سجاد صفارهرندی
در هفته‌های اخیر نگارنده این سطور پیام‌های متعددی از دوستان دریافت می‌کند که مضامین آن جملات حکیمانه‌ای از قبیل «بیا این هم اونی که سنگشو به سینه می‌زدی... اگه راست می‌گی بازهم حمایت کن... هنوز که یادداشت‌های زمان انتخاباتو پاک نکردی...» و عباراتی مشابه اینها ست.
من به عنوان یکی از 24 میلیون و اندی شهروند ایرانی که به دکتر محمود احمدی‌نژاد رأی دادند و یکی از صدها هزار نفری که در سراسر کشور برای پیروزی ایشان تلاش کردند، نه از رأیی که دادم و نه از کار‌های ناچیزی که کرده‌ام پشیمان نیستم. من در میان 4 گزینه موجود در انتخابات، به کسی که بیشترین قرابت را با چارچوب‌ها و مختصات گفتمانی و اعتقادی انقلاب اسلامی داشت و علاوه بر آن انتخاب او متضمن تأمین منافع تعداد بیشتری از هموطنانم (که اغلب کمتر دیده شده بودند) و اعتلای بیشتر نام و پرچم ایران اسلامی در جهان بود، رأی داده‌ام و دلیلی ندارد که از این رأی پشیمان باشم.
در خاطرم نیست که در گرماگرم رقابت انتخاباتی نیز چیزی در دفاع از دولت احمدی‌نژاد گفته یا نوشته باشم، که نیازی به پس گرفتن آن باشد. اگر هم باشد از تصحیح خطای پیشین ابایی ندارم. در آن روزها نیز من از آنچه که پیرامون دکتر و دولت به نظرم قابل دفاع نبود، دفاع نمی‌کردم. حالا نیز در عین پافشاری بر انتخابی که کردم و دفاع از دولتی که به برکت نذر و نیاز و ختم قرآن و مناجات سحرگاهی مؤمنان و اراده اکثریت قاطع ایرانیان شکل گرفته است، از آنچه که به نظرم درست نیاید دفاع نخواهم کرد. چنان که هسته اصلی جریان اجتماعی حامی دکتر احمدی‌نژاد در ماجراهای مربوط به انتصاب مشایی چنین مشی و طریقی را در پیش گرفت.
هیچگاه معتقد نبوده‌ام که دکتر احمدی‌نژاد «معجزه هزاره سوم» و «همسخن با سقراط حکیم» (!) است. با «بسیجی امام زمانی» و «آهنگر زاده‌ای شوریده بر فساد اشرافیت سیاسی» موافقم ولی در نهایت (و قبول دارم که بیشتر از قبل) اعتقاد دارم که او هم یکی است در میان سایرین! احمدی‌نژاد یک نفر است در کنار لاریجانی، توکلی، قالیباف، رضایی، باهنر، ناطق و... با این تفاوت که در نظر و عمل حزب‌اللهی‌تر از آنها عمل کرده و کمتر از آنها خطای اصولی و راهبردی مرتکب شده است.
در هر حال احمدی‌نژاد برای من و خیلی‌ها مثل من بیش از هر چیز کاندیدای یک «جریان» بود و کاندیدای این جریان نباید شکست می‌خورد. منظورم از این جریان جناح راست یا حتی اصولگرا و از این قبیل نیست. قبلاً یکبار گذرا راجع به این جریان نوشتم. از نظر من این جریان که محصول خیزش نسل دومی‌های انقلاب (بچه‌های جنگ) علیه کجروی‌های پس از جنگ و برای احیای حقیقت نورانی انقلاب اسلامی بهمن 57 بود، دار و ندار ما است و باید با چنگ و دندان از آن حفاظت کرد.
جریانی که از آن حرف می‌زنم، در سخنرانی مشهور «عبرت‌های عاشورا» متولد شد. در هیاهوی پس از دوم خرداد و بویژه روزهای کذایی پس از 18 تیر به خود آمد. ماجرا، ماجرای یک جناح سیاسی به معنای متعارف نبوده و نیست. جریانی اجتماعی است که تریبون‌ها و نماینده‌ها و سخنگوهایی داشته است. البته نماینده که می‌گویم منظورم نماینده مجلس نیست! قصه فراتر از این حرف‌هاست. جریانی که من از آن سخن می‌گویم در نیستان سید‌مهدی سوختن را تجربه کرد و در «آژانس شیشه‌ای» حاتمی‌کیا آتشفشانی را با قصه گفتن «حاج کاظم» بغض کرد و از حنجره اصغر فریاد زد: «مسأله عباس، مسأله همۀ ماست....» در آن سال‌های سخت 76 تا 79 که «سلحشور» کار امنیتی سابق را رها کرده و به روزنامه‌نگاری مشغول شده بود(!)، جریانی که من از آن سخن می‌گویم هر روز بعد از ظهر با سرمقاله کیهان خود را واکسینه می‌کرد!
این جریان سال 80 با پیام 8 ماده‌ای رهبری، محور اصلی تمرکز خود را یافت: عدالت و مبارزه با تبعیض و فساد. یکبار با دکتر احمد توکلی بخت خود را آزمود اما هنوز زود بود و این صدا شنیده نشد. لازم بود تا این ایده‌ها بیشتر چکش بخورد. لازم بود حسنین (رحیم‌پور و عباسی) و خیلی‌های دیگر در دانشگاه‌ها دوره بیفتند و این اجمال را تفصیل دهند.
وقتی احمدی‌نژاد شهردار تهران شد، این جریان بیش از همیشه احساس کرد که «می‌شود و می‌توانیم». هر هفته در نماز جمعه تهران شهردارش را با خوشحالی تماشا می‌کرد که به یاد دولتمردان عهد رجایی میان مردم نشسته است و بعد از نماز هم با همان پژو 504 معروف به خانه می‌رود.همین جریان بود که در سال 83 و 84 وقتی فهمید که «مشایخ» و بزرگان خیال مدیریت کردنش را در سر دارند، بی سر و صدا بازی را بر هم زد و 27 خرداد و سوم تیر را خلق کرد. این همان جریانی بود که فردای سوم تیر از خوشحالی اینکه «ملت کار را تمام کرد» بر ابرها سیر می‌کرد. این جریان تمام دار و ندار ما است و حفظ آن از هر چیزی مهم‌تر است.درست است که تضاد اصلی این جریان با مدرنیست‌های مسلمان (حاکمان عصر سازندگی و اصلاحات) بوده است اما حساب آن از راست سنتی هم جداست، حتی باید مواظب باشیم که با جریان نوظهور «محافظه کار مدرن» که حول مثلث لاریجانی – قالیباف – رضایی در حال شکل‌گیری است خلط نشود. زمانی نام این جریان را اصولگرا گذاشته بودیم. سوگمندانه باید اذعان کرد، اصولگرایی از صدقه‌سر استعمال بیش از حد به‌وسیله کسبه مشتغل به سیاست، عمق و غنای معنایی خود را از دست داده است. اعتراف می‌کنم که مدتی نیز به اشتباه این جریان را «احمدی‌نژادی» نامیدیم. با تمام ارادت به دکتر احمدی‌نژاد، معتقدم که ایشان کاندیدای این جریان در 2 انتخابات ریاست جمهوری اخیر است و نه شناسنامه و هویت این جریان! در ماجرای اخیر روشن شد که حتی احمدی‌نژاد هم بر اساس نوع نسبتی که میان خود با چارچوب‌های این جریان برقرار سازد، می‌تواند توقع همراهی و حمایت داشته باشد. ایشان باید بیش از همه ما متذکر این معنا باشد که این جریان (که من نمی‌دانم چه نامی بر آن باید نهاد) تمام دار و ندار ما است و حفظ آن از هر چیزی مهم‌تر است. آنچه که من از آن دفاع می‌کنم، این جریان است... . آنچه از آن دفاع می‌کنم...
سجاد صفارهرندی
در هفته‌های اخیر نگارنده این سطور پیام‌های متعددی از دوستان دریافت می‌کند که مضامین آن جملات حکیمانه‌ای از قبیل «بیا این هم اونی که سنگشو به سینه می‌زدی... اگه راست می‌گی بازهم حمایت کن... هنوز که یادداشت‌های زمان انتخاباتو پاک نکردی...» و عباراتی مشابه اینها ست.
من به عنوان یکی از 24 میلیون و اندی شهروند ایرانی که به دکتر محمود احمدی‌نژاد رأی دادند و یکی از صدها هزار نفری که در سراسر کشور برای پیروزی ایشان تلاش کردند، نه از رأیی که دادم و نه از کار‌های ناچیزی که کرده‌ام پشیمان نیستم. من در میان 4 گزینه موجود در انتخابات، به کسی که بیشترین قرابت را با چارچوب‌ها و مختصات گفتمانی و اعتقادی انقلاب اسلامی داشت و علاوه بر آن انتخاب او متضمن تأمین منافع تعداد بیشتری از هموطنانم (که اغلب کمتر دیده شده بودند) و اعتلای بیشتر نام و پرچم ایران اسلامی در جهان بود، رأی داده‌ام و دلیلی ندارد که از این رأی پشیمان باشم.
در خاطرم نیست که در گرماگرم رقابت انتخاباتی نیز چیزی در دفاع از دولت احمدی‌نژاد گفته یا نوشته باشم، که نیازی به پس گرفتن آن باشد. اگر هم باشد از تصحیح خطای پیشین ابایی ندارم. در آن روزها نیز من از آنچه که پیرامون دکتر و دولت به نظرم قابل دفاع نبود، دفاع نمی‌کردم. حالا نیز در عین پافشاری بر انتخابی که کردم و دفاع از دولتی که به برکت نذر و نیاز و ختم قرآن و مناجات سحرگاهی مؤمنان و اراده اکثریت قاطع ایرانیان شکل گرفته است، از آنچه که به نظرم درست نیاید دفاع نخواهم کرد. چنان که هسته اصلی جریان اجتماعی حامی دکتر احمدی‌نژاد در ماجراهای مربوط به انتصاب مشایی چنین مشی و طریقی را در پیش گرفت.
هیچگاه معتقد نبوده‌ام که دکتر احمدی‌نژاد «معجزه هزاره سوم» و «همسخن با سقراط حکیم» (!) است. با «بسیجی امام زمانی» و «آهنگر زاده‌ای شوریده بر فساد اشرافیت سیاسی» موافقم ولی در نهایت (و قبول دارم که بیشتر از قبل) اعتقاد دارم که او هم یکی است در میان سایرین! احمدی‌نژاد یک نفر است در کنار لاریجانی، توکلی، قالیباف، رضایی، باهنر، ناطق و... با این تفاوت که در نظر و عمل حزب‌اللهی‌تر از آنها عمل کرده و کمتر از آنها خطای اصولی و راهبردی مرتکب شده است.
در هر حال احمدی‌نژاد برای من و خیلی‌ها مثل من بیش از هر چیز کاندیدای یک «جریان» بود و کاندیدای این جریان نباید شکست می‌خورد. منظورم از این جریان جناح راست یا حتی اصولگرا و از این قبیل نیست. قبلاً یکبار گذرا راجع به این جریان نوشتم. از نظر من این جریان که محصول خیزش نسل دومی‌های انقلاب (بچه‌های جنگ) علیه کجروی‌های پس از جنگ و برای احیای حقیقت نورانی انقلاب اسلامی بهمن 57 بود، دار و ندار ما است و باید با چنگ و دندان از آن حفاظت کرد.
جریانی که از آن حرف می‌زنم، در سخنرانی مشهور «عبرت‌های عاشورا» متولد شد. در هیاهوی پس از دوم خرداد و بویژه روزهای کذایی پس از 18 تیر به خود آمد. ماجرا، ماجرای یک جناح سیاسی به معنای متعارف نبوده و نیست. جریانی اجتماعی است که تریبون‌ها و نماینده‌ها و سخنگوهایی داشته است. البته نماینده که می‌گویم منظورم نماینده مجلس نیست! قصه فراتر از این حرف‌هاست. جریانی که من از آن سخن می‌گویم در نیستان سید‌مهدی سوختن را تجربه کرد و در «آژانس شیشه‌ای» حاتمی‌کیا آتشفشانی را با قصه گفتن «حاج کاظم» بغض کرد و از حنجره اصغر فریاد زد: «مسأله عباس، مسأله همۀ ماست....» در آن سال‌های سخت 76 تا 79 که «سلحشور» کار امنیتی سابق را رها کرده و به روزنامه‌نگاری مشغول شده بود(!)، جریانی که من از آن سخن می‌گویم هر روز بعد از ظهر با سرمقاله کیهان خود را واکسینه می‌کرد!
این جریان سال 80 با پیام 8 ماده‌ای رهبری، محور اصلی تمرکز خود را یافت: عدالت و مبارزه با تبعیض و فساد. یکبار با دکتر احمد توکلی بخت خود را آزمود اما هنوز زود بود و این صدا شنیده نشد. لازم بود تا این ایده‌ها بیشتر چکش بخورد. لازم بود حسنین (رحیم‌پور و عباسی) و خیلی‌های دیگر در دانشگاه‌ها دوره بیفتند و این اجمال را تفصیل دهند.
وقتی احمدی‌نژاد شهردار تهران شد، این جریان بیش از همیشه احساس کرد که «می‌شود و می‌توانیم». هر هفته در نماز جمعه تهران شهردارش را با خوشحالی تماشا می‌کرد که به یاد دولتمردان عهد رجایی میان مردم نشسته است و بعد از نماز هم با همان پژو 504 معروف به خانه می‌رود.همین جریان بود که در سال 83 و 84 وقتی فهمید که «مشایخ» و بزرگان خیال مدیریت کردنش را در سر دارند، بی سر و صدا بازی را بر هم زد و 27 خرداد و سوم تیر را خلق کرد. این همان جریانی بود که فردای سوم تیر از خوشحالی اینکه «ملت کار را تمام کرد» بر ابرها سیر می‌کرد. این جریان تمام دار و ندار ما است و حفظ آن از هر چیزی مهم‌تر است.درست است که تضاد اصلی این جریان با مدرنیست‌های مسلمان (حاکمان عصر سازندگی و اصلاحات) بوده است اما حساب آن از راست سنتی هم جداست، حتی باید مواظب باشیم که با جریان نوظهور «محافظه کار مدرن» که حول مثلث لاریجانی – قالیباف – رضایی در حال شکل‌گیری است خلط نشود. زمانی نام این جریان را اصولگرا گذاشته بودیم. سوگمندانه باید اذعان کرد، اصولگرایی از صدقه‌سر استعمال بیش از حد به‌وسیله کسبه مشتغل به سیاست، عمق و غنای معنایی خود را از دست داده است. اعتراف می‌کنم که مدتی نیز به اشتباه این جریان را «احمدی‌نژادی» نامیدیم. با تمام ارادت به دکتر احمدی‌نژاد، معتقدم که ایشان کاندیدای این جریان در 2 انتخابات ریاست جمهوری اخیر است و نه شناسنامه و هویت این جریان! در ماجرای اخیر روشن شد که حتی احمدی‌نژاد هم بر اساس نوع نسبتی که میان خود با چارچوب‌های این جریان برقرار سازد، می‌تواند توقع همراهی و حمایت داشته باشد. ایشان باید بیش از همه ما متذکر این معنا باشد که این جریان (که من نمی‌دانم چه نامی بر آن باید نهاد) تمام دار و ندار ما است و حفظ آن از هر چیزی مهم‌تر است. آنچه که من از آن دفاع می‌کنم، این جریان است... . ارسال نظر
پربیننده