چطور شد که بسکتبالیست شدید؟
یادم می‌آید که من 9 ساله بودم و آیدین هم 10سالش بود، تابستان همان سال به اتفاق مادرم برای ثبت‌نام در کلاس‌های ووشو و کاراته به ورزشگاه شهید چمران رفتیم. چون ساعت کلاس‌های ووشو با زمان بقیه کلاس‌هایم هماهنگی نداشت و از آنجا که مادرم در دوران دانشگاهش بسکتبال کار کرده بود ما را تشویق کرد در این رشته ثبت‌نام کنیم. وقتی استعدادمان را در آن رشته دیدیم تصمیم گرفتیم این رشته را ادامه دهیم.
نخستین قرارداد رسمی‌تان با کدام تیم بود و یادتان هست چقدر پول گرفتید؟
در باشگاه تهران با آقای نوجوان کار می‌کردم و 200 هزار تومان هم گرفتم که همه آن با خریدن
2 جفت کفش بسکتبال تمام شد!
چرا به سمت فوتبال نرفتید؟
من از بچگی قدم کمی بلندتر از بقیه بود و استعدادش را هم در خودم دیدم که به سمت بسکتبال بروم البته مثل بقیه بچه‌ها برای تفنن گاهی فوتبال هم بازی می‌کردم.
از آن روزی که وارد بسکتبال شدید تا به الان چقدر کیفیت بسکتبال تغییر کرده یا بهتر بگویم اصلا تغییری کرده است؟
از زمین تا آسمان تغییر کرده است. آن موقع که من وارد بسکتبال شدم، دوران افت بسکتبال بود. وقتی من شروع کردم اصلا تیم نتیجه نمی‌گرفت ولی حدود 7 سال پیش بود که مسؤولان فدراسیون، جوان‌گرایی کردند و همین نسل جوانی را که الان بسکتبال بازی می‌کنند به تیم ملی دعوت کردند که ما غرب آسیا رفتیم و مقام آوردیم. آن موقع خیلی از ما انتقاد کردند البته بچه‌های ما خیلی تحمل کردند و نتیجه‌اش هم همین شد که الان می‌بینید.
این جوان گرایی در والیبال هم نتیجه داده است ولی فکرمی‌کنید چرا در رشته‌های دیگر خیلی کم این کار را انجام می‌دهند؟
برای اینکه این کار خیلی جرأت می‌خواهد و هرکسی این شجاعت را ندارد و چون این کار خیلی انتقادبرانگیز است خیلی‌ها برای عواقبش این کار را نمی‌کنند ولی آقای مشحون خاک این زمین را خورده است و همه ما را درک می‌کند.
از میان بازیکنان تیم ملی، شما و آقای حدادی «جهانی- بین‌المللی» شدید اما چرا هيچكدام فیکس بازی نکردید؟
خب! خیلی سخت است که در میان بازیکنان بسیار حرفه‌ای باشی که از بچگی روی آنها کار شده و ما در مقابل آنها مثل بچه‌های دبستانی بودیم. بسکتبال ما خیلی نوپاست ولی آنها حدود 60 سال است حرفه‌ای هستند.
ولی بازیکنان حرفه‌ای هم از آسیا در NBA هستند مثل «یائومینگ».
بله! ولی کسی مثل یائومینگ 4سال طول کشید تا به این وضعیت رسید، جز او آسیایی دیگری در NBA فیکس بازی نمی‌کند، اما چیزی که من یا حامد دیدیم این است که ایرانی‌ها خیلی در بسکتبال بااستعداد هستند و شما مطمئن باشید اگر همین طور ادامه پیدا کند ما در جهان خیلی شناخته می‌شویم.
ما همیشه می‌گوییم سالهای آینده بهتر می‌شویم اما این اتفاق نمی‌افتد مثل المپیک که هر دور می‌گوییم دوره بعد حتما صعود می‌کنیم اما هر دوره دریغ از دوره پیش ....
نه! شما راجع به بسکتبال مطمئن باشید هرچه تعداد بازیکنان شاغل در لیگ‌های خارجی بیشتر شود وضعیت ما بهتر می‌شود. بسکتبال روحیه‌ای خیلی قوی می‌خواهد چون ورزش خیلی سنگینی است و در آن، برخورد بسیار زیاد است. تنها بودن در یک تیم خارجی واقعا سخت است.
برخورد بازیکنان خارجی با ایرانی‌ها چطور است؟
آنجا ورزش بسیار حرفه‌ای است، برخوردها همه در داخل تیم است و از هفته دوم به بعد دیگر برای کسی مهم نیست که من کجایی‌ام، مهم این است که بتوانم برای تیمم مهم باشم.
به نظر شما فاکتورهای حرفه‌ای بودن چه چیزهایی است؟
در گذشته، چون بازیکنان از لحاظ مادی تامین نمی‌شدند مجبور بودند یک یا چند شغل دیگر هم داشته باشند و این موضوع تمام تمرکز یک بازیکن را می‌گیرد. به نظر من یک بازیکن حرفه‌ای نباید دغدغه مالی داشته باشد تا بتواند کارش را به نحو احسن انجام دهد، ضمن اینکه ما باید سالن‌های زیادتری هم برای تمرین و بازی داشته باشیم.
شما بعد از قهرمانی یاد آیدین را با آن حرکت نمادین «بریدن تور سبد» زنده نگه داشتید. از جای خالی او برای‌مان بگویید و حسی که بعد از قهرمانی بدون او داشتید.
پاره کردن تور، رسمی است که بعد از قهرمانی، بازیکنان تیم برنده انجام می‌دهند، در نبود آیدین این کار توسط من و حامد [حدادی] صورت گرفت. مطمئنم اگر آیدین بود ما خیلی بهتر و راحت‌تر صعود می‌کردیم و او یکی از ستاره‌های ما می‌شد.
برویم سراغ آن بازی سرنوشت‌ساز، چرا ضربات پنالتی این‌قدر نفسگیر شده بود؟ تمام تماشاچیان دل تو دلشون نبود، چین هم که آخر بازی وا داده بود.
اگر آن پنالتی‌ها را در زمین تمرین می‌زدیم شاید همه‌اش گل می‌شد اما در آن شرایط حساس شما هم کمی به ما حق بدهید، فشار بسیار زیادی از جانب تماشاچیان و بازیکنان چین روی ما بود. جو آن بازی خیلی سنگین بود. موقع زدن آن پنالتی‌ها انگار دست و بدن همه ما دچار اسپاسم شده بود.
آقای بهرامی، ماتیچ با سرمربی‌های پیشین چه تفاوتی دارد؟
فدراسیون هر مربی‌ای را که انتخاب کند در زمان خودش بهترین فرد است. مثلا آقای «ترومن» در زمان خودش بهترین مربی بود، اما خب «ماتیچ» نقطه قوتی که دارد این است که از لحاظ اخلاقی خیلی با بازیکنان ما یکی شده و احساسات ما را کاملا درک می‌کند. می‌شود گفت، تبدیل به یک ایرانی تمام‌عیار شده است، ما با او هیچ مشکلی نداریم البته گاهی عصبانی می‌شود اما این عصبانیت خیلی زود فروکش می‌کند. به نظر من یک کار هوشمندانه‌ای که آقای ماتیچ انجام دادند این بود که وقتی تیم را تحویل گرفتند ساختار تیم را به هم نزدند؛ چیزی که خیلی جا افتاده این است که معمولا مربیان وقتی تیمی را تحویل می‌گیرند کارهای مربی پیشین را زیر سؤال می‌برند و به هیچ وجه راضی نیستند ساختار قبلی را رعایت کنند، اما آقای ماتیچ این فروتنی را داشتند که ترکیب را آن چنان به هم نزنند و فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیتمان هم همین موضوع بود. در ضمن آقای کمالی و آتشی در آنالیز تیم‌ها خیلی ما را کمک کردند، فقط بازی با چین خیلی سخت بود که آن را هم توانستیم با توکل به خدا ببریم.
آقای بهرامی! قبول دارید مربی‌های ایرانی در مقایسه با مربی‌های خارجی خیلی احساسی هستند و همین احساسی بودن در اغلب اوقات موجب شده ما مقام نیاوریم و شکست بخوریم چراکه یک فشاری روی بازیکنان ایجاد می‌کند و من فکر می‌کنم این فشار از جانب ماتیچ روی شما نبوده است؟
این در فرهنگ ما ایرانی‌هاست. ما یک ملت احساسی هستیم و این‌طور بزرگ شده‌ایم، ولی مربی‌های خوب داخلی هم داریم. این سیاست فدراسیون است که چه کسی سرمربی باشد.
شما با مربی داخلی راحت‌تر هستید یا مربی خارجی؟
من با مربی‌های داخلی خیلی وقت است کار نکرده‌ام. فکر می‌کنم چیزی حدود 7 سال است این اتفاق نیفتاده است. فدراسیون یک سری خط‌مشی‌هایی دارد که آنها را رعایت می‌کند مثلا اینکه فعلا دوست دارند از مربی‌های خارجی استفاده کنند شاید هم یکی از دلایلش حساسیتی باشد که با انتخاب سرمربی داخلی به وجود می‌آید. در حقیقت این سؤالتان را نمی‌دانم چطور جواب بدهم اما نکته مثبتی که من در تیم آقای ماتیچ دیدم این بود که هیچ کسی در کار دیگری دخالت نمی‌کرد و وظیفه خودش را انجام می‌داد و به قول معروف پایش را از گلیمش درازتر نمی‌کرد.
قبول دارید که همین دخالت‌ها همیشه ریشه‌ها را زده و موجب به وجود آمدن اختلاف‌ها شده است؟
دقیقا! به نظر من اگر هرکسی کار خودش را بکند و در کار دیگران دخالت نکند، هیچ‌وقت اختلافی به وجود نمی‌آید.
دوره گذشته خیلی از منتقدان می‌گفتند چون تیم اصلی چین در این مسابقات حضور نداشت ما موفق شدیم، اما در این دوره خلاف آن ثابت شد.
بله! من خیلی از این موضوع خوشحالم. اتفاقا یکی از بزرگ‌ترین انگیزه‌های ما همین موضوع بود که می‌خواستیم ثابت کنیم در دوره پیش هم هیچ بعید نبود اگر چین با تیم کاملش حضور می‌یافت ما باز هم قهرمان می‌شدیم. چین تیمی خیلی قوی و یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های آسیایی است. آنها 15 دوره فینالیست بودند و این چیز کمی نیست. به نظر من درآسیا ایرانی‌ها ژن بسکتبالیست شدن در وجودشان هست اما روی چینی‌ها کار می‌شود. آنها مدرسه بسکتبال دارند، میلیون‌ها دلار برای آنها خرج می‌شود و شاید اگرآن بازی دوباره تکرار شود ما دیگر آن بازی را نبریم.
اصولا بسکتبال ایران چه چیزهایی کم دارد؟
ببینید! من بچه‌های 14 یا 15 سالهای را می‌بینم که از لحاظ فیزیکی برای بسکتبال خیلی مناسب هستند اما متاسفانه روی اینها خوب سرمایه‌گذاری نمی‌شود. ما شاید تا یکصد سال دیگر هم نتوانیم یک شناگر خوب داشته باشیم اما بسکتبالیست‌های جوان خیلی زود می‌توانند جای ما را بگیرند. بحث تغذیه برای ورزشکاران خیلی مهم است ما فقط یک سالن آزادی را برای بسکتبال داریم. ضمن اینکه تیم‌های پایه هم باید تقویت شوند وحتی برای آنها لیگ تشکیل شود.
آقای بهرامی! چرا در فرانسه نماندید و به ایران بازگشتید؟
من اعتقاد دارم اگر در خارج بازی می‌کنم باید در یکی از 3 تیم اول آنها باشم؛ اگرنه در ایران تیم‌ها خیلی حرفه‌ای هستند. من از چین، آلمان و فرانسه پیشنهاد داشتم اما چون 3 تیم اول نبودند ترجیح دادم به ایران بازگردم و در ایران بازی کنم چون حس کردم این تصمیم منطقی‌تر است.
شما در لابه‌لای صحبت‌هایتان گفتید، چین یکی از قدرت‌های بسکتبال است پس چرا به چین نرفتید؟
بسکتبال ملی‌اش بله، اما لیگش از ما ضعیف‌تر است چون تمام بازیکنان ملی‌اش در لیگ‌های خارجی بازی می‌کنند.
فکر می‌کنید چه عنوانی را در ترکیه به دست می‌آورید؟
من صددرصد به شما قول می‌دهم که در ترکیه مقام نمی‌آوریم! چون این حرف منطقی‌تر است، تیم‌هایی که در جام جهانی هستند خیلی قوی اند.
جزء 10 تیم اول هم نمی‌شوید؟
ما سعی‌مان این است که از مرحله اول صعود کنیم.
به چه تیمی در ایران علاقه دارید؟
(فکر می‌کند).
اصلا فوتبال را دنبال می‌کنید؟
نه زیاد، اما بچه که بودم از لج آیدین که پرسپولیسی بود من هم استقلالی شدم و با هم کل‌کل می‌کردیم. الان هم هرموقع استقلال می‌بازد، ناراحت می‌شوم.
چرا قراردادهايتان سقف ندارد؟
هيچ جاي دنيا سقفي براي قرارداد يك بسكتباليست وجود ندارد. الان كه سقف ندارد اين ماجراها را براي من درمي‌آورند، فرض كنيد كه قراردادهايمان سقف داشته باشد آن وقت است كه دلالي‌ها و زيرميزي‌ها شروع مي‌شود. چه فرقي مي‌كند كه من ظاهراً 200 ميليون بگيرم و 100 ميليون زيرميزي.
همسرتان هم ورزشكار است؟
خير!
در آينده به فرزندتان اجازه مي‌دهيد وارد بسكتبال شود؟
من در آينده فرزندم دخالت نمي‌كنم. هر طور كه راحت است، فرقی نمي‌كندكه وارد هنر شود يا وارد ورزش ولي اگر به بسكتبال علاقه داشته باشد حتما كمكش مي‌كنم.
صحبت خاصی دارید؟
من امیدوارم هرکسی بدون خط گرفتن از کس دیگر هرچه را که می‌بیند منعکس کند. من مخاطبان اصلی‌ام خبرنگاران هستند چون ستون اصلی ورزشند. خبرنگاران نباید تلاش کنند به ما ضربه بزنند. من خیلی ناراحت شدم که راجع به مبلغ قراردادم این حرف و حدیث‌ها پیش آمد.
گفت‌وگوي «وطن‌امروز» با صمد نيكخواه بهرامي كاپيتان تيم ملي بسكتبال
از لَجِ آيدين استقلالي شدم
چطور شد که بسکتبالیست شدید؟
یادم می‌آید که من 9 ساله بودم و آیدین هم 10سالش بود، تابستان همان سال به اتفاق مادرم برای ثبت‌نام در کلاس‌های ووشو و کاراته به ورزشگاه شهید چمران رفتیم. چون ساعت کلاس‌های ووشو با زمان بقیه کلاس‌هایم هماهنگی نداشت و از آنجا که مادرم در دوران دانشگاهش بسکتبال کار کرده بود ما را تشویق کرد در این رشته ثبت‌نام کنیم. وقتی استعدادمان را در آن رشته دیدیم تصمیم گرفتیم این رشته را ادامه دهیم.
نخستین قرارداد رسمی‌تان با کدام تیم بود و یادتان هست چقدر پول گرفتید؟
در باشگاه تهران با آقای نوجوان کار می‌کردم و 200 هزار تومان هم گرفتم که همه آن با خریدن
2 جفت کفش بسکتبال تمام شد!
چرا به سمت فوتبال نرفتید؟
من از بچگی قدم کمی بلندتر از بقیه بود و استعدادش را هم در خودم دیدم که به سمت بسکتبال بروم البته مثل بقیه بچه‌ها برای تفنن گاهی فوتبال هم بازی می‌کردم.
از آن روزی که وارد بسکتبال شدید تا به الان چقدر کیفیت بسکتبال تغییر کرده یا بهتر بگویم اصلا تغییری کرده است؟
از زمین تا آسمان تغییر کرده است. آن موقع که من وارد بسکتبال شدم، دوران افت بسکتبال بود. وقتی من شروع کردم اصلا تیم نتیجه نمی‌گرفت ولی حدود 7 سال پیش بود که مسؤولان فدراسیون، جوان‌گرایی کردند و همین نسل جوانی را که الان بسکتبال بازی می‌کنند به تیم ملی دعوت کردند که ما غرب آسیا رفتیم و مقام آوردیم. آن موقع خیلی از ما انتقاد کردند البته بچه‌های ما خیلی تحمل کردند و نتیجه‌اش هم همین شد که الان می‌بینید.
این جوان گرایی در والیبال هم نتیجه داده است ولی فکرمی‌کنید چرا در رشته‌های دیگر خیلی کم این کار را انجام می‌دهند؟
برای اینکه این کار خیلی جرأت می‌خواهد و هرکسی این شجاعت را ندارد و چون این کار خیلی انتقادبرانگیز است خیلی‌ها برای عواقبش این کار را نمی‌کنند ولی آقای مشحون خاک این زمین را خورده است و همه ما را درک می‌کند.
از میان بازیکنان تیم ملی، شما و آقای حدادی «جهانی- بین‌المللی» شدید اما چرا هيچكدام فیکس بازی نکردید؟
خب! خیلی سخت است که در میان بازیکنان بسیار حرفه‌ای باشی که از بچگی روی آنها کار شده و ما در مقابل آنها مثل بچه‌های دبستانی بودیم. بسکتبال ما خیلی نوپاست ولی آنها حدود 60 سال است حرفه‌ای هستند.
ولی بازیکنان حرفه‌ای هم از آسیا در NBA هستند مثل «یائومینگ».
بله! ولی کسی مثل یائومینگ 4سال طول کشید تا به این وضعیت رسید، جز او آسیایی دیگری در NBA فیکس بازی نمی‌کند، اما چیزی که من یا حامد دیدیم این است که ایرانی‌ها خیلی در بسکتبال بااستعداد هستند و شما مطمئن باشید اگر همین طور ادامه پیدا کند ما در جهان خیلی شناخته می‌شویم.
ما همیشه می‌گوییم سالهای آینده بهتر می‌شویم اما این اتفاق نمی‌افتد مثل المپیک که هر دور می‌گوییم دوره بعد حتما صعود می‌کنیم اما هر دوره دریغ از دوره پیش ....
نه! شما راجع به بسکتبال مطمئن باشید هرچه تعداد بازیکنان شاغل در لیگ‌های خارجی بیشتر شود وضعیت ما بهتر می‌شود. بسکتبال روحیه‌ای خیلی قوی می‌خواهد چون ورزش خیلی سنگینی است و در آن، برخورد بسیار زیاد است. تنها بودن در یک تیم خارجی واقعا سخت است.
برخورد بازیکنان خارجی با ایرانی‌ها چطور است؟
آنجا ورزش بسیار حرفه‌ای است، برخوردها همه در داخل تیم است و از هفته دوم به بعد دیگر برای کسی مهم نیست که من کجایی‌ام، مهم این است که بتوانم برای تیمم مهم باشم.
به نظر شما فاکتورهای حرفه‌ای بودن چه چیزهایی است؟
در گذشته، چون بازیکنان از لحاظ مادی تامین نمی‌شدند مجبور بودند یک یا چند شغل دیگر هم داشته باشند و این موضوع تمام تمرکز یک بازیکن را می‌گیرد. به نظر من یک بازیکن حرفه‌ای نباید دغدغه مالی داشته باشد تا بتواند کارش را به نحو احسن انجام دهد، ضمن اینکه ما باید سالن‌های زیادتری هم برای تمرین و بازی داشته باشیم.
شما بعد از قهرمانی یاد آیدین را با آن حرکت نمادین «بریدن تور سبد» زنده نگه داشتید. از جای خالی او برای‌مان بگویید و حسی که بعد از قهرمانی بدون او داشتید.
پاره کردن تور، رسمی است که بعد از قهرمانی، بازیکنان تیم برنده انجام می‌دهند، در نبود آیدین این کار توسط من و حامد [حدادی] صورت گرفت. مطمئنم اگر آیدین بود ما خیلی بهتر و راحت‌تر صعود می‌کردیم و او یکی از ستاره‌های ما می‌شد.
برویم سراغ آن بازی سرنوشت‌ساز، چرا ضربات پنالتی این‌قدر نفسگیر شده بود؟ تمام تماشاچیان دل تو دلشون نبود، چین هم که آخر بازی وا داده بود.
اگر آن پنالتی‌ها را در زمین تمرین می‌زدیم شاید همه‌اش گل می‌شد اما در آن شرایط حساس شما هم کمی به ما حق بدهید، فشار بسیار زیادی از جانب تماشاچیان و بازیکنان چین روی ما بود. جو آن بازی خیلی سنگین بود. موقع زدن آن پنالتی‌ها انگار دست و بدن همه ما دچار اسپاسم شده بود.
آقای بهرامی، ماتیچ با سرمربی‌های پیشین چه تفاوتی دارد؟
فدراسیون هر مربی‌ای را که انتخاب کند در زمان خودش بهترین فرد است. مثلا آقای «ترومن» در زمان خودش بهترین مربی بود، اما خب «ماتیچ» نقطه قوتی که دارد این است که از لحاظ اخلاقی خیلی با بازیکنان ما یکی شده و احساسات ما را کاملا درک می‌کند. می‌شود گفت، تبدیل به یک ایرانی تمام‌عیار شده است، ما با او هیچ مشکلی نداریم البته گاهی عصبانی می‌شود اما این عصبانیت خیلی زود فروکش می‌کند. به نظر من یک کار هوشمندانه‌ای که آقای ماتیچ انجام دادند این بود که وقتی تیم را تحویل گرفتند ساختار تیم را به هم نزدند؛ چیزی که خیلی جا افتاده این است که معمولا مربیان وقتی تیمی را تحویل می‌گیرند کارهای مربی پیشین را زیر سؤال می‌برند و به هیچ وجه راضی نیستند ساختار قبلی را رعایت کنند، اما آقای ماتیچ این فروتنی را داشتند که ترکیب را آن چنان به هم نزنند و فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیتمان هم همین موضوع بود. در ضمن آقای کمالی و آتشی در آنالیز تیم‌ها خیلی ما را کمک کردند، فقط بازی با چین خیلی سخت بود که آن را هم توانستیم با توکل به خدا ببریم.
آقای بهرامی! قبول دارید مربی‌های ایرانی در مقایسه با مربی‌های خارجی خیلی احساسی هستند و همین احساسی بودن در اغلب اوقات موجب شده ما مقام نیاوریم و شکست بخوریم چراکه یک فشاری روی بازیکنان ایجاد می‌کند و من فکر می‌کنم این فشار از جانب ماتیچ روی شما نبوده است؟
این در فرهنگ ما ایرانی‌هاست. ما یک ملت احساسی هستیم و این‌طور بزرگ شده‌ایم، ولی مربی‌های خوب داخلی هم داریم. این سیاست فدراسیون است که چه کسی سرمربی باشد.
شما با مربی داخلی راحت‌تر هستید یا مربی خارجی؟
من با مربی‌های داخلی خیلی وقت است کار نکرده‌ام. فکر می‌کنم چیزی حدود 7 سال است این اتفاق نیفتاده است. فدراسیون یک سری خط‌مشی‌هایی دارد که آنها را رعایت می‌کند مثلا اینکه فعلا دوست دارند از مربی‌های خارجی استفاده کنند شاید هم یکی از دلایلش حساسیتی باشد که با انتخاب سرمربی داخلی به وجود می‌آید. در حقیقت این سؤالتان را نمی‌دانم چطور جواب بدهم اما نکته مثبتی که من در تیم آقای ماتیچ دیدم این بود که هیچ کسی در کار دیگری دخالت نمی‌کرد و وظیفه خودش را انجام می‌داد و به قول معروف پایش را از گلیمش درازتر نمی‌کرد.
قبول دارید که همین دخالت‌ها همیشه ریشه‌ها را زده و موجب به وجود آمدن اختلاف‌ها شده است؟
دقیقا! به نظر من اگر هرکسی کار خودش را بکند و در کار دیگران دخالت نکند، هیچ‌وقت اختلافی به وجود نمی‌آید.
دوره گذشته خیلی از منتقدان می‌گفتند چون تیم اصلی چین در این مسابقات حضور نداشت ما موفق شدیم، اما در این دوره خلاف آن ثابت شد.
بله! من خیلی از این موضوع خوشحالم. اتفاقا یکی از بزرگ‌ترین انگیزه‌های ما همین موضوع بود که می‌خواستیم ثابت کنیم در دوره پیش هم هیچ بعید نبود اگر چین با تیم کاملش حضور می‌یافت ما باز هم قهرمان می‌شدیم. چین تیمی خیلی قوی و یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های آسیایی است. آنها 15 دوره فینالیست بودند و این چیز کمی نیست. به نظر من درآسیا ایرانی‌ها ژن بسکتبالیست شدن در وجودشان هست اما روی چینی‌ها کار می‌شود. آنها مدرسه بسکتبال دارند، میلیون‌ها دلار برای آنها خرج می‌شود و شاید اگرآن بازی دوباره تکرار شود ما دیگر آن بازی را نبریم.
اصولا بسکتبال ایران چه چیزهایی کم دارد؟
ببینید! من بچه‌های 14 یا 15 سالهای را می‌بینم که از لحاظ فیزیکی برای بسکتبال خیلی مناسب هستند اما متاسفانه روی اینها خوب سرمایه‌گذاری نمی‌شود. ما شاید تا یکصد سال دیگر هم نتوانیم یک شناگر خوب داشته باشیم اما بسکتبالیست‌های جوان خیلی زود می‌توانند جای ما را بگیرند. بحث تغذیه برای ورزشکاران خیلی مهم است ما فقط یک سالن آزادی را برای بسکتبال داریم. ضمن اینکه تیم‌های پایه هم باید تقویت شوند وحتی برای آنها لیگ تشکیل شود.
آقای بهرامی! چرا در فرانسه نماندید و به ایران بازگشتید؟
من اعتقاد دارم اگر در خارج بازی می‌کنم باید در یکی از 3 تیم اول آنها باشم؛ اگرنه در ایران تیم‌ها خیلی حرفه‌ای هستند. من از چین، آلمان و فرانسه پیشنهاد داشتم اما چون 3 تیم اول نبودند ترجیح دادم به ایران بازگردم و در ایران بازی کنم چون حس کردم این تصمیم منطقی‌تر است.
شما در لابه‌لای صحبت‌هایتان گفتید، چین یکی از قدرت‌های بسکتبال است پس چرا به چین نرفتید؟
بسکتبال ملی‌اش بله، اما لیگش از ما ضعیف‌تر است چون تمام بازیکنان ملی‌اش در لیگ‌های خارجی بازی می‌کنند.
فکر می‌کنید چه عنوانی را در ترکیه به دست می‌آورید؟
من صددرصد به شما قول می‌دهم که در ترکیه مقام نمی‌آوریم! چون این حرف منطقی‌تر است، تیم‌هایی که در جام جهانی هستند خیلی قوی اند.
جزء 10 تیم اول هم نمی‌شوید؟
ما سعی‌مان این است که از مرحله اول صعود کنیم.
به چه تیمی در ایران علاقه دارید؟
(فکر می‌کند).
اصلا فوتبال را دنبال می‌کنید؟
نه زیاد، اما بچه که بودم از لج آیدین که پرسپولیسی بود من هم استقلالی شدم و با هم کل‌کل می‌کردیم. الان هم هرموقع استقلال می‌بازد، ناراحت می‌شوم.
چرا قراردادهايتان سقف ندارد؟
هيچ جاي دنيا سقفي براي قرارداد يك بسكتباليست وجود ندارد. الان كه سقف ندارد اين ماجراها را براي من درمي‌آورند، فرض كنيد كه قراردادهايمان سقف داشته باشد آن وقت است كه دلالي‌ها و زيرميزي‌ها شروع مي‌شود. چه فرقي مي‌كند كه من ظاهراً 200 ميليون بگيرم و 100 ميليون زيرميزي.
همسرتان هم ورزشكار است؟
خير!
در آينده به فرزندتان اجازه مي‌دهيد وارد بسكتبال شود؟
من در آينده فرزندم دخالت نمي‌كنم. هر طور كه راحت است، فرقی نمي‌كندكه وارد هنر شود يا وارد ورزش ولي اگر به بسكتبال علاقه داشته باشد حتما كمكش مي‌كنم.
صحبت خاصی دارید؟
من امیدوارم هرکسی بدون خط گرفتن از کس دیگر هرچه را که می‌بیند منعکس کند. من مخاطبان اصلی‌ام خبرنگاران هستند چون ستون اصلی ورزشند. خبرنگاران نباید تلاش کنند به ما ضربه بزنند. من خیلی ناراحت شدم که راجع به مبلغ قراردادم این حرف و حدیث‌ها پیش آمد.
ارسال نظر
پربیننده