چیستا یثربی: نقل است که روزی عارفی در خلوتش می‌گفت: «خدا، خدا، خدا!» کسی گفت: «خواجه خدا چه بود؟» گفت: «نمی‌دانم»، گفت: «چون نمی‌دانی چرا می‌گویی؟» گفت: «این نگویم، چه کنم». (نقل از حکایات عرفانی)
تاریکی همیشه به معنای جهل است، یعنی نمی‌دانیم چه اتفاقی قرار است بیفتد و همین امر، وحشت می‌آفریند. شاید به همین دلیل بسیاری از فیلم‌های وحشتناک در شب فیلمبرداری شده‌اند، چراکه تاریکی خود، ناآگاهی است. ترس از ناشناخته‌ها همیشه تخیل انسان را فعال می‌کند و چیزهایی که واقعا وجود ندارد را می‌بیند برای همین در قرآن مجید بارها سخن از «ظلمات» رفته است «ظلمات الی نور». ظلمات در قرآن همیشه کلمه جمع است، اما نور، همیشه مفرد چراکه به قول شهید مطهری ظلمات، شکل‌ها و راه‌های مختلف دارد اما نور یکی بیش نیست و آن کمال است، خداست، عشق است؛ عشق است که ما را به سوی خدا می‌کشاند وهر راهی که خلاف آن باشد، ظلمات است. اما در ظلمات چه چیزهایی وجود دارد؟ تا به حال بازی پینت بال لیزری را در شهر بازی انجام داده‌اید؟ اگر این بازی را انجام دهید می‌فهمید که ظلمات همان جهل است و در جهل، همه دشمن‌ها به سوی شما حمله‌ور می‌شوند حتی بخش تاریک خودتان. از سن من گذشته است که با یک عده جوان و بچه سال بازی اسلحه لیزری انجام دهم اما به اصرار دختر نوجوانم چند روز پیش این وحشت را تجربه کردم که برای او و دوستانش خنده بود و برای من تداعی مرگ و شب اول قبر. به 2 گروه تقسیم می‌شوید هرکدام جلیقه‌ای می‌پوشید و یک اسلحه لیزری دارید. جلیقه شما نوری از خودش متصاعد می‌کند که رنگش با نور گروه دیگر متفاوت است بعد، مکان استراتژیک جنگ به شما نشان داده می‌شود؛ یک سالن مطلقا تاریک با راهروهای تو در تو و دالان مانند که یک گروه فقط حق دارند داخل سالن سنگر بگیرند و گروه دیگر پشت ستون‌ها و دالان‌ها و همدیگر را در آن تاریکی مطلق که حتی کنار دستی‌شان را نمی‌بینند، از طریق شناخت رنگ جلیقه تیر بزنند. این تیر واقعا نمی‌کشد اما بشدت بدن را می‌لرزاند و تا چند لحظه اسلحه‌ات کار نمی‌کند، دالان‌ها و راهرو‌ها پر از پنجره‌های مخوف است و نمی‌دانم چرا هر کجا که سنگر می‌گرفتم و پنهان می‌شدم باز کسی از گروه داخل سالن مرا از پنجره‌ای پیدا می‌کرد و هدف شلیک قرار می‌داد. اتاق آنقدر تاریک بود که بیشتر دلم می‌خواست گوشه‌ای بنشینم و به مرگ فکر کنم و موسیقی آنقدر بلند بود که واقعا نمی‌فهمیدم از کجا تیر می‌خورم. آشنا می‌زند یا غریبه؟ قسمت بیرونی مال ما بود پس گروه دشمن حق نداشت وارد حریم ما شود و من هم که پشت 2 ستون بلند سنگر گرفته بودم و اصلا دیده نمی‌شدم پس این همه تیر از کجا می‌آمد؟ که جلیقه‌ام آنقدرمی‌لرزید که دعا می‌کردم امواج رادیویی و رادیواکتیوي نداشته باشد. بی‌اختیار به یاد زندگی‌ام افتادم. این بازی بشدت مرا یاد زندگی همه ما انداخت. وقتی در تاریکی مطلق رهایت می‌کنند و باید راهت را خودت پیدا کنی. 2 انتخاب بیشتر پیش رو نداری یا مثل ترسوها گوشه‌ای پنهان شوی و برای اینکه آسیب نبینی در بازی زندگی شرکت نکنی که اتفاقا بیش از هرکسی آسیب می‌بینی چون ترسوها یک چیز را از یاد می‌برند، اینکه جلیقه‌شان همیشه روشن است و تا وقتی نشسته‌اند نور متصاعد می‌کنند و جایشان مشخص می‌شود پس یک شکست خورده کامل می‌شوی، اما راه دوم این است که بدوی. به هر سو که باشد فرقی نمی‌کند فقط تا حد ممکن به سوی نور. وقتی می‌دوی جلیقه‌ات گاهی روشن و گاهی خاموش است و دشمن براحتی پیدایت نمی‌کند و کمتر تیر می‌خوری و لااقل تو هم یکی، دو تا تیر می‌زنی. زندگی همین است، دویدن به هر سو که اندک نوری می‌بینی. ظلمات زیاد است تمام اطراف مارا مثل آن بازی وحشتناک، ظلمات محاصره کرده است، راه‌های گمراهی به آسانی یک تلفن، چند خط نوشتن، یا یک تفریح عصرانه با ماشین دوستانت است، نمی‌دانی از کجا تیر می‌خوری اما چون به سوی نور حرکت نکرده‌ای بالاخره تیر می‌خوری. در اتاق پینت بال لیزری یک پنجره بود که نور بیرون را منعکس می‌کرد و تنها منبع روشنی اتاق بود، اگر بلند می‌شدم، اگر از تیر خوردن نمی‌ترسیدم، اگر از دویدن وحشت نداشتم، اگر دست‌کم من هم 3،4 نفر از گروه دشمن را نشانه می‌گرفتم چه احساس خوبی می‌شد این بازی وقتی که در نهایت درها باز می‌شود و چراغ‌ها روشن مثل آخر دنیاست. ترسیدن، جهل است و جهل از تاریکی می‌زاید. دانش، آگاهی، خواندن و حرکت کردن همه نور است؛ چیزی که شاید وقتش رسیده که به فرزندانمان بیاموزیم.حرکت کنید، حتی اگر تیر بخورید یا زمین بیفتید، اما به سوی نور. بالاخره نور یک جا همین نزدیکی‌هاست. این بار اگر به این بازی بروم، یک قانون را خوب می‌دانم: نترسیدن و دیگر هیچ... . دشمنی که نبینی خطرناک‌تر است!
چیستا یثربی: نقل است که روزی عارفی در خلوتش می‌گفت: «خدا، خدا، خدا!» کسی گفت: «خواجه خدا چه بود؟» گفت: «نمی‌دانم»، گفت: «چون نمی‌دانی چرا می‌گویی؟» گفت: «این نگویم، چه کنم». (نقل از حکایات عرفانی)
تاریکی همیشه به معنای جهل است، یعنی نمی‌دانیم چه اتفاقی قرار است بیفتد و همین امر، وحشت می‌آفریند. شاید به همین دلیل بسیاری از فیلم‌های وحشتناک در شب فیلمبرداری شده‌اند، چراکه تاریکی خود، ناآگاهی است. ترس از ناشناخته‌ها همیشه تخیل انسان را فعال می‌کند و چیزهایی که واقعا وجود ندارد را می‌بیند برای همین در قرآن مجید بارها سخن از «ظلمات» رفته است «ظلمات الی نور». ظلمات در قرآن همیشه کلمه جمع است، اما نور، همیشه مفرد چراکه به قول شهید مطهری ظلمات، شکل‌ها و راه‌های مختلف دارد اما نور یکی بیش نیست و آن کمال است، خداست، عشق است؛ عشق است که ما را به سوی خدا می‌کشاند وهر راهی که خلاف آن باشد، ظلمات است. اما در ظلمات چه چیزهایی وجود دارد؟ تا به حال بازی پینت بال لیزری را در شهر بازی انجام داده‌اید؟ اگر این بازی را انجام دهید می‌فهمید که ظلمات همان جهل است و در جهل، همه دشمن‌ها به سوی شما حمله‌ور می‌شوند حتی بخش تاریک خودتان. از سن من گذشته است که با یک عده جوان و بچه سال بازی اسلحه لیزری انجام دهم اما به اصرار دختر نوجوانم چند روز پیش این وحشت را تجربه کردم که برای او و دوستانش خنده بود و برای من تداعی مرگ و شب اول قبر. به 2 گروه تقسیم می‌شوید هرکدام جلیقه‌ای می‌پوشید و یک اسلحه لیزری دارید. جلیقه شما نوری از خودش متصاعد می‌کند که رنگش با نور گروه دیگر متفاوت است بعد، مکان استراتژیک جنگ به شما نشان داده می‌شود؛ یک سالن مطلقا تاریک با راهروهای تو در تو و دالان مانند که یک گروه فقط حق دارند داخل سالن سنگر بگیرند و گروه دیگر پشت ستون‌ها و دالان‌ها و همدیگر را در آن تاریکی مطلق که حتی کنار دستی‌شان را نمی‌بینند، از طریق شناخت رنگ جلیقه تیر بزنند. این تیر واقعا نمی‌کشد اما بشدت بدن را می‌لرزاند و تا چند لحظه اسلحه‌ات کار نمی‌کند، دالان‌ها و راهرو‌ها پر از پنجره‌های مخوف است و نمی‌دانم چرا هر کجا که سنگر می‌گرفتم و پنهان می‌شدم باز کسی از گروه داخل سالن مرا از پنجره‌ای پیدا می‌کرد و هدف شلیک قرار می‌داد. اتاق آنقدر تاریک بود که بیشتر دلم می‌خواست گوشه‌ای بنشینم و به مرگ فکر کنم و موسیقی آنقدر بلند بود که واقعا نمی‌فهمیدم از کجا تیر می‌خورم. آشنا می‌زند یا غریبه؟ قسمت بیرونی مال ما بود پس گروه دشمن حق نداشت وارد حریم ما شود و من هم که پشت 2 ستون بلند سنگر گرفته بودم و اصلا دیده نمی‌شدم پس این همه تیر از کجا می‌آمد؟ که جلیقه‌ام آنقدرمی‌لرزید که دعا می‌کردم امواج رادیویی و رادیواکتیوي نداشته باشد. بی‌اختیار به یاد زندگی‌ام افتادم. این بازی بشدت مرا یاد زندگی همه ما انداخت. وقتی در تاریکی مطلق رهایت می‌کنند و باید راهت را خودت پیدا کنی. 2 انتخاب بیشتر پیش رو نداری یا مثل ترسوها گوشه‌ای پنهان شوی و برای اینکه آسیب نبینی در بازی زندگی شرکت نکنی که اتفاقا بیش از هرکسی آسیب می‌بینی چون ترسوها یک چیز را از یاد می‌برند، اینکه جلیقه‌شان همیشه روشن است و تا وقتی نشسته‌اند نور متصاعد می‌کنند و جایشان مشخص می‌شود پس یک شکست خورده کامل می‌شوی، اما راه دوم این است که بدوی. به هر سو که باشد فرقی نمی‌کند فقط تا حد ممکن به سوی نور. وقتی می‌دوی جلیقه‌ات گاهی روشن و گاهی خاموش است و دشمن براحتی پیدایت نمی‌کند و کمتر تیر می‌خوری و لااقل تو هم یکی، دو تا تیر می‌زنی. زندگی همین است، دویدن به هر سو که اندک نوری می‌بینی. ظلمات زیاد است تمام اطراف مارا مثل آن بازی وحشتناک، ظلمات محاصره کرده است، راه‌های گمراهی به آسانی یک تلفن، چند خط نوشتن، یا یک تفریح عصرانه با ماشین دوستانت است، نمی‌دانی از کجا تیر می‌خوری اما چون به سوی نور حرکت نکرده‌ای بالاخره تیر می‌خوری. در اتاق پینت بال لیزری یک پنجره بود که نور بیرون را منعکس می‌کرد و تنها منبع روشنی اتاق بود، اگر بلند می‌شدم، اگر از تیر خوردن نمی‌ترسیدم، اگر از دویدن وحشت نداشتم، اگر دست‌کم من هم 3،4 نفر از گروه دشمن را نشانه می‌گرفتم چه احساس خوبی می‌شد این بازی وقتی که در نهایت درها باز می‌شود و چراغ‌ها روشن مثل آخر دنیاست. ترسیدن، جهل است و جهل از تاریکی می‌زاید. دانش، آگاهی، خواندن و حرکت کردن همه نور است؛ چیزی که شاید وقتش رسیده که به فرزندانمان بیاموزیم.حرکت کنید، حتی اگر تیر بخورید یا زمین بیفتید، اما به سوی نور. بالاخره نور یک جا همین نزدیکی‌هاست. این بار اگر به این بازی بروم، یک قانون را خوب می‌دانم: نترسیدن و دیگر هیچ... . ارسال نظر
پربیننده