گروه سیاسی: در پی انتشار نامه دکتر سيدحمید روحانی به مهدی کروبی و انتقاد وی از رفتار ساختارشکنانه دبیرکل حزب اعتماد ملی، عمادالدین باقی از فعالان سیاسی جریان اصلاح‌طلبی که در مقاطعی از نامه روحانی به وی اشاره شده بود، با ارسال جوابیه‌ای به روزنامه خواستار پاسخگویی به دکتر روحانی شد. متن جوابیه باقی بدین شرح است:
جناب آقای بذر پاش با سلام
احتراما مستدعی است وفق ماده «23» قانون مطبوعات دستور فرمایید جوابیه زیر نسبت به نوشته آقای سید حمید زیارتی (روحانی) که به عنوان مطلب تیتر یک روزنامه «وطن امروز» سه‌شنبه 27 مرداد 1388 منتشر شده است در همان صفحه و ستون درج شود.
با تشکر و آرزوی موفقیت
عمادالدین باقی
پنجشنبه 29 مرداد 1388
جناب سید حمید زیارتی (روحانی)
با سلام!
هر چند هیچگاه بنا نداشتم با کسی چون جنابعالی دهان به دهان شوم بویژه که چندین سال است از حوزه سیاست ورزی (که آنچه برخی مدعیان انجام می‌دهند نه سیاست‌ورزی که شناعت ورزی است) دوری گزیده و دغدغه‌های خود را در حمایت از حقوق زندانیان و اعدامیان خلاصه کرده‌ام، اما توهم پراکنی‌های شما در ادامه سنت همیشگی‌تان در روزنامه «وطن‌امروز» سه‌شنبه 27 مرداد 1388 مرا بر آن داشت که برای ثبت در تاریخ چند کلامی را به عنوان پاسخ بنویسم.
مشکل اساسی امثال جنابعالی و روزنامه‌های فخیمه کیهان و... این است که اسیر قیاس به‌نفس هستید و چون همه صحنه زندگی سیاسی و اجتماعی را مانند صحنه عروسک خیمه شب‌بازی که خود در آن گرفتارید می‌بینید هر یک از شخصیت‌های موجه کشور که بر خلاف میل شما سخنی گفت بی‌درنگ به جست‌وجوی کسانی بر‌می‌آیید که آنان را اغوا کرده‌اند و یک عمر تجربه مبارزه و سیاست را در آنها نادیده می‌گیرید و گویی همه آدم‌ها آلت دست دیگران هستند (بجز خود شما)، در حالی که اگر همین افراد در جرگه شما بودند و به جای نقد شما مجیز می‌گفتند، تراز بلند صداقت و دانش و اجتهاد و فهم و دیانت و... را داشتند. چنانکه آقای کروبی در آن زمان که نامه معروف 3نفره (با امضای شما و ایشان) را علیه آیت‌الله منتظری منتشر کردند از نگاه شما چنین بودند و چون شما جایگاهی نداشتید تنها امضای ایشان بود که به نامه 3 نفره اهمیت می‌داد. اگر ایشان آنقدر تاثیرپذیر هستند که 20 سال پس از آن نامه 3 نفره، ادعا کرده‌اید، آیا می‌خواهید القا کنید در آن زمان که نامه 3 نفره منتشر شد نیز کسانی جناب آقای کروبی را اغوا کرده بودند؟ اگر به زعم شما امضای نامه 3 نفره در 20 سال پیش ناشی از پختگی بوده است، هر طلبه ابجدخوانی می‌داند که پختگی یا علمیت از صفات ثبوتی است نه اثباتی، لذا در گذر زمان زائل نمی‌شود بلکه عالم، عالم‌تر و پخته، پخته‌تر می‌شود و امروز کروبی پخته‌تر از دیروز است و نیازی به توجیه تاثیر پذیرفتن از دیگران ندارد. جنابعالی با آن ادعاهای کذب، ناخواسته تاریخ گذشته را و خودتان را زیر سوال می‌برید. شما با همین منش و نگاه توهم‌آلود به ارزیابی جناب حجت‌الاسلام والمسلمین کروبی و آیت‌الله منتظری پرداخته‌اید. جالب اینکه عده‌ای چون شما خود را شاقول حقیقت و معیار راه مستقیم و کژراهه دانسته و به آقای کروبی نوشته‌اید: «بر این امید بودم که نامبرده (کروبی) به خود آید و از کژراهه برهد و به انتشار این نامه هیچگاه نیازی نباشد.» سپس به دنبال دست‌های مرموز گشته و افزوده‌اید: «لیکن چه توان کرد که دست‌های مرموز عناصر پشت پرده، رخصت اندیشیدن را از او سلب کرده‌اند و او را به ورطه‌ای افکنده‌اند که راه بازگشت ندارد و هر روز بیش از پیش از اسلام و امام سلام‌الله‌علیه دور می‌شود.» بدین ترتیب درآمدی را بر حمله به اینجانب و جمعی دیگر از موجهان گشوده‌اید.
جناب واقعاً روحانی!
شما در دهه 60 از نزدیک‌ترین یاران جناح روحانیون مبارز بودید و اگر امکان داشت توضیح دهم که چرا روحانیون مبارز از شما فاصله گرفتند و نگران بودند که ترکش چه مسائلی در کارنامه شما دامن‌شان را بگیرد و اینکه چرا جنابعالی که تا پیش از رهبری آیت‌الله خامنه‌ای تعابیر موهن درباره ایشان به کار می‌بردید و اندکی از آن ناشی از حکمیتی بود که به ریاست آقای خامنه‌ای در شورايعالي انقلاب فرهنگی علیه جنجال دروغین شما درباره کتاب درسی تاریخ دبیرستان رخ داد و اگر می‌توانستم توضیح دهم که چرا ناگهان شما برای پیدا کردن حاشیه امن ناچار شدید مدافع سینه چاک رهبری و ولایت شوید و اگر می‌توانستم توضیح دهم که چرا مقامات ارشد نظام شما را به آرامی از مرکز اسناد انقلاب اسلامی کنار گذاشتند و نیز دست باز شما را در مرکز اسناد محرمانه کشور بستند، آنگاه همه می‌فهمیدند که چرا شما مصاحبه‌هایی از این دست را علیه دوستان دیروز خود مانند آقای کروبی و خاتمی و دیگران و علیه کسانی چون بنده که خوشبختانه هیچ سابقه مودت با شما نداشتم انجام می‌دهید تا برای خود حاشیه امن درست کنید. شگفت اینکه در نامه‌تان دیگران را به پناه بردن از شر نفس به خداوند توصیه کرده و آورده‌اید: «اعاذناالله من شرور انفسنا». نمی‌خواهم به برخوردهای دوگانه اشاره کنم که برای مثال 10 سال پیش در جلسه‌ای که در دانشکده امام خمینی داشتیم فرمودید کتابی را نوشته‌اید که یک سال است نگه داشته‌اید تا به نظر بنده برسانید و از نظراتم استفاده کنید که من هم تمایلی نداشتم همین را بهانه تماس با جنابعالی کنم. همچنین نمی‌خواهم درباره جنابعالی سخنانی را بنویسم که در دفتر خاطراتم به تفصیل نوشته و نزد شخص امینی در ماورای بحار نهاده‌ام تا روزگاری در اختیار عموم قرار گیرد. اصلا می‌خواهم فرض را بر این بگذارم که هم آنچه امثال شما و کیهان‌نشینان علیه حجت‌الاسلام‌والمسلمین کروبی و مهندس موسوی و حضرات آیات صانعی و بیات و هاشمی رفسنجانی و خاتمی، همه مجمع روحانیون مبارز و مجمع محققین و مدرسین حوزه و عده‌ای از اعضای محترم جامعه مدرسین و صدها تن دیگر از شخصیت‌های برجسته انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی که همراهی میلیون‌ها تن از مردم و هزاران تن از خانواده شهدا و جانبازان را دارند (چنانکه اغلب زندانیان کنونی از خانواده شهدا و جانبازان هستند) مرّ حقیقت است و همه اینها به نحوی توسط دیگران اغوا شده‌اند اما یک لحظه از خود نمی‌پرسید که شما با آنان چه کرده‌اید که به این وادی گمراهی! (به زعم شما) افتاده‌اند. اگر طلحه و زبیر (رضی‌الله عنهما) 2 نفر و جزو استثنائات صحابی بوده‌اند، نمی‌شود که شما این همه را که به استثنای بزرگ‌تر از قاعده تبدیل شده‌اند باز هم طلحه و زبیر بخوانید و خودتان را با این قیاس‌های ناروا فریب دهید چنانکه در نهایت شما خود تبدیل به استثنا شوید و از پاسخ به پرسش فوق طفره بروید.
جنابعالی خواسته‌اید مهدی هاشمی را مذمت کنید اما از او به عنوان یک انسان باتسامح و تساهل نسبت به همه جریانات و گرایش‌ها یاد کرده و گناه اصلی‌اش را همین دانسته‌اید و البته یکجا هم او را مهدی قاتل خوانده‌اید و من نفهمیدم که قصد شما مذمت بود یا مدح؟ زیرا به دنبال آن افزوده‌اید که تز تسامح مهدی هاشمی را امروز باقی در کنار آقای کروبی دنبال می‌کند.
آیا شما و هم‌اندیشان‌تان برای یک لحظه نیز نمی‌خواهید در روش خود که هر روز جمعی را از قافله قدرت پیاده کرده است شک کنید؟
با آرزوی انس با گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک و اعاذناالله من شرور انفسنا
عمادالدین باقی
پنجشنبه 29 مرداد 1388 جوابیه عماد الدین باقی به نامه دکتر حمید روحانی
گروه سیاسی: در پی انتشار نامه دکتر سيدحمید روحانی به مهدی کروبی و انتقاد وی از رفتار ساختارشکنانه دبیرکل حزب اعتماد ملی، عمادالدین باقی از فعالان سیاسی جریان اصلاح‌طلبی که در مقاطعی از نامه روحانی به وی اشاره شده بود، با ارسال جوابیه‌ای به روزنامه خواستار پاسخگویی به دکتر روحانی شد. متن جوابیه باقی بدین شرح است:
جناب آقای بذر پاش با سلام
احتراما مستدعی است وفق ماده «23» قانون مطبوعات دستور فرمایید جوابیه زیر نسبت به نوشته آقای سید حمید زیارتی (روحانی) که به عنوان مطلب تیتر یک روزنامه «وطن امروز» سه‌شنبه 27 مرداد 1388 منتشر شده است در همان صفحه و ستون درج شود.
با تشکر و آرزوی موفقیت
عمادالدین باقی
پنجشنبه 29 مرداد 1388
جناب سید حمید زیارتی (روحانی)
با سلام!
هر چند هیچگاه بنا نداشتم با کسی چون جنابعالی دهان به دهان شوم بویژه که چندین سال است از حوزه سیاست ورزی (که آنچه برخی مدعیان انجام می‌دهند نه سیاست‌ورزی که شناعت ورزی است) دوری گزیده و دغدغه‌های خود را در حمایت از حقوق زندانیان و اعدامیان خلاصه کرده‌ام، اما توهم پراکنی‌های شما در ادامه سنت همیشگی‌تان در روزنامه «وطن‌امروز» سه‌شنبه 27 مرداد 1388 مرا بر آن داشت که برای ثبت در تاریخ چند کلامی را به عنوان پاسخ بنویسم.
مشکل اساسی امثال جنابعالی و روزنامه‌های فخیمه کیهان و... این است که اسیر قیاس به‌نفس هستید و چون همه صحنه زندگی سیاسی و اجتماعی را مانند صحنه عروسک خیمه شب‌بازی که خود در آن گرفتارید می‌بینید هر یک از شخصیت‌های موجه کشور که بر خلاف میل شما سخنی گفت بی‌درنگ به جست‌وجوی کسانی بر‌می‌آیید که آنان را اغوا کرده‌اند و یک عمر تجربه مبارزه و سیاست را در آنها نادیده می‌گیرید و گویی همه آدم‌ها آلت دست دیگران هستند (بجز خود شما)، در حالی که اگر همین افراد در جرگه شما بودند و به جای نقد شما مجیز می‌گفتند، تراز بلند صداقت و دانش و اجتهاد و فهم و دیانت و... را داشتند. چنانکه آقای کروبی در آن زمان که نامه معروف 3نفره (با امضای شما و ایشان) را علیه آیت‌الله منتظری منتشر کردند از نگاه شما چنین بودند و چون شما جایگاهی نداشتید تنها امضای ایشان بود که به نامه 3 نفره اهمیت می‌داد. اگر ایشان آنقدر تاثیرپذیر هستند که 20 سال پس از آن نامه 3 نفره، ادعا کرده‌اید، آیا می‌خواهید القا کنید در آن زمان که نامه 3 نفره منتشر شد نیز کسانی جناب آقای کروبی را اغوا کرده بودند؟ اگر به زعم شما امضای نامه 3 نفره در 20 سال پیش ناشی از پختگی بوده است، هر طلبه ابجدخوانی می‌داند که پختگی یا علمیت از صفات ثبوتی است نه اثباتی، لذا در گذر زمان زائل نمی‌شود بلکه عالم، عالم‌تر و پخته، پخته‌تر می‌شود و امروز کروبی پخته‌تر از دیروز است و نیازی به توجیه تاثیر پذیرفتن از دیگران ندارد. جنابعالی با آن ادعاهای کذب، ناخواسته تاریخ گذشته را و خودتان را زیر سوال می‌برید. شما با همین منش و نگاه توهم‌آلود به ارزیابی جناب حجت‌الاسلام والمسلمین کروبی و آیت‌الله منتظری پرداخته‌اید. جالب اینکه عده‌ای چون شما خود را شاقول حقیقت و معیار راه مستقیم و کژراهه دانسته و به آقای کروبی نوشته‌اید: «بر این امید بودم که نامبرده (کروبی) به خود آید و از کژراهه برهد و به انتشار این نامه هیچگاه نیازی نباشد.» سپس به دنبال دست‌های مرموز گشته و افزوده‌اید: «لیکن چه توان کرد که دست‌های مرموز عناصر پشت پرده، رخصت اندیشیدن را از او سلب کرده‌اند و او را به ورطه‌ای افکنده‌اند که راه بازگشت ندارد و هر روز بیش از پیش از اسلام و امام سلام‌الله‌علیه دور می‌شود.» بدین ترتیب درآمدی را بر حمله به اینجانب و جمعی دیگر از موجهان گشوده‌اید.
جناب واقعاً روحانی!
شما در دهه 60 از نزدیک‌ترین یاران جناح روحانیون مبارز بودید و اگر امکان داشت توضیح دهم که چرا روحانیون مبارز از شما فاصله گرفتند و نگران بودند که ترکش چه مسائلی در کارنامه شما دامن‌شان را بگیرد و اینکه چرا جنابعالی که تا پیش از رهبری آیت‌الله خامنه‌ای تعابیر موهن درباره ایشان به کار می‌بردید و اندکی از آن ناشی از حکمیتی بود که به ریاست آقای خامنه‌ای در شورايعالي انقلاب فرهنگی علیه جنجال دروغین شما درباره کتاب درسی تاریخ دبیرستان رخ داد و اگر می‌توانستم توضیح دهم که چرا ناگهان شما برای پیدا کردن حاشیه امن ناچار شدید مدافع سینه چاک رهبری و ولایت شوید و اگر می‌توانستم توضیح دهم که چرا مقامات ارشد نظام شما را به آرامی از مرکز اسناد انقلاب اسلامی کنار گذاشتند و نیز دست باز شما را در مرکز اسناد محرمانه کشور بستند، آنگاه همه می‌فهمیدند که چرا شما مصاحبه‌هایی از این دست را علیه دوستان دیروز خود مانند آقای کروبی و خاتمی و دیگران و علیه کسانی چون بنده که خوشبختانه هیچ سابقه مودت با شما نداشتم انجام می‌دهید تا برای خود حاشیه امن درست کنید. شگفت اینکه در نامه‌تان دیگران را به پناه بردن از شر نفس به خداوند توصیه کرده و آورده‌اید: «اعاذناالله من شرور انفسنا». نمی‌خواهم به برخوردهای دوگانه اشاره کنم که برای مثال 10 سال پیش در جلسه‌ای که در دانشکده امام خمینی داشتیم فرمودید کتابی را نوشته‌اید که یک سال است نگه داشته‌اید تا به نظر بنده برسانید و از نظراتم استفاده کنید که من هم تمایلی نداشتم همین را بهانه تماس با جنابعالی کنم. همچنین نمی‌خواهم درباره جنابعالی سخنانی را بنویسم که در دفتر خاطراتم به تفصیل نوشته و نزد شخص امینی در ماورای بحار نهاده‌ام تا روزگاری در اختیار عموم قرار گیرد. اصلا می‌خواهم فرض را بر این بگذارم که هم آنچه امثال شما و کیهان‌نشینان علیه حجت‌الاسلام‌والمسلمین کروبی و مهندس موسوی و حضرات آیات صانعی و بیات و هاشمی رفسنجانی و خاتمی، همه مجمع روحانیون مبارز و مجمع محققین و مدرسین حوزه و عده‌ای از اعضای محترم جامعه مدرسین و صدها تن دیگر از شخصیت‌های برجسته انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی که همراهی میلیون‌ها تن از مردم و هزاران تن از خانواده شهدا و جانبازان را دارند (چنانکه اغلب زندانیان کنونی از خانواده شهدا و جانبازان هستند) مرّ حقیقت است و همه اینها به نحوی توسط دیگران اغوا شده‌اند اما یک لحظه از خود نمی‌پرسید که شما با آنان چه کرده‌اید که به این وادی گمراهی! (به زعم شما) افتاده‌اند. اگر طلحه و زبیر (رضی‌الله عنهما) 2 نفر و جزو استثنائات صحابی بوده‌اند، نمی‌شود که شما این همه را که به استثنای بزرگ‌تر از قاعده تبدیل شده‌اند باز هم طلحه و زبیر بخوانید و خودتان را با این قیاس‌های ناروا فریب دهید چنانکه در نهایت شما خود تبدیل به استثنا شوید و از پاسخ به پرسش فوق طفره بروید.
جنابعالی خواسته‌اید مهدی هاشمی را مذمت کنید اما از او به عنوان یک انسان باتسامح و تساهل نسبت به همه جریانات و گرایش‌ها یاد کرده و گناه اصلی‌اش را همین دانسته‌اید و البته یکجا هم او را مهدی قاتل خوانده‌اید و من نفهمیدم که قصد شما مذمت بود یا مدح؟ زیرا به دنبال آن افزوده‌اید که تز تسامح مهدی هاشمی را امروز باقی در کنار آقای کروبی دنبال می‌کند.
آیا شما و هم‌اندیشان‌تان برای یک لحظه نیز نمی‌خواهید در روش خود که هر روز جمعی را از قافله قدرت پیاده کرده است شک کنید؟
با آرزوی انس با گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک و اعاذناالله من شرور انفسنا
عمادالدین باقی
پنجشنبه 29 مرداد 1388 ارسال نظر
پربیننده