به‌واسطه منش و ادبیات خاص امیر قلعه‌نویی، می‌توان به او ده‌ها لقب گوناگون داد که جملگی تا حدود زیادی درباره‌اش عینیت صددرصدی دارند اما بعید به نظر می‌رسد هیچ‌کدام به درستی و دقیقی لقب «مرد همیشه طلبکار» فوتبال باشد. صحبت از پرافتخارترین مربی تاریخ لیگ برتر است که از آخرین قهرمانی‌اش 6 سال می‌گذرد و همین دوری از جام موجب شده که او در بسیاری از موارد، رادیکال‌تر از قبل شود. قلعه‌نویی که آخرین‌بار در لیگ دوازدهم با استقلال قهرمان لیگ برتر شد شاید هرگز تصور نمی‌کرد تا لیگ نوزدهم دیگر رنگ این جام را نبیند. او با تیم‌های همیشه مدعی بسان استقلال، تراکتور، ذوب‌آهن و سپاهان شانسش را در این 6 سال امتحان کرد که در چند فصل گذشته به سد محکمی به نام برانکو خورد.
***
مهدی طاهرخانی*: وقتی سرمربی کروات در ابتدای لیگ نوزدهم از جمع قرمزها جدا شد بدون شک خوشحال‌ترین مربی کره زمین کسی نبود جز امیر قلعه‌نویی، چرا که اگر گذر برانکو در بهار 94 بعد از 10 سال غیبت به فوتبال ایران نمی‌افتاد، بدون شک امیر دست‌کم یک جام در این چند فصل کاسب می‌شد. برانکو رفت و مطابق پیش‌بینی‌ها پرسپولیس سقوط آزادش را شروع کرد. شاید خود هواداران قرمز هم امید چندانی به کالدرون برای فتح لیگ نوزدهم نداشته باشند. تراکتور که لیگ را عالی شروع کرده بود ناگهان دچار همان سندروم خودویرانی شد و دیگر کسی حاضر نیست روی قهرمانی آنها شرط ببندد. با توجه به نتایج عجیب شهر خودرو بعید است یحیی و شاگردانش توانایی رقابت 30 هفته‌ای برای صید قهرمانی را داشته باشند. از این رو استقلال که با استراماچونی روزهای درخشانی را سپری می‌کند، مهم‌ترین رقیب قلعه‌نویی و سپاهان به شمار می‌رود. البته پیش‌بینی کورس قهرمانی آن هم در هفته دوازدهم که 18 هفته تا پایان کار مانده،کار منطقی و عقلایی نیست اما اگر اتفاق خاصی رخ ندهد دور به ذهن می‌رسد در پایان، تیمی جز سپاهان و استقلال قهرمان لیگ جاری شود.
* از تمسخر شفر تا تکرار کارش
تقابل این 2 تیم که شنبه در اصفهان برگزار شد، تاثیر بسزایی در تعیین وضعیت جام در پایان لیگ داشت. با این وجود استراماچونی هرگز اسیر ترس و احتیاط نشد و تیمش را به سبک هفته‌های گذشته، هجومی و بی‌ترس روانه میدان کرد. بر خلاف جریان بازی، عقب افتاد اما همان روش هجومی را آنقدر ادامه داد تا به حقش برسد و با 2 گل پیش بیفتد. شاید بزرگ‌ترین اشتباه استرا تا اینجای کار، مربوط به تعویض قائدی با شاهین طاهرخانی بود. اگر او همچنان مهم‌ترین و زهردارترین بازیکن تیمش را در خط حمله حفظ می‌کرد شاید گل سوم هم از راه می‌رسید. با این وجود فوتبال بازی شانس و اشتباهات است و این نورافکن بود که سرانجام مهم‌ترین گل زندگی‌اش تا امروز را زد. قلعه‌نویی می‌دانست باخت در اصفهان چه تبعات سنگینی برایش دارد، علاوه بر باخت جنگ 6 امتیازی، هم از حیث روحی به تیمش آسیب جدی وارد می‌شد و هم اینکه طاقت دومین باخت متوالی در کمتر از 8 ماه در خانه به استقلال را نداشت. از این رو همان فردی که پیش از این به شادی شفر و شاگردانش پس از برد اردیبهشت‌ماه در نقش جهان، گله کرده بود و با تمسخر از آن یاد می‌کرد، خودش به‌خاطر نباختن به استقلال در اصفهان، میزبان چنین جشنی شد. آنقدر خوشحال و مسرور بود که گویی با این یک امتیاز فاتح جام شده است. قلعه‌نویی زیرک که همیشه خودش را یک آلترناتیو ایده‌آل برای همه مربیان استقلال در هر برهه‌ای می‌داند، درک می‌کند حالا که هوادار آبی، بازی روان تیمش با استراماچونی را می‌بیند با وجود آنکه امیر سال ها برای آنها نوستالژی آفریده و محبوبیت کسب کرده، اما دیگر راضی نیست به حضور مربی دیگری جز امثال استراماچونی که فوتبال روز جهان را ارائه می‌دهند. او راه بازگشت را سخت می‌بیند از این رو شکست دادن و جام بردن از این استقلال، شاید برایش اهمیتی چندبرابر نسبت به دیگر رقبا داشته باشد. اگر دنبال دلیل شادی بی‌حد و حصر او می‌گردید باید پاسخش را در دل همین مسائل جست‌وجو کنید.
* تقابل با مربیان خارجی
هوادار استقلال یکی، دو فصل است بازی‌های خوب و به‌روزی را از مربیانی مثل شفر و استرا می‌بیند از این رو اگر استقلال امسال با این مربی ایتالیایی فاتح جام شود، شاید تا سالیان سال نوبت به هیچ گزینه ایرانی برای هدایت این تیم نرسد و این به هیچ‌وجه مطلوب قلعه‌نویی نیست. اگرچه او در مصاحبه‌هایش سعی می‌کند مثلا از امثال دنیزلی و استراماچونی تعریف کند اما تردید نکنید همانطور که قبلا از کی‌روش و برانکو تعریف می‌کرد و حالا محال است یک خط حرف خوب از آنها بگوید، بعدها هم شاید درباره همین 2 مربی خارجی چیزی نگوید. همانطور که پیش‌تر کرده بود. مانیفست چهره بی‌روتوش قلعه‌نویی می‌گوید؛ فوتبال ایران باید در دست مربیان ایرانی باشد؛ ایده ای که طرفداران زیادی دارد و فوتبالی های کمی هم از آن طرفداری نمی کنند. طبیعتا فردی با چنین طرز فکری هرگز از ته دلش با حضور امثال دنیزلی و استرا موافق نیست اما همه اینها مدت‌دار است، همانطور که تعاریفش نسبت به برانکو و کی‌روش تاریخ مصرف داشت. او تا فصل قبل برای زدن کارلوس کی‌روش مرتب از پروفسور بودن برانکو حرف می‌زد اما به محض خروج مربی پرتغالی و باختن 2 جام متوالی به برانکو در لیگ هجدهم و جام حذفی، مدعی شد این جام‌ها برای آقای پروفسور مهندسی شده است!
* اشتباه داوری فقط علیه من است!
اما موضوع مهم‌تر که در مقدمه به آن اشاره شد، واکنش منحصربه‌فرد قلعه‌نویی نسبت به اشتباهات داوری و اتفاقات اینچنینی است. قلعه‌نویی که سالیان سال است در تمام مصاحبه‌هایش اشاره به حضور در آلمان و دوره دیدنش در لورکوزن می‌کند، در یک سال اخیر ذکر یک اتفاق را هم به آن اضافه کرده است؛ او فغانی را عامل از دست رفتن قهرمانی در لیگ هجدهم می‌داند، چرا که در بازی رفت سپاهان و پرسپولیس در لیگ گذشته، این داور پنالتی اشتباهی را علیه تیمش اعلام کرد؛ توپی که روی دروازه سپاهان سانتر شد و کی‌روش استنلی روی هوا با دستانش به آن ضربه زد. فغانی صحنه را دید و در سوتش دمید. اما آن چیزی که از چشم داور دور ماند به یک ثانیه قبلش مربوط می‌شد؛ جایی که منشا برخوردی را با خالد شفیعی داشت و به گفته کارشناسان، قبل از اعلام پنالتی، داور باید خطای منشا را اعلام می‌کرد. البته همان کارشناسان نظر دیگری هم داشتند و آن مربوط به صحنه‌ای بود که دقایقی قبل از آن رخ داد و آن پنالتی مسلم مدافع سپاهان روی علیپور بود. اما امیر قلعه‌نویی یک سال تمام در هر مصاحبه‌ای پای فغانی را وسط کشید و گفت: این اشتباه جام را از من گرفت. در صورتی خودش را طلبکار نشان می‌دهد که در همان دیدار، یک پنالتی واضح و مبرهن از سوی همین فغانی به سودش نادیده انگاشته شد. او تنها مواردی را می‌بیند که علیه تیمش سوتی زده شده اما در موارد دیگر بشدت کم‌حافظه است.
* فغانی فحش خورد، زاهدی‌فر ترسید
یک سال گذشت و مجددا کی‌روش استنلی ناباورانه همان هند پنالتی را مقابل استقلال تکرار کرد و در نهایت تعجب، زاهدی‌فر که در فاصله یکی، دو متری صحنه بود در سوتش ندمید. تصاویر ویدئویی از پشت دروازه نشان می‌دهد داور همه چیز را دیده اما حالا سوال به وجود آمده این است؛ چرا زاهدی‌فر نقطه پنالتی را نشانه نرفت؟ شاید در بهترین حالت گفته شود وی این برخورد را حالت طبیعی بدن کی‌روش دانست که با توجه به زاویه دست و بدن که 180 درجه بود، باید برای این رای تاسف خورد. اگر هم مدعی شود ندیدم که قطعا باید از او هم آزماش بینایی گرفت و هم راستی‌آزمایی. البته این تنها اشتباه زاهدی‌فر نبود، چرا که به گفته چند کارشناس، میلیچ در 18 قدم استقلال روی میرزایی مرتکب پنالتی شد که داور آن را بیرون 18 قدم تشخیص داد. اما درباره صحنه دوم، شک و تردید بسیار است و در صورت محرز بودن اشتباه داور باز هم با توجه به زاویه دید و فاصله نمی‌توان این اشتباه را همانند صحنه هند کی‌روش استنلی، «شاه گاف» داوری عنوان کرد.
اگر چند ماه بعد در دل مصاحبه‌های سرمربی سپاهان، دیدید و خواندید که او فقط به اشتباه زاهدی‌فر روی صحنه میلیچ و میرزایی اشاره کرد و هیچ حرفی از پنالتی تابلوی کی‌روش نکرد، چندان تعجب نکنید. قلعه‌نویی تنها اشتباهاتی را می‌بیند که علیه خودش است. او در صورتی تیمش را مقابل پیکان در جام حذفی برنده کرد که طبق تصاویر تلویزیونی، گل دوم سپاهان صددرصد آفساید بود اما «آقای همیشه طلبکار» این‌بار سکوت کرد. او در چنین مواقعی خوش بین است و اشتباه داوری را جزئی از فوتبال می‌بیند اما اگر یک داور که از قضا بهترین داور آسیاست در طول 30 هفته لیگ، یک پنالتی را علیه تیمش بگیرد آن فرد می‌شود عامل از دست رفتن قهرمانی او. شاید تاکتیک شلوغ‌کاری کنار زمین دوره‌اش گذشته و حالا برای تحت فشار قرار دادن داوری باید اینچنین هدفمند، یک سال تمام علیه یک صحنه حرف زد تا ما شاهد آن باشیم که داوری از فاصله یکی، دو متری یک هند فاحش در ارتفاع 4 متری از سطح زمین را نبیند.
امیر مربی بزرگی است. تیم او همچنان شانس اصلی قهرمانی در لیگ امسال است اما او باید بهتر از هر کسی بداند که توپ فوتبال گرد است و گاهی چنان برخلاف میل او می‌چرخد که هیچ سروصدایی نمی‌تواند آن را منحرف کند. صحنه هند کی‌روش استنلی از آن اتفاقاتی است که تا مدت‌ها در اذهان می‌ماند و این یک اتفاق ناخوشایند برای امیر قلعه‌نویی است؛ کسی که از حالا باید احساس کند در ادامه این فصل چندان نمی‌تواند روی اشتباه داوری مانور دهد. امیر حاشیه‌ساز حالا با این توپ رفته است و این امیر جذاب فوتبال است که باید خودش را نشان دهد.
دبیر گروه ورزشی*