفته و این موضوع دیگر در فوتبال طبیعی شده است. همیشه چند بازیکن استثنایی می‌آیند و وقتی هم که می‌روند دیگر پیدا کردن جانشین برای آنها خیلی سخت است. علی دایی یک نمونه است. بعد از اینکه رفت چه کردیم؟ مهاجم نوک ما چه شد؟ این همه از دایی انتقاد کردند ولی یک جانشین برایش نداشتند. حالا چند بازیکن دیگر هم رفته‌اند و همه نگران شده‌اند، ولی اگر برنامه‌ریزی درستی داشتیم دیگر اینقدر نگران نمی‌شدیم. هیچ اشکالی ندارد که ستاره‌ها بروند اما باید برای نسل بعدی برنامه داشته باشیم تا بلافاصله جایگزین کنیم. الان جوان‌هایی در تیم ملی هستند که کم‌تجربه‌اند و نیاز به فرصت دارند ما باید به این جوان‌ها اعتماد کنیم.
لیگ برتر هم آغاز شده است، چقدر به این لیگ می‌توان دل بست؟
به هر حال یک مقدار تیم‌ها نزدیک‌تر شده‌اند ولی کیفیت خوب نیست. ما نمی‌توانیم واقعیت‌ها را نبینیم. لیگ سطح کیفی خوبی ندارد. نمی‌خواهم به خاطر 3 هفته اول لیگ قضاوت عجولانه بکنم. این حرف‌هایم مربوط به 3-2 سال اخیر است. مثلا لیگ برتر مسیر صعودی نداشت. شما ببینید کدام تیم ما در رده آسیایی موفق عمل کرده است؟ یک بار سپاهان به فینال رسید اما آن هم یک جرقه بود و تمام شد. قبول کنیم لیگ ما سطح کیفی بالایی ندارد. حالا تیم‌ها نزدیک‌تر شده‌اند و هیجانات زیاد است ولی این ربطی به کیفیت ندارد.
شما در انتخاب سرمربی پاس خیلی تأخیر به خرج دادید. هر روز نام یک نفر را اعلام کردند و حالا هم اسم شما را به‌عنوان سرمربی تیم پاس همدان معرفی کرده‌اند؟
خب مشکلاتی وجود داشت. الان مد شده که یک مربی می‌رود 10 بازیکن را هم با خودش می‌برد. اینکه نشد کار منطقی! کجای دنیا این‌طوری است که یک مربی تیم‌ها را با خودش جابه‌جا کند؟ وقتی مربی نتیجه نگیرد طبیعی است که برود ولی بازیکن با باشگاه قرارداد دارد نه با مربی. ما اینجا هم از این برنامه‌ها داشتیم. اینجا یک کمیته فنی داریم که کادر فنی هم جزو آن است. یک مربی تمرین‌دهنده خارجی هم داریم. همان موقع هم منصوریان تیم را تمرین می‌داد ولی اختلاف نظری وجود نداشت.
اما بارها حرف‌های شما درست در نقطه مقابل اولیایی بوده است.
اصلا. ما همه چیز را با یکدیگر هماهنگ می‌کنیم. شاید تعبیرها متفاوت بوده‌اند ولی اختلافی وجود ندارد.
امسال شما چه هدفی را دنبال می‌کنید؟
اینکه جزو 9 تیم بالای جدول باشیم هدف اول است، البته کادر فنی باید بیشتر تلاش کند تا نتیجه بهتری بگیریم.
کادر فنی که مسؤولیتش با خودتان است؟
من مسؤولیت فنی باشگاه را برعهده دارم. ما یک تیم هستیم که به صورت گروهی کار می‌کنیم.
باشگاه پاس همدان چقدر نسبت به عملکرد سرمربی‌اش صبوری به خرج می‌دهد؟
فصل گذشته این مشکلات را درباره بگوویچ داشتیم. هر روز در روزنامه‌ها می‌خواندم که امروز اخراج می‌شود، اما این اتفاق نیفتاد. ما دنبال این نیستیم که کادر فنی را تحت فشار قرار دهیم ولی اگر ضعفی دیده شود حتما ورود می‌کنیم.
یعنی خودتان تصمیم به برکناری خودتان می‌گیرید؟!
متوجه منظورتان نمی‌شوم!
شما را سرمربی تیم معرفی کرده‌اند و در عین حال مدیر فنی هم هستید.
به هرحال مسؤولیت کل کادر فنی با من است اگر تیم ببازد همه چیز گردن من خواهد بود ولی اگر ببریم می‌شود به نام بقیه.
استقلال امسال هدایت تیم خود را به مرفاوی سپرد. این تیم در هفته اول مقابل تیم قلعه‌نویی(سپاهان) برنده شد، استقلال می‌تواند موفق عمل کند؟
مرفاوی سال‌هاست که در استقلال است. یک فصل کامل را سرمربی این تیم بوده، چند سال هم که کمک مربیگری کرده است. شاید تجربه لازم را هنوز ندارد ولی توانایی‌اش کم نیست. صمد هرچه کمتر دنبال حاشیه برود موفق‌تر است. من قبل از شروع فصل این موضوع را ندیدم بویژه از طرف مدیریت خیلی به مسائل حاشیه‌ای پرداخته شد.
اما واعظ آشتیانی با همین ترفند قلعه‌نویی را شکست داد.
خودم علاقه‌مند نیستم اینقدر در مطبوعات راجع‌به مسائل حاشیه‌ای حرف بزنم. استقلال باید یک نوع پاکسازی از لحاظ مسائل حاشیه‌ای انجام بدهد نه اینکه خود واعظ بیشتر از همه درگیر این جریانات شود.
امسال کدام تیم ها کاندیدای قهرمانی هستند؟
من که توانایی همه تیم‌ها را ندیده‌ام. فعلا خیلی زود است از این حرف‌ها بزنیم. طبیعی است روی کاغذ، استقلال، پرسپولیس، سپاهان، مس و ذوب آهن خیلی شانس دارند. اگر بخواهیم با توجه به بازی‌های سال گذشته هم حرف بزنیم باز هم ممکن است در صد اشتباهاتمان زیاد باشد. استقلال تیم خیلی خوبی است ولی یادمان نرود تیم‌هایی که قهرمان می‌شوند در فصل بعد مشکلات زیادی خواهند داشت. پرسپولیس هم خیلی زمان می‌خواهد تا با تفکرات مربی جدید کنار بیاید. ذوب آهن شروع خیلی خوبی داشت ولی به نظر من فعلا ملاکی برای حرف زدن در این زمینه وجود ندارد. باید صبر کرد.
شما سپاهان را با قلعه‌نویی مدعی قهرمانی نمی‌دانید؟ خیلی‌ها از این تیم صحبت کرده‌اند.
سپاهان خوب یارگیری کرده است. به هرحال باید دید چه نتایجی کسب می‌کند. به نظر من سپاهان هم می‌تواند یکی از شانس‌های قهرمانی باشد.
منصور پورحیدری کمتر در رسانه‌ها صحبت‌های جنجالی می‌کند و اصولا شخصیت شما به گونه‌ای بوده که کسی انتظار صحبت‌های تند را از شما ندارد اما این اواخر درباره بعضی از خبرنگاران و باشگاه استیل‌آذین خیلی تند صحبت کرده‌اید.
ببینید! چند وقت پیش یکسری چیزها از طرف من نوشتند که درباره فدراسیون بود. واقعا روح من از آن حرف‌ها خبر نداشت. به نظر من یکسری انگشت‌شمار وارد مطبوعات شده‌اند که اسم خبرنگار را روی خود گذاشته‌اند، اینها هر شایعه‌ای که دلشان بخواهد می‌نویسند. من هم به شوخی در پاسخ یکی از همکارانتان گفتم اینها یا خوب غذا نمی‌خورند یا شب‌ها خیلی دیر غذا می‌خورند و خواب می‌بینند فردا هم خوابشان را می‌نویسند. بحث من خبرنگار نیست. 45 سال است که در این فوتبال هستم و خبرنگارها را می‌شناسم. اگر بحثی را مطرح کردم ربطی به مطبوعات نداشت. مربوط به یکسری افراد است که وارد مطبوعات شده‌اند و دنبال خواسته‌هایشان هستند. درباره استیل آذین هم من خیلی ناراحت شدم. درست در روزهایی که از منشور اخلاقی حرف می‌زنیم بازیکنانی را می‌بینیم که با 2 تیم قرارداد می‌بندند. غلامی از نخستین نفراتی بود که با ما قرارداد 2 ساله بست و در تمرینات پیش از فصل حضور داشت. حال نمی‌دانم چه شد که یکدفعه 2 روز مانده به شروع لیگ سر از استیل آذین درآورد. ظاهرا آقایی که اسمش را نمی‌دانم و می‌گویند خیلی عجیب و غریب پولدار است و این باشگاه را می‌گرداند قبل از بازی چکی را در اختیار مسؤولان سازمان لیگ گذاشت تا این بازیکن مجوز بازی کردن بگیرد. وقتی درباره منشور اخلاقی حرف می‌زنیم پس چطور مجوز چنین بازیکنی را صادر می‌کنیم؟
با اجازه شما، می‌خواهم چند سؤال شخصی بپرسم؛ شما چقدر از وقت خود را صرف خانواده می‌کنید؟
خوشحالم که خانواده‌ام ورزشی هستند. وقت آزاد زیاد ندارم. آنها مرا درک می‌کنند.
حتما وقتی برای مطالعه هم ندارید؟
دقیقا همین‌طور است. البته همه مطالعاتم ورزشی است. فرصت کنم روزنامه‌ها را می‌خوانم.
اهل سینما و تلویزیون هم هستید؟
باور کنید نمی‌رسم ببینم.
آخرین باری که سینما رفتید خاطرتان هست؟
نه!
فکر می‌کنید باز هم شما را در تیم ملی می‌توانیم ببینیم ؟
من همیشه برای کمک آماده‌ام. دوست داشتم در تیم ملی بمانم ولی به باشگاه پاس تعهد داشتم و آنها نپذیرفتند.
پرویز مظلومی*: پورحیدری یک شخصیت خاص است
آشنایی من با منصور پورحیدری مربوط به این سال‌ها نیست. آنها که قدیمی‌ترند حتما بهتر می‌دانند از چه زمانی او را می‌شناسم. پورحیدری چه در زمانی که برای استقلال بازی می‌کرد و چه وقتی که به عرصه مربیگری پا گذاشت شخصیتی متفاوت با خیلی‌های دیگر داشته و دارد. من زمانی با منصورخان همبازی بودم و سال‌ها نیز در کنارش مربیگری کرده‌ام. شاید صبوری‌ای که پورحیدری در مقابل مشکلات به خرج می‌دهد را در کمتر کسی بتوان دید. نمی‌خواهم با اغراق صحبت کنم اما به لحاظ شخصیت، پورحیدری همواره طوری بوده که همه به وی احترام گذاشته‌اند و البته خودش هم بیش از هر چیز بر احترام متقابل تاکید ورزیده است. پورحیدری را همگان با نام استقلال می‌شناسند. من با او روزهای سردو گرم زیادی را دیده‌ام و تجربیات بسیاری از همکاری با وی دارم. خیلی‌ها دم از استقلالی بودن می‌زنند اما کسی نمی‌داند پورحیدری برای استقلال چه کارها که نکرد! یادم می‌آید زمانی که جواد زرینچه در اوج فوتبالش با پیشنهاد وسوسه‌کننده چند تیم مواجه شده بود باشگاه، پولی برای حفظ او نداشت و پورحیدری که آن روزها یک اتومبیل رنو داشت دنبال فروش آن بود تا از جیبش خرج کند و جواد را نگه‌دارد. استقلالی‌ها بیشتر افتخاراتی را که دارند مدیون او هستند. قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا بالاترین افتخار باشگاه است که توسط پورحیدری به دست آمده است. در سال‌های متمادی که او مربی استقلال بود خیلی‌ها به این تیم آمدند و رفتند ولی شما می‌بینید که همه از منصورخان به نیکی یاد می‌کنند. به نظر من وجود او به هر تیمی شخصیت می‌دهد و باید از تجربیات گرانبهایش استفاده کرد. فدراسیون فوتبال هم با در نظرگرفتن همین موضوع در آن مقطع حساس پورحیدری را به‌عنوان سرپرست تیم ملی انتخاب کرد. هرچند تیم ملی به جام جهانی نرفت ولی آرامش کافی در اردوی تیم وجود داشت و همه از این موضوع استقبال کرده بودند. من معتقدم استقلال هم باید از تجربیات او در بحث‌های کلان خود استفاده کند و نباید بین او و باشگاه فاصله ایجاد شود.
*سرمربي صنعت مس كرمان و مربي پيشين استقلال تهران ارسال نظر
پربیننده